Τσούγδω

Η λύση του μοναδικού υποψηφίου

2012-02-03T12:20:00.001+02:00

Συνεδρίασε εχθές η ΚΟ του Πασοκ και οι βουλευτές που επέλεξαν να τοποθετηθούν, ασχολήθηκαν κυρίως με τρια θέματα: με τα νέα μέτρα που αναμένεται να ληφθούν, με το psi και με τη διαδοχή.

Η Βάσω Παπανδρέου, ένα από τα άτομα που έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση πολιτικών εξελίξεων, στην τοποθέτησή της κάλεσε όσους σκέφτονται να είναι υποψήφιοι, να θέσουν την παράταξη πάνω από τις προσωπικές τους φιλοδοξίες. Πρότεινε δε να υπάρχει μια υποψηφιότητα "ώστε το ΠΑΣΟΚ να κρατηθεί ενωμένο έστω κι αν θα είναι πολύ συρρικνωμένο". Δηλαδή αυτό που ουσιαστικά είπε, είναι να κάνουν όλοι στην άκρη τις φιλοδοξίες τους, πλην ενός, του ανθρώπου που από το 2007 εμφανίζεται ως μελλοντικός ηγέτης.

Υπήρξαν και άλλοι βουλευτές που συμφώνησαν, ενώ με τη στάση που έχουν υιοθετήσει τις τελευταίες ημέρες κορυφαίοι Υπουργοί όπως η Άννα Διαμαντοπούλου και ο πρόσφατα μεταγραφείς Ανδρέας Λοβέρδος, δείχνουν να συμμερίζονται αυτή τη λογική.
Συμφωνούν δηλαδή οτι για το καλό της παράταξης που εκπροσωπούν και με δεδομένες αστείες δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, θα πρέπει να κάνουν όλοι πίσω και να στηρίξουν τον άνθρωπο με τον οποίο για κάποιον ανεξήγητο λόγο, πιστεύουν οτι το Πασοκ θα πάει καλύτερα στις εκλογές, δηλαδή τον Ευάγγελο Βενιζέλο.
Με μία υποψηφιότητα άλλωστε, δηλαδή με δεδομένο οτι όλοι θα έχουν αποδεχτεί οτι ουδείς καλύτερος του Μπένυ, θα αποφευχθεί και ο βραχνάς της βάσης. Η συμμετοχή της βάσης είναι πολύ ενοχλητική γιατί πρώτον θα έδειχνε οτι έχουν μείνει 3 και ο κούκος που στηρίζουν ή ενδιαφέρονται για τις εξελίξεις στο Πασοκ και δεύτερον η εκλογή του μελλοντικού μοναδικού υποψηφίου θα ήταν κάτι παραπάνω από αμφίβολη.

Επιδιώκουν λοιπόν να διαμορφώσουν συνθήκες 2004 με το στανιό, πράγμα το οποίο προϋποθέτει οτι κανείς από τους υπολοίπους που ενδιαφέρονται για την αρχηγία, δεν θα εκδηλώσει την επιθυμία του να τη διεκδικήσει ή όσοι έχουν εκδηλώσει την επιθυμία τους, θα ανακρούσουν πρύμναν "για το καλό της παράταξης", όπως έκανε ο βασικός αντίπαλος αλλά διαχρονικός πολιτικός φίλος του Βενιζέλου, Ανδρέας Λοβέρδος.

Αν όντως καταλήξουν στη λύση της μίας υποψηφιότητας, κάτι για το οποίο όσοι πρόσκεινται στον Βενιζέλο πιέζουν, θα μιλάμε για την απόλυτη παρωδία και για θρίαμβο του παρασκηνίου. Θα έχουν επιτύχει από τους 5-6 υποψηφίους να πάμε στον ένα, "για το καλό της παράταξης". Το οποίο καλό της, επιβάλλει λιγότερη δημοκρατία και πολύ Βενιζέλο.
Το κόμμα θα έχει επιλέξει συνειδητά να κλείσει την πόρτα στους εναπομείναντες ψηφοφόρους του που θέλουν να έχουν λόγο για τη διάδοχη κατάσταση, ενώ θα έχει "προδώσει" μία πρακτική που το ίδιο εισήγαγε στην άσκηση πολιτικής στη χώρα, αυτή της εκλογής αρχηγού κόμματος από τη βάση του και θα επιστρέψει σε αναχρονιστικές λογικές δαχτυλιδιών που δίνονται πίσω από κλειστές πόρτες.

Όσοι υποστηρίζουν αυτή τη λογική, δείχνουν οτι δεν συμμερίζονται την άποψη πως πρέπει να επαναπροσδιοριστεί η πορεία του κόμματος και η ιδεολογία του. Για ορισμένους μου φαίνεται φυσιολογικό καθώς η μόνη ιδεολογία που έχουν είναι η ιδεολογία της καρέκλας, για άλλους πάλι μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Ένα κόμμα χωρίς σαφή ιδεολογία, εντελώς διαλυμένο, αποδέχεται ουσιαστικά οτι το μόνο του πρόβλημα είναι πρόβλημα ηγεσίας και όχι ιδεολογικού προσανατολισμού, την ώρα που έχει αναγκαστεί δυο χρόνια τώρα να υιοθετεί πολιτικές κλιμακούμενα φιλελεύθερες και να παίρνει οριζόντια μέτρα χωρίς να υπολογίζει το κοινωνικό κόστος, ενώ συνεχίζει να δηλώνει σοσιαλιστικό, προοδευτικό κεντροαριστερό κόμμα.
Θα μου φαινόταν πολύ πιο φυσιολογικό και πολύ πιο υγιές να απαιτούσαν τα στελέχη του Πασοκ πολλές υποψηφιότητες, κατάθεση ιδεολογικών πλατφορμών, έναρξη αυτοκριτικού διαλόγου για το τι πήγε λάθος κατά την περίοδο διακυβέρνησης... Προτιμούν παρ' όλα αυτά να κλείσουν γρήγορα-γρήγορα το θέμα της διαδοχής αποσυνδέοντας την αλλαγή πορείας και τον επαναπροσδιορισμό της ιδεολογίας από την εκλογή νέας ηγεσίας.

Θα επιμείνω οτι το να ανοίξουν οι διαδικασίες πριν τις εκλογές ήταν το μεγαλύτερο σφάλμα όσων δεν είχαν σχεδιάσει από πριν τη "μία υποψηφιότητα". Όσοι πάλι ήθελαν να οδηγήσουν τα πράγματα σε αυτό το σημείο, σίγουρα πανηγυρίζουν. Ελπίζω να βρεθεί κάποιος να βάλει υποψηφιότητα και να κοντράρει τον άνθρωπο απέναντι στον οποίο ακόμη και ο Ιζνογκούντ θα υποκλινόταν ταπεινά λέγοντας: μπροστά σου είμαι ένας ερασιτέχνης, ένα τίποτα.

Δεν περίμενα πάντως τίποτε άλλο από φαν του αξιώματος "η πολλή δημοκρατία βλάπτει". Ούτε opengov, ούτε εκλογή από τη βάση, ούτε δημοψήφισμα, πάντα σε τέτοιους ανθρώπους, αρέσουν οι διευθετήσεις κάτω από το τραπέζι. Άλλωστε ο λαός δεν ξέρει το καλό του, δεν είναι αρκετά ώριμος ώστε να κάνει τις σωστές επιλογές...

Μη ξεχάσω τέλος να αναφέρω οτι τα δραστήρια στελέχη τα οποία στηρίζουν τη λογική της "μίας υποψηφιότητας" είναι εκείνα που οδήγησαν με τις ενέργειές τους σε παραίτηση εκλεγμένου Πρωθυπουργού, είναι εκείνα που άνοιξαν το θέμα της διαδοχής πριν τις εκλογές και είναι τα ίδια που το καλοκαιρι του 2011 δημιούργησαν την κρίση που οδήγησε στον καταστροφικό ανασχηματισμό. Δεκτικοί σε δημοκρατικές εκπτώσεις, άτεγκτοι σε θέματα που έχουν να κάνουν με την πολιτική τους επιβίωση. Αν μη τι άλλο, έχουν θέσει πλέον πολύ ψηλά τον πύχη του θράσους.

Ένα πράγμα ξέρω: Τη βάση δε την θέλει όποιος ξέρει οτι η βάση δεν τον θέλει.

ΥΓ: Η εικόνα από το φοβερό ΜούφαNet του protagon

Διλήμματα/αδιέξοδα/μονόδρομοι/αδιέξοδα/διλήμματα...

2012-01-30T15:14:00.009+02:00

Ωραία αποδέχτηκα κι εγώ και πολύς κόσμος οτι το Μνημόνιο ήταν μονόδρομος, ωραία αποδεχτήκαμε οτι και το Μεσοπρόθεσμο ήταν μονόδρομος, άντε και η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, τώρα και το μεγαλύτερο κούρεμα, οσονούπω θα εμφανιστεί ως μονόδρομος και η επιτροπεία, μετά δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Πώς οδηγηθήκαμε όμως σε αυτούς τους μονοδρόμους, που μονόδρομοι δεν είναι, αλλά συνεχή αδιέξοδα, τα οποία μετατρέπονται με κόπο σε μονοδρόμους με διεθνή βοήθεια; Πριν εγκλωβιστείς σε μία πορεία αδιέξοδη, πάντα έχεις κάνει μία σειρά επιλογών μπροστά σε σταυροδρόμια.

Η πρώτη επιλογή ήταν το Μνημόνιο, συγκεκριμένος οδικός χάρτης, χρονοδιαγράμματα και προϋποθέσεις για την εκταμίευση κάθε δόσης.
Υπάρχουν πολλοί που κραυγάζουν δικαιωμένοι οτι το Μνημόνιο απέτυχε, άλλοι μαζί κι εγώ απαντάνε οτι δεν εφαρμόστηκε και δεν ξέρουμε ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα αν είχε εφαρμοστεί. Είναι πολύ πιθανό πάλι να αποτύγχανε, να πέφταμε έξω στους στόχους, αλλά σίγουρα θα είχαμε περισσότερη αξιοπιστία και μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ αν είχαμε προχωρήσει σε διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις και αποδεικνυόταν οτι το μόνο λανθασμένο, ήταν η συνταγή και όχι η εφαρμογή της. Σίγουρα όταν ο άλλος βλέπει οτι μπορείς να ανταπεξέλθεις και προσπαθείς, ανέχεται μικρές καθυστερήσεις και αναθεωρεί και ο ίδιος τη στάση του προς το ηπιότερο. Δεν είναι τυχαίο οτι παρ' οτι και άλλες χώρες όπως η Πορτογαλία δεν πιάνουν όλους τους στόχους, μας αντιμετωπίζουν ως ξεχωριστή περίπτωση.

Δυο χρόνια τώρα πραγματικά δεν θυμάμαι να ελήφθη ένα μέτρο μη άμεσης απόδοσης, να πέρασε ένα νομοσχέδιο που να δίνει κίνητρα για επενδύσεις, το οποίο θα αποτελούσε τη βάση ενός αναπτυξιακού σοκ που πολλοί ονειρεύονται τώρα, ένα μέτρο που θα δούμε την απόδοσή του σε ορίζοντα 5ετίας. Μήπως το brainstorming αφορά μόνο σε μέτρα άμεσης απόδοσης που είναι συνήθως ή οριζόντιες περικοπές ή εφεδρείες της πλάκας είτε αύξηση της φορολογίας;

Όποιος πολίτης αυτής της χώρας δεν ένιωσε βαθιά προσβεβλημένος με το πόρισμα του ΟΟΣΑ που κατέληγε οτι η χώρα μας είναι μη μεταρρυθμίσιμη, δεν μπορεί παρά να προσβλήθηκε με την επιτροπεία που προτείνεται. Δεν μιλάμε για light επιτροπεία συμβουλευτικού χαρακτήρα, αλλά για διορισμένο Επίτροπο που θα έχει λόγο για τις δαπάνες κάθε Υπουργείου...

Το συνομολογούν πλέον όλοι, οτι με αυτούς που διοικούν τη χώρα δεν πάμε πουθενά, δεν θέλουν, δεν μπορούν, είναι βουτηγμένοι στις πελατειακές σχέσεις και τη διαπλοκή. Παρ' όλα αυτά εναλλακτικές λύσεις δεν υπάρχουν στον ορίζοντα και σίγουρα τα προβλήματα που υπάρχουν δεν θα περιμένουν μέχρι να αποφασίσουμε να κάνουμε μία συλλογική προσπάθεια και να αλλάξουμε μυαλά και διοικούντες. Λένε κάποιοι λοιπόν οτι μόνο αν έρθουν και μας φορέσουν έτοιμο ένα μοντελάκι και ανθρώπους που έχουν το know-how να το εφαρμόσουν, θα μπορέσουμε να προσαρμοστούμε και να κινηθεί κάτι προς το καλύτερο.
Είναι τρομερά προσβλητικό και ομολογία συλλογικής αποτυχίας κάτι τέτοιο, αφήστε που θα μιλάμε για ακόμα μία δημοκρατική έκπτωση "για το καλό μας".

Κι ενώ οι κυβερνώντες, επιμένουν να συζητούν τη λήψη νέων υφεσειακών μέτρων, σε επίπεδο κοινωνίας όπου θα έπρεπε να συζητείται πώς θα προκληθεί ένα θετικό κοινωνικοπολιτικό σοκ, την ώρα που θα έπρεπε να επικρατεί παραγωγικός αναβρασμός, να γεννιούνται συνεχώς νέες πρωτότυπες ιδέες, η μόνη (ήπια) ελπίδα από την οποία προς το παρόν πιάνονται οι περισσότεροι, είναι η Δημοκρατική Αριστερά.

Εντάξει η κοινωνία έχει τους δικούς της ρυθμούς και δεν είναι απαραίτητο οτι επειδή κάποιοι ελπίζουμε σε μία κοσμογονία και σε μαζική στροφή των πολιτών στα κοινά, θα συμβεί και κάτι τέτοιο. Υπάρχει άλλωστε και απογοήτευση και αηδία και παραίτηση. Αλλά οι κυβερνώντες δεν έχουν πραγματικά καμία δικαιολογία και κανένα περιθώριο να πηγαίνουν με τους δικούς τους ρυθμούς. Αντί να συζητούν για το πώς θα προκληθεί το περιβόητο αναπτυξιακό σοκ, φτάσαμε πάλι στο σημείο: "δεν προλαβαίνουμε, χρειάζονται μέτρα άμεσης απόδοσης". Στο σημείο δηλαδή που φτάνουμε κάθε φορά επειδή στο μεσοδιάστημα ανάμεσα στην εκταμίευση των δόσεων, κάποιοι επαναπαύονται, ελπίζουν οτι αφού το πρόβλημα είναι συνολικό θα τη γλιτώσουμε ξώφαλτσα κι εμείς και οτι τελικά θα αποδεχτούν και οι Ευρωπαίοι οτι είμαστε μη μεταρρυθμίσιμη χώρα, θα μας χαρίσουν τα ωραία τους δις και μετά δε θα ξαναασχοληθούν....

Οι άνθρωποι είναι εμφανές οτι δεν μπορούν γιατί δεν θέλουν. Δεν γίνεται σε τέτοια κρίση, να κάνουν ένα βήμα μπρος δυο πίσω. Δεν θέλουν. Αφού λοιπόν δεν μπορούν και δεν θέλουν, αφού και τη νέα συμφωνία θα την "πατήσουν" και δεν θα εφαρμόσουν τίποτα, δεν ξέρω τι μπορούμε εμείς σαν πολίτες να κάνουμε.
Θα ήθελα πραγματικά αυτή τη στιγμή η διαμόρφωση της άποψής μου να εξαρτώταν από έναν πρόγραμμα. Να μπορούσε να μου πει: ευρώ/δραχμή, αν κάνεις αυτό, θα γίνει αυτό, οι πιθανότητες αστοχίας είναι τόσες και μπορούν να έχουν τα τάδε αποτελέσματα, να καλύπτεται κάθε πιθανό μονοπάτι και το κάθε μονοπάτι να αντιστοιχίζεται σε έναν συγκεκριμένο εκπρόσωπο. Απλά, ξερά και αντικειμενικά, να μπορώ να επιλέξω με πλήρη γνώση και συναίσθηση τι πορεία θέλω να ακολουθήσει η χώρα και ποιοί θα κληθούν να με εκπροσωπήσουν.

Δυστυχώς το πρόγραμμα αυτό δεν υπάρχει και να υπήρχε θα ήταν κατασκευασμένο από μη αντικειμενικό άτομο, οπότε είμαστε έρμαια όποιου την άποψη ή την κρίση επιλέγουμε συγκρατημένα να εμπιστευτούμε. Το κακό είναι οτι ελάχιστοι πλέον μπαίνουν στον κόπο να εξηγήσουν και να προσπαθήσουν να είναι αντικειμενικοί μέσα στην υποκειμενικότητά τους.

Το χειρότερο όλων είναι οτι εκτός από αδιέξοδα επιλογών, οδηγούμαστε σιγά σιγά και σε αδιέξοδα σκέψης...

ΥΓ:Είχα κατηγορηθεί ως απαισιόδοξη όταν είχα γράψει ένα post με τίτλο "Περιμένοντας τη χρεοκοπία", τελικά μάλλον κάποιοι ήταν αδικαιολόγητα αισιόδοξοι.

Ασυμβίβαστο Υπουργού- βουλευτή

2012-01-24T18:10:00.002+02:00

Μετά τη σημερινή δήλωση του Υπουργού Ανάπτυξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη οτι δεν διάβασε το Μνημόνιο που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, ίσως έχει έρθει η ώρα να συζητήσουμε πολύ σοβαρά σαν κοινωνία, το θέμα του ασυμβιβάστου Υπουργού- βουλευτή και τα προβλήματα που μπορεί να δημιουργήσει αυτή η διπλή ιδιότητα.

Είπε ο Χρυσοχοΐδης οτι δεν διάβασε το Μνημόνιο γιατί είχε άλλες υποχρεώσεις και άλλα καθήκοντα ως Υπουργός Προστασίας του Πολίτη τότε. Έχει μία λογική βάση το επιχείρημά του. Το κακό είναι οτι δήλωσε με εντυπωσιακά κυνικό τρόπο οτι λόγω υποχρεώσεων που είχε ως Υπουργός, ψήφισε κάτι το οποίο δεν είχε διαβάσει που δέσμευσε τη χώρα για τα επόμενα χρόνια.
Το Μνημόνιο το ψήφισε όμως ως βουλευτής και όχι ως Υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Εάν δεν ήταν βουλευτής, δεν θα ήταν υποχρεωμένος να ψηφίζει νομοσχέδια που έχουν να κάνουν με άλλους τομείς πέραν του τομέα ευθύνης του.
Είναι σαφές οτι όποιος ασχολείται με το Υπουργείο του νυχθημερόν (πράγμα που δεν ξέρω πόσοι το κάνουν) δεν έχει τον χρόνο και τη δυνατότητα, να διαβάζει και να αξιολογεί κάθε νομοσχέδιο που κατατίθεται, να διαπιστώνει ελλείψεις και να κάνει αντιπροτάσεις. Αυτός όμως είναι ο ρόλος του βουλευτή, να ελέγχει.

Με αφορμή λοιπόν τη δήλωση Χρυσοχοΐδη ίσως θα ήταν σκόπιμο να εξεταστεί και πάλι κατά πόσον οι Υπουργοί είναι σωστό να διατηρούν και την ιδιότητα του βουλευτή. Δεν μιλάμε για εξωκοινοβουλευτικούς Υπουργούς απαραίτητα, αλλά για εκλεγμένους βουλευτές που μόλις τους προτείνεται υπουργικό αξίωμα θα παραιτούνται, προκειμένου να είναι Υπουργοί... "αποκλειστικής απασχόλησης".

Το να δηλώνει κάποιος οτι ουσιαστικά ψηφίζει στα τυφλά γιατί δεν προλαβαίνει να διαβάσει νομοσχέδια, αλλά εμπιστεύεται αυτούς που τα συντάσσουν, είναι προκλητικό και για τον πιο ψύχραιμο πολίτη και επιβεβαιώνει πως τόσο οι βουλευτές όσο και οι Υπουργοί αποδέχονται την ύπαρξη κομματικών μαντριών και είναι εκ των προτέρων βέβαιοι για την ορθότητα επιλογών χωρίς να έχουν μπει στον κόπο να τις αξιολογήσουν.

Η δήλωση Χρυσοχοΐδη ήρθε αμέσως μία μέρα μετά τη δήλωση Κατσέλη οτι διάβασε για 3 ώρες το Μνημόνιο. Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε πόσες ώρες ασχολήθηκαν με την ανάγνωση και αξιολόγηση του Μνημονίου οι υπόλοιποι Υπουργοί και κυρίως οι βουλευτές, που δεν είχαν Υπουργικές υποχρεώσεις. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως θα είχε να μάθουμε πόσοι και για πόση ώρα διάβασαν το Μεσοπρόθεσμο και τους εφαρμοστικούς νόμους που το συνοδεύουν. Μπορεί για το Μνημόνιο να μην είχαν χρόνο, αλλά για το Μεσοπρόθεσμο είχαν όσο χρόνο ήθελαν.

Με αφορμή τη δήλωση Χρυσοχοΐδη πάντως, έριξα κι εγώ μία ματιά στο μεταφρασμένο κείμενο του Μνημονίου, διαβάστε το εδώ. Σχεδόν όλα έχουν πέσει έξω.

Δημοκρατικές εκπτώσεις

2012-01-16T11:49:00.001+02:00

Υπάρχει μία λογική που έχει επικρατήσει (και) στη χώρα μας, οτι σε συνθήκες κρίσης, η λύση είναι λιγότερη Δημοκρατία και λαός που μένει στο σκοτάδι και ενημερώνεται στοχευμένα για να μη πανικοβληθεί, διότι θεωρείται ανώριμος ή γιατί δεν μπορούν κάποιοι να προβλέψουν τι συνέπειες θα έχει η πλήρης ενημέρωση των πολιτών για τις τρέχουσες συνθήκες.

Δυστυχώς οι περισσότεροι θιασώτες της κοινής λογικής και της αναλυτικής σκέψης φαίνεται να υιοθετούν ή να εγκρίνουν σιωπηλά αυτές τις δημοκρατικές εκπτώσεις.

Το ισχυρό (δημοκρατικό) σοκ που με συνέφερε μερικώς, μπορώ να πω οτι ήρθε μόλις έγινε η πρόταση για το δημοψήφισμα και είδα τις αντιδράσεις που αυτή πυροδότησε. Ανεξάρτητα από τους λόγους για τους οποίους έγινε και από το τι ακολούθησε, έγινε προφανές οτι περισσότερη δημοκρατία τρομάζει. Τα επιχειρήματα που ακούστηκαν... σχεδόν ανατριχιαστικά και όλα συνηγορούσαν στο εξής: Καλό το δημοψήφισμα, αλλά όχι τώρα, δεν είναι καιρός για δημοκρατικές διαδικασίες, ας κάνουμε μία έκπτωση.

Ύστερα ήρθε η επόμενη δημοκρατική έκπτωση που ακούει στο όνομα "κυβέρνηση Παπαδήμου". Ο Παπαδήμος δε μου είναι αντιπαθής, γενικά είμαι φαν του τεχνοκρατικού τρόπου σκέψης, αλλά προφανώς με ενοχλεί όπως φαντάζομαι ενοχλεί και κάθε πολίτη με δημοκρατικές ευαισθησίες, να έχουμε έναν μη εκλεγμένο Πρωθυπουργό. Με ενοχλεί περισσότερο από την συμμετοχή Καρατζαφέρη στην κυβέρνηση. Διότι ο Καρατζαφέρης και τα μπουμπούκια του, είναι εκλεγμένοι.

Ο Παπαδήμος όμως είναι ένας διορισμένος Πρωθυπουργός. Διορισμένοι Πρωθυπουργοί που δεν έχουν εκλεγεί από τον λαό δεν υπάρχουν σε Δημοκρατίες. Είπαμε πολλοί να κάνουμε τα στραβά μάτια. Αλλά απ' οτι βλέπω θα μας ζητηθεί να εγκρίνουμε σιωπηλά, ακόμα μία δημοκρατική έκπτωση: Παράταση του βίου της κυβέρνησης Παπαδήμου, πολύ πιθανό και μετά την ολοκλήρωση (;) του psi. Η λογική μου λέει πως κάτι τέτοιο ίσως και να ήταν σωστό, μία ακόμα δημοκρατική έκπτωση για το καλό της χώρας....

Παρατηρώ μία δημοκρατική αδρανοποίηση ιδιαίτερα ανησυχητική και στον εαυτό μου. Δεχόμαστε όλο και περισσότερες δημοκρατικές εκπτώσεις με μία αδικαιολόγητη παραίτηση, αντί να αξιώνουμε περισσότερη δημοκρατία, δημοκρατική ωρίμανση, σεβασμό στην πλειοψηφία και συμμετοχή.

Αντί να απαιτούμε πλήρη ενημέρωση, δημοψηφίσματα, ενστερνιζόμαστε κάποιοι (όχι όλοι) που τείνουμε να γίνουμε πολύ ελιτιστές, τη θεωρία οτι μερικές δημοκρατικές εκπτώσεις παραπάνω, μπορεί να οδηγήσουν σε στρεβλώσεις, αλλά γίνονται για το καλό μας.

Ήμουν κατά των πρόωρων εκλογών επι Παπανδρέου, γιατί πολύ απλά θεωρούσα οτι το να μη γίνονται εκλογές την ώρα που δεν έχει λήξει η 4ετία, δεν ήταν δημοκρατική έκπτωση. Στη δεδομένη χρονική στιγμή όμως, θεωρώ οτι το πολίτευμά μας, αλλά και το κοινωνικό κράτος, έχουν κλονιστεί πολύ, ανησυχητικά πολύ. Γι' αυτό και όσοι προτείνουν παράταση του βίου της κυβέρνησης Παπαδήμου, καλό θα ήταν να σκεφτούν λίγο περισσότερο αν μπορούμε να έχουμε για πολύ ακόμη δημοκρατία υπό αίρεση, με κίνδυνο να γεννηθούν πολλά ακόμη τέρατα.

Η Ελληνική Δημοκρατία του 2012, έχει διορισμένο Πρωθυπουργό, την ακροδεξιά στην εξουσία, χιλιάδες ανθρώπους αστέγους, που περιμένουν να τραφούν από συσσίτια, έχει ανθρώπους που μη μπορώντας να ανταπεξέλθουν στις φορολογικές τους υποχρεώσεις τους κόβεται το ρεύμα και δεν έχει κόκκινες γραμμές.

Μακάρι να βγω ψεύτρα αλλά φοβάμαι οτι θα έχουμε άσχημες εξελίξεις με αυτές τις δημοκρατικές εκπτώσεις και με τη συνεχιζόμενη αδιαφορία της πολιτείας, που ποντάρει στην αυτοοργάνωση και στα δίκτυα αλληλεγγύης. Αλληλεγγύη υπάρχει από όλους μας, όλοι μας βοηθάμε, το θέμα είναι να μην έχουμε μία ανάλγητη πολιτεία που δε γνωρίζει τι θα πει κοινωνική πολιτική και περιμένει από ευαισθητοποιημένους πολίτες να καλύψουν την ανυπαρξία της, ομολογώντας έτσι την πλήρη αποτυχία της.

Μη ξεχνάμε τέλος, οτι εκτός από τους ευαισθητοποιημένους πολίτες, υπάρχουν και ευαισθητοποιημένοι "ύποπτα πρόθυμοι", που όπως σε περιοχές με πρόβλημα αναλαμβάνουν την αστυνόμευση (βλέπε Χρυσαυγίτες στον Άγιο Παντελεήμονα και αλλού) υποκαθιστώντας το κράτος, έτσι θα αναλάβουν να υποκαταστήσουν το κράτος και σε άλλες περιπτώσεις. Δεν πιστεύω να ξέχασε κανείς την πρόσφατη εκλογή μέλους της Χρυσής Αυγής στον Δήμο Αθηναίων.... Πολύ χαλαρά το πήραμε κι αυτό. Μη γελιέστε είναι ένα από τα αποτελέσματα των δημοκρατικών εκπτώσεων. Όπου δεν υπάρχει κράτος, εμφανίζονται πρόθυμοι και όσο το κράτος θα συνεχίσει να αδιαφορεί και να αποστρέφει το βλέμμα του, τόσο τα χρονοντούλαπα της ιστορίας θα ανοίγουν, ας μην κάνουμε οτι δεν ακούμε όσους λένε οτι επι χούντας ήταν καλύτερα.

Ένα πρόβλημα, τρεις(;) λύσεις

2012-01-06T12:47:00.004+02:00

Διαρχία, αδάπανες διαδικασίες λίγων ημερών κι εκλογή από τη βάση γιατί ο κόσμος τους ξέρει, καμία αλλαγή,
είναι οι τρεις πιο πιθανές λύσεις στο εξής πρόβλημα: Πώς θα οδηγηθεί το Πασοκ σε αλλαγή ηγεσίας χωρίς να δημιουργηθούν προβλήματα στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

Σε αυτό το ερώτημα θα έπρεπε να απαντούν και οι τρεις αυτές εκδοχές, έτσι ώστε στο τέλος το οποίο πρέπει να έρθει πολύ σύντομα, να επιλεγεί η βέλτιστη λύση.

Ξεκινάμε από το γεγονός οτι το Πασοκ είναι ένα κόμμα με κρίση ταυτότητας. Τι είναι το Πασοκ, ποιά ιδεολογία πρεσβεύει; Είναι κεντροαριστερό; Σοσιαλιστικό; Σοσιαλφιλελεύθερο;
Η σωστή απάντηση είναι πως είναι ένα κόμμα ό,τι να ναι.
Δεκάδες ρεύματα, στελέχη με αντιδιαμετρικές απόψεις, ένα κόμμα τρια σε ένα τουλάχιστον, όπου μετά την πρόσφατη κρίση ταυτότητας, δεν υπάρχει κυρίαρχη ιδεολογία. Ένα κόμμα στο οποίο συνυπάρχει ο Παναγιωτακόπουλος, η Μιλένα και ο Ραγκούσης, είναι ένα κόμμα τραβεστί.
Όσοι ενδιαφέρονται λοιπόν για την αρχηγία του κόμματος θα έπρεπε να θέλουν να ανοίξει διάλογος για την ιδεολογία και τον προσανατολισμό του tabula rasa. Κάτι το οποίο φυσικά απαιτεί χρόνο, αφού θα έπρεπε εκτός των άλλων να καταθέσουν και πολιτική πλατφόρμα, με τη συγκρότηση της οποίας είμαι σίγουρη οτι δεν προλαβαίνουν να ασχοληθούν όντας Υπουργοί.

Το επιχείρημα οτι ο κόσμος ξέρει τι πρεσβεύει ο καθένας, είναι ανεδαφικό. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μία τετράδα που πολλοί καλοβλέπουν. Μία τετράδα όμως που φοβάται να πει τη λέξη "φιλελευθερισμός", κρυπτόμενη πίσω από τον 4ο δρόμο προς τον Σοσιαλισμό, τη νέα Μεταπολίτευση, το pasokplus και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Μήπως η κεντροαριστερά του μέλλοντος είναι μία φιλελεύθερη κεντροαριστερά; (Απεταξάμην!)

Προσωπικά λοιπόν δεν ξέρω τι πρεσβεύει η τετράδα.
Πάμε τώρα στον Ευάγγελο Βενιζέλο, αλήθεια, ποιά η ιδεολογία του; Παρόμοια απορία έχω και για τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.
Στον αντίποδα η Λούκα Κατσέλη που ανακοίνωσε οτι σκέφτεται να είναι υποψήφια, έχει πιο σαφή ιδεολογία, η οποία έχει διαφανεί και μέσω των διαφοροποιήσεών της, ενώ έχει τον χρόνο να δημιουργήσει πλατφόρμα και τη δυνατότητα να ασχοληθεί με τα εσωκομματικά μη όντας Υπουργός.

Είμαι ένας από τους ανθρώπους που είναι εμφανές οτι οι διαδικασίες δεν με αφήνουν αδιάφορη. Θεωρώ το σημερινό Πασοκ πολιτικό κουφάρι. Με διαδικασίες τσακ-μπαμ, χωρίς διάλογο απλά θα συνεχίσει να υπάρχει ένα τερατούργημα εάν δεν διαλυθεί κατευθείαν. Η διάλυση του Πασοκ έτσι όπως έχει εξελιχθεί είναι κάτι το ευκταίο, αλλά όχι όσο δεν υπάρχει εναλλακτική. Μέχρι να υπάρξει αξιόλογη εναλλακτική, θα συνεχίσω να ποντάρω σε μία ριζική αναδόμησή του.

Το σενάριο των γρήγορων διαδικασιών θα μπορούσε κανείς να το προκρίνει μόνο εάν ήταν σίγουρος οτι το παιχνίδι θα παιχτεί καθαρά από όλες τις πλευρές, εάν οι υποψήφιοι είχαν έτοιμες τις πολιτικές τους πλατφόρμες και φυσικά θα έπρεπε να ξεκινήσουν οι διαδικασίες... αύριο.
Μία εσωκομματική προεκλογική εκστρατεία με όλα τα θέματα ανοιχτά πριν τις Εθνικές εκλογές που θα κράταγε αρκετό καιρό, θα σήμαινε ή παραίτηση Υπουργών (πότε να προλάβουν οι αντικαταστάτες να προσαρμοστούν κλπ) και πολλά άλλα όπως πλήρη απαξίωση της διετίας Παπανδρέου σε μία προσπάθεια να αποκτήσουν κάποιοι λαϊκό έρισμα, σύγκρουση μεταξύ Υπουργών, πόλωση, τεταμένο κλίμα. Νομίζω δεν χρειάζεται να είναι κανείς μάντης για να δει τι θα σήμαιναν όλα αυτά.

Δυο είναι τα σενάρια που θα χαρακτήριζα καλύτερες λύσεις στο πρόβλημα: Ή διαρχία ή καμία αλλαγή στο Πασοκ πριν τις εκλογές.
Το δεύτερο είμαι βέβαιη οτι δεν υπάρχει περίπτωση να το δεχτεί κανείς, αν και η υπόσχεση της Τόνιας Αντωνίου οτι στελέχη (όπως η ίδια;) θα το σκεφτούν σοβαρά να είναι υποψήφιοι αν παραμείνει αρχηγός ο Παπανδρέου, είναι μία μη αναμενόμενη δήλωση-δώρο.

Ως προς τη διαρχία, κάποιοι λένε οτι ο Παπανδρέου ψάχνει για τρελό, για να παραμείνει αρχηγός έτσι ώστε να ξαναείναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, σενάριο που έχει ήδη καταχωρηθεί στις κλασσικές αστειότητες μετά την "αποκάλυψη" οτι δε χρειάζεται κάποιος να είναι εν ενεργεία Πρόεδρος κόμματος για να διεκδικήσει την Προεδρία της.
Νομίζω πάντως οτι αν περάσει η πρόταση για διαρχία, όποιος αναλάβει επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και υποψήφιος Πρωθυπουργός, δεν θα πρέπει να είναι και διεκδικητής της αρχηγίας στις κανονικές διαδικασίες. Δεν είναι ακριβώς πολιτική αυτοκτονία. Είναι θα έλεγα υπεύθυνη στάση που εκτονώνει την κατάσταση και σε βάθος χρόνου θα μπορούσε να βγει και σε καλό, αφού θα είχε χαρακτηριστικά πολιτικής αυτοθυσίας.

Oh well αφού δεν τους αρέσει και δεν θέλουν ήπιες μεταβάσεις, ας βγάλουν τα μάτια τους. Έχει καταντήσει βαρετό το θέμα. Πειρατές ρε!

ΥΓ: Για να προλάβω τυχόν σχόλια ή σκέψεις του τύπου: Δεν πρότεινε τη διαρχία για το καλό της χώρας, τον νοιάζει η καρέκλα. Δεν κρίνω την συλλογιστική πορεία όποιου το σκέφτηκε, κρίνω την πρόταση καταλήγοντας σε αυτή μέσω δικών μου συμπερασμάτων, όπως και με το δημοψήφισμα.

Είναι γλυκιά η καρέκλα και οδηγεί σε λάθη

2012-01-03T17:20:00.002+02:00

Παρακολουθώντας κανείς τα εσωκομματικά του Πασοκ καταλαβαίνει οτι είναι ανώφελο να προσπαθήσει να ερμηνεύσει τις όποιες κινήσεις γίνονται στεγνά πολιτικά, με κοινή λογική και με δεδομένο φυσικά οτι όλα αυτά γίνονται για το καλό της χώρας.
Μπορεί στη διάσωση της χώρας να μη τα πήγαν και πολύ καλά, αλλά στις τρικλοποδιές, στις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, στις ανίερες συμμαχίες και γενικά στο οτιδήποτε μπορεί να εξασφαλίσει πολιτική επιβίωση είναι πρώτοι.

Δεν είναι να απορεί κανείς αν σκεφτεί ποιοί μας κυβερνούν αυτή τη στιγμή, επαγγελματίες πολιτικοί και άνθρωποι που ουσιαστικά έχουν επενδύσει στην πολιτική, εγκατέλειψαν το επάγγελμά τους, καταχρεώθηκαν και σε πολλές περιπτώσεις δυστυχώς αναζήτησαν χορηγούς για την προεκλογική τους εκστρατεία, εν ολίγοις έχουν κάνει μία επένδυση ζωής, είναι στην πλειοψηφία τους οι άνθρωποι που απαρτίζουν το Κοινοβούλιο.
Οπότε δυστυχώς τα όσα βλέπουμε να διαδραματίζονται δεν μπορούν να έχουν μία απλή λογική ερμηνεία και παρεισφρύουν ποδοσφαιρικές λογικές, αισθήματα επιβίωσης, ξεπλήρωμα υποχρεώσεων, λογικές παλατιού με τους διάφορους διαδόχους να φτιάχνουν αυλές και λοιπά ευχάριστα και άκρως κολακευτικά για τη Δημοκρατία μας.

Για να δούμε το τι συμβαίνει τώρα και να μπορέσουν να κάνουμε σχετικά ασφαλείς υποθέσεις για το τι επίκειται, θα πρέπει να γυρίσουμε προς τα πίσω. Το 2007 όταν η ήττα για το ΠΑΣΟΚ φαινόταν στις δημοσκοπήσεις πολλοί παρατήρησαν οτι πολλά κορυφαία στελέχη, δεν έδιναν τη μάχη για την επικράτηση, ήταν περιέργως πώς απόντες. Το Πασοκ ηττήθηκε και την ίδια ημέρα είχαμε την επίσκεψη Βενιζέλου στο Ζάππειο, την επομένη το "παραιτηθείτε κύριε Πρόεδρε", συντονισμένες επιθέσεις στον Γιώργο Παπανδρέου και ένα κανάλι να τον καθυβρίζει και να του κάνει υποδείξεις.
Αποτέλεσμα: το 70-30 υπέρ Βενιζέλου, έγινε άνετη επικράτηση Παπανδρέου.
Γιατί; Ο Βενιζέλος βιάστηκε. Τον αγκάλιασαν διάφορα συμφέροντα δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους αντιπάλους του να λένε οτι τον αγκάλιασε η διαπλοκή, να μιλούν για εξωθεσμικά κέντρα. Κατά την άποψή μου βέβαια οι κύριες αιτίες της ήττας του ήταν οτι έδειξε πως δίψαγε για εξουσία και η υποτίμηση του αντιπάλου του. Η βιασύνη, η επίσκεψη στο Ζάππειο και η αντίδρασή του στον καφέ που του έριξαν (εγώ ως μελλοντικός ηγέτης του Πασοκ, συγχωρώ) έδειξαν έναν εξουσιομανή και καθόλου υπομονετικό άνθρωπο. Στην αντίπερα όχθη, η πλευρά Παπανδρέου είχε σηκώσει το θέμα των συμφερόντων (ήταν και εξόφθαλμο εδώ που τα λέμε) ενώ δεν έδρασε βιαστικά.

Πού είμαστε σήμερα.... Οι δελφίνοι περιμένουν από τον Γιώργο Παπανδρέου να ανοίξει τα χαρτιά του, ο ίδιος δεν δείχνει να βιάζεται και πολύ, ενώ έκλεισε το μάτι για ανασχηματισμό στον Λουκά Παπαδήμο. Οι υποψήφιοι διεκδικητές που ανοίγουν σιγά σιγά τα χαρτιά τους δείχνουν να μην έχουν καταλάβει οτι έχουν εκτεθεί αρκετά. Ο Παπανδρέου αυτή τη στιγμή, είναι απλά Πρόεδρος του Πασοκ, δεν έχει κάποια θέση στην κυβέρνηση, σε αντίθεση με τους ίδίους που μετά από δική τους απαίτηση παρέμειναν Υπουργοί (κολλημένοι στην καρέκλα??). Αυτό ήταν κατά την άποψή μου το τραγικό τους λάθος.

Ένα άλλο βασικό λάθος των δελφίνων, που δημιουργεί γενικό πρόβλημα στην κυβέρνηση Παπαδήμου αυτή τη στιγμή, είναι οτι απαίτησαν να ανοίξουν οι διαδικασίες πριν τις εκλογές. Εάν δεν επεδίωκαν να τελειώσουν κατευθείαν τον Παπανδρέου, δείχνοντας μία ανεξήγητη πρεμούρα που ερμηνεύεται περισσότερο ως ανησυχία για το δικό τους μέλλον παρά για το μέλλον της χώρας, σίγουρα η εξέλιξη των πραγμάτων θα ήταν άλλη από αυτή που σιγά σιγά προδιαγράφεται. Θα πηγαίναμε δηλαδή σε μία ομαλή μετάβαση και δεν θα υπήρχε πολωμένο κλίμα, που αυτή τη στιγμή κάνει κακό στη χώρα.

Αντί να απαξιώνουν τη 2ετια Παπανδρέου θα μπορούσαν να κάνουν το ακριβώς αντίθετο, να τη στηρίζουν κριτικά, να προβάλλουν τις μεταρρυθμίσεις που πραγματικά έγιναν, να δουλεύουν με φρενήρεις ρυθμούς στα Υπουργεία τους, να προσπαθούν να πείσουν για το ορθό επιλογών που οι ίδιοι στήριξαν επι δυο χρόνια χωρίς να βγάλουν τσιμουδιά, επιδιώκοντας έτσι η ήττα του ΠΑΣΟΚ να μην είναι τεραστίων διαστάσεων και μετά θα άνοιγε κατευθείαν και από μόνο του το θέμα της διαδοχής. Ο κανιβαλισμός, η εκ των υστέρων αντίδραση και απαξίωση των όσων έγιναν από άτομα που στόμα είχαν και μιλιά δεν είχαν δυο χρόνια, δείχνει πολλά για την ποιότητα των ανθρώπων. Αφήστε που το έργο κάποιων εξ' αυτών που υιοθετούν τέτοιες πρακτικές είναι... αμφισβητήσιμο.

Αυτοπαγιδεύτηκαν με αξιοθαύμαστη ευκολία. Σε μία κυβέρνηση που το πιθανότερο είναι να πάει μετά το καλοκαίρι εάν δεν τη ρίξει το Πασοκ ή οι συνθήκες, δεν μπορούσαν απ' οτι καταλαβαίνω να ρισκάρουν το να μην είναι Υπουργοί, ήθελαν όμως παράλληλα να τελειώνουν και με το θέμα της ηγεσίας. Τώρα φαντάζουν ως έτοιμοι να παραιτηθούν, ενώ υποτίθεται τους απασχολεί περισσότερο η χώρα παρά το κόμμα (έτσι θα έπρεπε να προσποιούνται τουλάχιστον). Φαίνεται απίστευτο που δεν σκέφτηκαν από την πρώτη στιγμή το πρόβλημα που θα δημιουργούνταν. Κάποιοι προσπαθούν να βρουν μία μεσοβέζικη λύση του τύπου "διαδικασίες 3 ημερών χωρίς διάλογο αφού οι πολίτες μας ξέρουν". Αναρωτιέμαι ποιόν κοροϊδεύουν... Για καπετάνιο βάρκας που θα τους πάει από το Ρίο στο Αντίρριο ψάχνουν στο Πασοκ για να αποφασίσουν μέσα σε 3 μέρες και χωρίς διάλογο;

Καλό θα ήταν πάντως να μη ξαναχρησιμοποιήσουν το επιχείρημα οτι ο Παπανδρέου είναι κολλημένος στην καρέκλα, τουλάχιστον παραιτήθηκε από την Πρωθυπουργία, ενώ οι ίδιοι έδειξαν μία... απροθυμία να αφήσουν τα Υπουργεία τους. Η αλήθεια απ' οτι φαίνεται είναι οτι η καρέκλα είναι "αρρώστια". Ούτε ο Παπανδρέου αλλά ούτε και οι ίδιοι οι δελφίνοι φαίνεται να έχουν ευκολία να ξεκολλήσουν από καρέκλες.

Πλέον υπάρχει η πεποίθηση οτι ο Παπανδρέου καθυστερεί γιατί θέλει να εξασφαλίσει οτι μέχρι το καλοκαίρι θα είναι αρχηγός του ΠΑΣΟΚ για να διεκδικήσει την Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, δεν ξέρω κατά πόσον ισχύει, αλλά εάν πράγματι αυτός είναι ο λόγος που καθυστέρησε, θα είναι μία μεγάλη απογοήτευση για όσους αφελώς ίσως πίστεψαν οτι είναι διαφορετικός τύπος πολιτικού.

Υπάρχει η εντύπωση οτι από τη μεριά Παπανδρέου προκρίνεται μία λύση διαρχίας, ακούστηκε κι ένα συγκεκριμένο όνομα (σωστή επιλογή κατά την άποψή μου), που όμως δεν υπάρχει λόγος να αναφερθεί καθώς διέψευσε οτι υπήρξε πρόταση. Φαντάζει ως μία μεσοβέζικη λύση, αλλά σίγουρα έτσι θα εκτονωνόταν η ένταση και θα πηγαίναμε στην επιθυμητή ομαλή μετάβαση.

Το πρόβλημα είναι οτι οι συνθήκες είναι στρεβλές, οπότε οι όποιοι χειρισμοί απαιτούν μαεστρία, ψυχραιμία και φυσικά όχι βιασύνη.
Κάποιοι βιάστηκαν να ανοίξουν το θέμα της ηγεσίας, να τελειώνουν μία και καλή με τον ΓΑΠ, απαίτησαν να μείνουν Υπουργοί, ενώ απαξιώνουν το όποιο έργο έγινε μη καταλαβαίνοντας οτι αυτό τους γελοιοποιεί στα μάτια της κοινωνίας που δυο χρόνια άκουγε για την αναγκαιότητα των όσων εφαρμοζόντουσαν και τώρα ακούει από τα ίδια άτομα τα αντίθετα.
Δεν το χειρίστηκαν καλά οι δελφίνοι, ο Παπανδρέου δεν είναι διατεθειμένος να τα χάσει όλα, από την άλλη η ΝΔ δηλώνει οτι δεν συγκυβερνά, τσακώνονται όλοι μαζί στο σαλόνι, το φαΐ στην κουζίνα καίγεται και ο Παπαδήμος είναι ο γείτονας που χτυπάει το κουδούνι για να τους πει οτι κάτι μυρίζει έντονα, αλλά οι φωνές καλύπτουν τον ήχο του κουδουνιού. Εν ολίγοις έχει πάρει φωτιά το σπίτι και κάποιοι τσακώνονται για το πού και το εάν θα μπούν τα σεμεδάκια.

Χρυσά βατόμουρα 2011- 2η απονομή

2011-12-28T18:55:00.004+02:00

Για 2η συνεχόμενη χρονιά (πιστή στις παραδόσεις) αποφάσισα να απονείμω Χρυσά Βατόμουρα σε προσωπικότητες που ξεχώρισαν. Αυτή τη φορά ζήτησα και τη βοήθεια φίλων στο twitter και στο facebook.

Βραβείο αυτοθυσίας

Στον Ευάγγελο Βενιζέλο

Βραβείο σημαντικότερου νεοΕλ καλλιτέχνη

Στον Νίκο Οικονομόπουλο

Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου (σε όλες τις κατηγορίες)
Στην Ουρανία Παπανδρέου- Παπαδάκη (βραβείο κοινού)

Βραβείο ξεσκεπάσματος αισχρού σκανδάλου

Στον ΣΚΑΙ που αποτελεί τον μόνο σταθμό που παλεύει για την αποκάλυψη της αλήθειας γύρω από το σκάνδαλο του Βατοπεδίου μετά το πόρισμα που έβγαλε ο ιδιοκτήτης του καναλιού και οι δημοσιογράφοι του

(το στιγμιότυπο από το facebook του Κ. Αλεξάκου)

Βραβείο ακούραστου επιστολογράφου

Στον Κώστα Βαξεβάνη για τις απολαυστικές επιστολές του στον Ευάγγελο Βενιζέλο

Βραβείο "γουστάρω να με βρίζουν, γουστάρω να προκαλώ"

Στον Θεόδωρο Πάγκαλο

Βραβείο πιο επιτυχημένης απεργίας

Στην ΕΡΤ που απεργεί εδώ και καιρό, δείχνοντας στους πολίτες οτι μπορούν να ζήσουν και χωρίς δημόσια τηλεόραση.

Βραβείο "πώς τα κατάφερες ρε θηρίο"

Στους δελφίνους του ΠΑΣΟΚ που κατάφεραν να δεθούν χειροπόδαρα και συμμετέχουν χωρίς οι ίδιοι να το αντιλαμβάνονται σε μία διαδικασία νεκρανάστασης του Γιώργου Παπανδρέου μέσα από τα συνεχή σφάλματά τους

Βραβείο "πόσο δημοκράτης είσαι πια;"

Σε όσους μέσα στο πάθος τους να δείξουν πόσο λάθος και πόσο εγκληματικό ήταν το δημοψήφισμα, απαξίωσαν και λοιδώρησαν τον θεσμό και όχι την απόφαση.

Βραβείο "τώρα το θυμήθηκες"

Στο Γιώργο Παπανδρέου που τώρα κατάλαβε οτι έκανε λάθος που δεν προώθησε αλλαγή του εκλογικού νόμου, αυστηρό πλαίσιο για τα ΜΜΕ και σειρά άλλων μεταρρυθμίσεων από τις πρώτες μέρες της Πρωθυπουργίας του.

Βραβείο "χαρά στο κουράγιο σου"
Στον Λουκά Παπαδήμο που του φορέσαν ένα σχήμα 50 ατόμων όπου οι του Πασοκ ασχολούνται με τα εσωκομματικά, οι του Λαός με το πώς θα ενισχύσουν τα ποσοστά τους και οι της ΝΔ... Α λάθος ξέχασα η ΝΔ δεν συμμετέχει.

Βραβείο "Ιωάννης Μελισσανίδης"

Απονέμεται στους: Γιώργο Καρατζαφέρη, Αντώνη Σαμαρά και Μιχάλη Χρυσοχοΐδη για ευνόητους λόγους.

Βραβείο "δρ Τζέκυλ/ Μίστερ Χάιντ"

Στον Ευάγγελο Βενιζέλο για τη διπλή ζωή του

Βραβείο "πού χάθηκε αυτή η ψυχή"

-Στη Βάσω Παπανδρέου που έχει πατήσει το mute και δεν έχουμε μάθει ακόμη πώς αξιολογεί τις πρωτοβουλίες που πάρθηκαν.
- Στους αγανακτισμένους που αγνοούνται από το καλοκαίρι.

Βραβείο επιλογής προσώπου της χρονιάς

Στο Spiegel που έδωσε τον τίτλο στην διορατική πολιτικό Εύα Καϊλή

Βραβείο "φοράει παντελόνια κι ας μην είναι άντρας"

Στην έτερη διορατική πολιτικό Μιλένα Αποστολάκη

Βραβείο "καλύτερης κατάθεσης εγγράφου/αντικειμένου στα πρακτικά"
Στη φρατζόλα που κατέθεσε η Λιάνα Κανέλλη στη Βουλή (βραβείο κοινού)

Βραβείο "πόσα μιλιγκραμ είναι ο έρωτάς σου"

Στον Λάκη Λαζόπουλο για τον διαχρονικό του έρωτα με τον Γιώργο Παπανδρέου.

Βραβείο "παρ’ ολίγον επανάσταση"

Στους αγανακτισμένους.

Βραβείο "πολιτικό επιχείρημα της χρονιάς"
Εεεε οοο παρ' το ελικόπτερο και φύγε από δω

Βραβείο "πολιτική δήλωση της χρονιάς"
Στην Άννα Βίσση για τη δήλωση "Με τον Αντώνη, ξεπέρασα τον Γιώργο" (βραβείο κοινού)

Βραβείο "κάνω ό,τι γουστάρω"
Στον Ευάγγελο Βενιζέλο και στην αντιπροσωπεία της ΝΔ που αποφάσισαν πότε θα γίνουν εκλογές χωρίς να έχουν το σχετικό δικαίωμα.

Βραβείο καλύτερου εργοδότη (update)
Στον Γιώργο Κουρή που χωρίς καμία υπερβολή, βασανίζει απλήρωτους εργαζομένους και τους επιτίθεται μέσω άλλων Μέσων που διαθέτει.

Βραβείο εμπνευσμένης διαφήμισης

Στον διαφημιστή που εμπνεύστηκε το “My God Giorgos” των Τζάμπο που πρέπει να είναι και γαμώ τα παιδιά.

Βραβείο εμπνευσμένης εκπομπής
Στην εκπομπή "Μίλα" με την Τατιάνα Στεφανίδου που έχει σήμα ένα μήλο και ξεκινάει με μήλα. Θα ήθελα πραγματικά να γνωρίσω το άτομο που το σκέφτηκε...

Βραβείο Πυθίας

Στο Mega που ήξερε πριν γίνουν οι ανασχηματισμοί ποιοί θα αναλάβουν το κάθε Υπουργείο.

Βραβείο ελιτισμού

Στον Γιώργο Φλωρίδη για τον χαρακτηρισμό «κηπουροί» που χρησιμοποίησε για να απαξιώσει άτομα που αξιοποίησε ο Γιώργος Παπανδρέου και δεν ανήκαν στην κατηγορία των επαγγελματιών πολιτικών.

Βραβείο "καθόρισες τις εξελίξεις, μπράβο σου"

Στους Γιώργο Καρατζαφέρη, Εύα Καϊλή, Βάσω Παπανδρέου, Μιλένα Αποστολάκη, Δημήτρη Λιντζέρη, Τόνια Αντωνίου

Συνδικαλιστής της χρονιάς

Στο κόσμημα του συνδικαλισμού Νίκο Φωτόπουλο

Βραβείο "εκπροσώπησέ με ατίθασο αγόρι"

Στον Αλέξη Τσίπρα

Βραβείο "Η γη να τρέμει, ο ήλιος να ανατέλει"
Στην σοσιαλιστική ψυχή που ακούει στο όνομα "Μιχάλης Χρυσοχοΐδης" που αποφάσισε μετά από δυο χρόνια καταπίεσης, δουλειάς και αποτελεσματικών αλλαγών που φαίνονται άλλωστε στην καλπάζουσα ανάπτυξη, να μιλήσει.

Βραβείο "Πρωθυπουργός για μία ημέρα"
Στον Φίλιππο Πετσάλνικο

Βραβείο "έμπνευση της χρονιάς"
Στον Γιώργο Παπανδρέου που όχι μόνο σκέφτηκε τον Φίλιππο Πετσάλνικο, αλλά τον πρότεινε κιόλας! (βραβείο κοινού)

Βραβείο "Άσε να πατήσουμε κι εμείς καμία μπανανόφλουδα"
Στους δελφίνους και στον Γιάννη Μιχελάκη.

"Η είδηση της χρονιάς"
Στο zougla.gr που πρώτο έγραψε για την αυτοκτονία του Χρήστου Χωμενίδη που συγκλόνισε όλους μας και πρώτα απ' όλα τον ίδιο που δεν είχε ιδέα.

Άρθρο της χρονιάς
-Στον Ριζοσπάστη για τα συλληπητήρια για τον θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ
-Στον Ριζοσπάστη για το άρθρο "Κανένα τουιτ, μόνο Ριζοσπάστη" (μετά από επισήμανση της @Christina_N19 )

Βραβείο αναλγησίας
Στην Φιλιππινέζα της Βάνας Μπάρμπα που την παράτησε μέσα στην κρίση.

Βραβείο υπευθυνότητας
Στους Πρυτάνεις και στις φοιτητικές παρατάξεις που αποφάσισαν οτι ο νόμος για τα ΑΕΙ είναι ανεφάρμοστος και αντισυνταγματικός οδηγώντας έτσι την πλειοψηφία των τμημάτων των Πανεπιστημίων σε κλείσιμο λόγω κατάληψης.

Βραβείο "αλητεία της χρονιάς"
Σε αυτούς που προσπαθώντας να πλήξουν τον Υπουργό Μπουμπούκο, κυκλοφόρησαν φήμες περι χωρισμού του ευτυχισμένου Υπουργικού ζεύγους.

Βραβείο ηλιθιότητας
Σε όσους έχουν βρει ως χόμπυ της εύρεση προδοτών και το κόλλημα της σχετικής ταμπέλας.

Βραβείο "πρωτότυπη ονομασία μαγαζιού"
Στο "Αντιμνημόνιο του Καραβανά"

Τραγούδι της χρονιάς
Η 6η δόση- Βάσω Παπανδρέου

Παρατράγουδο της χρονιάς
Βλάσης Τσάκας

Για 2η συνεχόμενη χρονιά απονέμονται στα ίδια άτομα τα εξής βραβεία:

Βραβείο "Θα 'ρθεις σαν αστραπή"
Στον Κώστα Καραμανλή, τον Μαρμαρωμένο (τέως) Πρωθυπουργό... Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι στη μούρη θα τον φάμε...

Βραβείο μη -αναμενόμενου ρεπορταζ
Στο Mega για την αναπάντεχη προβολή κάθε φιλανθρωπικής δραστηριότητας της Μαριάννας Βαρδινογιάννη

Βραβείο μη- αναμενόμενης προβολής νέου συγγραφέα
Στον ΑΝΤ1 για την αναπάντεχη προβολή της Μαρί Κυριακού και του πόνηματός της με τίτλο: "Μαικ ο Φασολάκης - θα σε γαργαλίσω!"

Βραβείο "Ποιος να συγκριθεί μαζί σου"
Στον Νίκο Ευαγγελάτο του οποίου η απουσία από τις ζωές μας είναι τόσο εμφανής.

"Μα καλά, περίμενες να μας βγάλουν από το αδιέξοδο αυτοί που μας οδήγησαν σε αυτό;"

2011-12-21T15:44:00.001+02:00

Αν τον τελευταίο καιρό παράγουμε κάτι σε περίσσια, αυτό χωρίς αμφιβολία είναι οι αναλύσεις. Πώς φτάσαμε μέχρις εδώ; Τι έφταιξε, τι κάναμε εμείς λάθος; Ποιό είναι το μέλλον της κεντροαριστεράς;
Εντυπωσιακά λιγότερες είναι οι πιο πρακτικές αναλύσεις- προτάσεις για το τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα και αυτό γιατί δεν είναι ιδιαίτερα οραματικές, δεν επιτρέπουν αισιοδοξία τουλάχιστον σε σχέση με το εγγύς μέλλον και δεν είναι ευχάριστες. Και όμως είναι αυτό που χρειαζόμαστε αυτό τον καιρό.

Ως συνήθως εμφανίζουμε μία.... χρονοκαθυστέρηση. Οι διαπιστώσεις που γίνονται αυτή την εποχή από όλο και περισσότερους ανθρώπους με ύφος παραίτησης, είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία σωστές, εντυπωσιακά αυτοκριτικές, αλλά δεν συμπεριλαμβάνουν πρόταση για έξοδο από την κρίση.
Άκουγα για παράδειγμα την προηγούμενη εβδομάδα την Αφροδίτη Μάνου σε συνέντευξή της στο Δεύτερο πρόγραμμα να λέει οτι τόσα χρόνια έλεγαν κάποιοι: "είδες η γενιά του Πολυτεχνείου κατάφερε αυτό, εκείνο" και τώρα ξαφνικά η γενιά του Πολυτεχνείου δεν ξέρει πού να κρυφτεί και ζητάει συγγνώμη από τα παιδιά της. Γενικά έχω ακούσει και διαβάσει πολλές καταπληκτικές αναλύσεις που όμως πλέον αφήνουν μία αίσθηση του στυλ: αχ και να τα είχαμε πει νωρίτερα αυτά, αχ και να ακουγόντουσαν περισσότερο στο παρελθόν τέτοιες φωνές, αχ να τα λέγαμε έστω το 2009 και όχι σήμερα που βλέπουμε την καταστροφή να πλησιάζει.

Από την ημέρα που ανέλαβε ο Παπαδήμος ουσιαστικά τίποτα δεν έχει αλλάξει, το psi ακόμη παίζεται ενώ παρατηρείται μία γενικευμένη απροθυμία για λήψη μέτρων. Πολύ λογικό όταν τα μόνα μέτρα που ακούμε είναι μείωση επικουρικών κλπ, δηλαδή πάλι ο εύκολος (όχι πολιτικά, αλλά εφαρμοστικά) δρόμος.

Ενώ διεξάγεται η συζήτηση για το εάν θα ληφθούν νέα μέτρα, ποιός θα τα πάρει κλπ δόθηκαν εχθές τα (πόθεν) έσχες των βουλευτών στη δημοσιότητα, σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχουν εντυπωσιακά υψηλές καταθέσεις, το πιο ύποπτο όμως είναι οτι υπάρχουν βουλευτές που δηλώνουν ιδιαιτέρως μικρά ποσά... Δυο τινά μπορεί να συμβαίνουν ή κρύβουν τα χρήματά τους κάτω από κούφια πλακάκια στα σπίτια τους ή....
Παράλληλα ακούμε οτι δόθηκαν τεράστια ποσά για μίζες στο σκάνδαλο των υποβρυχίων, αλλά ουδείς γνωρίζει ποιός τα τσέπωσε.

Είναι προφανές οτι όταν ακούγονται τέτοια ποσά, όταν υπάρχει η κυνική ομολογία οτι η φοροδιαφυγή υπολογίζεται σε δις ευρώ, ενώ τα νέα μέτρα θα έχουν απόδοση μερικών εκατομμυρίων, μέχρι και ο πιο πράος άνθρωπος ετοιμάζεται να εξεγερθεί. Η μεγάλη έκρηξη της κοινωνίας δεν έχει έρθει ακόμη κι αυτό γιατί η πλειοψηφία υπέμενε στωικά, συγκεντρώνοντας όλο και περισσότερη οργή για να δει πού πάει το πράγμα. Εάν για ακόμα μία φορά το πολιτικό σύστημα αποτύχει, εάν για ακόμα μία φορά επιλεγεί ο εύκολος δρόμος, αν δεν γίνουν οι αλλαγές για τις οποίες διψάει η κοινωνία, τότε οι πολίτες θα αρχίσουν να διψούν για άλλα πράγματα και αυτό είναι το επικίνδυνο.
Το λέμε όλο και πιο έντονα τα τελευταία δυο χρόνια, οτι η φοροδιαφυγή και τα σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονται πολιτικοί είναι το μεγαλύτερο αγκάθι και το βασικότερο επιχείρημα εναντίον του μαζί τα φάγαμε. Η φοροδιαφυγή δεν αφορά όλους τους πολίτες, αφορά σε ένα μεγάλο μέρος των πολιτών, αλλά σίγουρα όχι όλους. Τα δε σκάνδαλα χρηματισμού πολιτικών και κρατικών αξιωματούχων αφορούν πολύ λιγότερους.

Πλέον τα πράγματα είναι πιο διαυγή (είναι που όσα έγιναν τα τελευταία χρόνια περνούν σαν ταινία μπροστά από τα μάτια μας- όλοι ξέρουμε πότε συμβαίνει αυτό), είναι προτιμότερο και ηθικότερο το πολιτικό σύστημα να αυτοκτονήσει, σώζοντας τη χώρα, παρά να επιχειρήσει να διασωθεί, αυτοκτονώντας τη χώρα.

Φοροδιαφυγή και διαλεύκανση σκανδάλων. Το φωνάζουμε χρόνια, το γεγονός οτι οι κυβερνώντες κάνουν πως δεν ακούν θα τους στοιχίσει.
Το γεγονός οτι έχουμε φτάσει στο σημείο μηδέν για να ανοίξουν αυτά τα ζητήματα, πολύ φοβάμαι οτι θα έχει άσχημα αποτελέσματα. Συγκεκριμένα, εάν δοθούν στη δημοσιότητα ονόματα ατόμων με αδικαιολόγητες καταθέσεις στο εξωτερικό, θα ακολουθήσει απίστευτος κανιβαλισμός. Κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε αν το σύστημα δεν ήταν τόσα χρόνια τρύπιο κι εάν δεν το άφηναν για τελευταία στιγμή, επιχειρώντας στο τέλος τέλος να το εκμεταλλευτούν επικοινωνιακά, όπως και θα κάνουν.

Εν τω μεταξύ, τα λάθη των πολιτικών που θεωρούν τον κόσμο ανώριμο και ανίκανο να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα με ψυχραιμία συνεχίζονται, δίνοντας άπλετο χώρο σε σενάρια συνωμοσίας να φουντώσουν και στα άκρα να ανθίσουν και να αρχίσουν να αντιμετωπίζονται ως φωνές αλήθειας. Το έγραφα πριν λίγο καιρό εδώ, οτι κάποιος πρέπει να μας εξηγήσει πού βρισκόμαστε, συνεχίζουν να το θεωρούν ήσσονος σημασίας... Το: "μας περιμένουν 10 δύσκολα χρόνια", πιστεύουν ορισμένοι οτι είναι αρκετό... Κάνουν λάθος.

Πολλοί μου λένε: Μα καλά αυτοί που μας έφτασαν ως εδώ, περίμενες να μας βγάλουν από το αδιέξοδο; Ναι αυτό ακριβώς περίμενα! Κάθε νορμάλ άνθρωπος όταν τα θαλασσώσει, μετά, θέλετε από τύψεις, θέλετε από την ανάγκη του να αποδείξει οτι δεν είναι ανίκανος, οτι δεν είναι λαμόγιο, οτι απλά είχε μία άτυχη στιγμή, προσπαθεί και δίνει το 150% του για να αλλάξει γνώμη σε όσους τον βλέπουν με σκεπτικισμό, τον βρίζουν, τον κατηγορούν για αστοχίες. Έτσι σκέφτονται οι φυσιολογικοί άνθρωποι και δεν μπορώ να δεχτώ οτι έχουμε να κάνουμε με τόσο αλλοτριωμένους, ανήθικους και εξουσιομανείς ανθρώπους που σκέφτονται μόνο την πολιτική τους επιβίωση. Σίγουρα υπάρχουν και τέτοιοι, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ οτι είναι η πλειοψηφία.

Δεν υπάρχουν περιθώρια για "ε τότε βλέπουμε"

2011-12-14T15:01:00.002+02:00

Έστω ένα αμάξι πχ. Citroen Saxo, το οποίο υπο κανονικές συνθήκες δεν στοιχίζει και πολλά, ο οδηγός του το έχει πάρει και το έχει "φτιάξει" προσθέτοντας μπουριά αντί για εξάτμιση, βάζοντας μπλε φωτισμό, γιγαντιαία αεροτομή, λυχνίες με διάφορες ενδείξεις και γενικά έχει κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να το κάνει το απόλυτο καγκουράμαξο, δίνοντας ένα εξωφρενικό ποσό για να το φτιάξει. Ο εν λόγω πάει ταξίδι με την κοπέλα του με την οποία δεν τα πάνε και πολύ καλά και τρέχει σαν το διάολο. Σε κάποια στιγμή χάνει τον έλεγχο του αμαξιού και το αμάξι βρίσκεται σε έναν γκρεμό έτοιμο να κυλήσει προς τα κάτω και να παρασύρει στην άβυσσο τους επιβάτες.
Ποιά είναι η ορθή αντίδραση εκείνη τη στιγμή;

A) Να αρχίσει το ζευγάρι να τσακώνεται και να εξελιχθεί ένας διάλογος του τύπου:
- Στο έλεγα οτι έτσι όπως οδηγείς θα σκοτωθούμε, απορώ πώς σε εμπιστεύτηκα, φονιάς της ασφάλτου μία ζωή.
- Μου έχεις πρήξει τα συκώτια με το μπούρου μπούρου, πώς να οδηγήσω, με έχεις τρελάνει με τη γκρίνια σου.

B) Να προσπαθήσουν να γλιτώσουν και οι δυο στα πλαίσια μίας συλλογικής προσπάθειας, όπου ο ένας θα δώσει ώθηση στον άλλον να ανέβουν προς τα πάνω, αφήνοντας το ξεκατίνιασμα και την απόδοση ευθυνών για όταν θα έχουν περάσει τα δύσκολα.

Γ) Προσευχή στον Θεό της Ελλάδος.

Νομίζω οτι η ορθότερη αντίδραση θα ήταν η δεύτερη (εντάξει σε συνδυασμό με την τρίτη αλλά δεν το λέμε παραέξω) στα πλαίσια μίας λογικής: Ας σώσουμε και οι δυο τα τομάρια μας και μετά αρχίζουμε τις αλληλοκατηγορίες. Εάν την κρίσιμη στιγμή, υπερισχύσει η συζήτηση για το ποιός έφταιξε και αρχίσει η διαδικασία απόδοσης ευθυνών στα πλαίσια ενός φορτισμένου διαλόγου, ενώ το αμάξι κυλάει στον γκρεμό το σίγουρο είναι οτι θα "πέσουν ξεκατινιαζόμενοι".

Αυτή τη στιγμή εκτός από συστράτευση, συνεργασία, κρύψιμο διαφωνιών- όχι προβλημάτων κάτω από το χαλί και αναβολή της συζήτησης που κάποια στιγμή πρέπει να γίνει για το ποιός φταίει που φτάσαμε μέχρι εδώ, ίσως στα πλαίσια μίας εξεταστικής επιτροπής για την Οικονομία, χρειαζόμαστε περισσότερο μία ακριβή και σκληρή περιγραφή της πραγματικότητας χωρίς σάλτσες και περιττά χαϊδέματα αυτιών, σε όλα τα επίπεδα.

Όταν ακούς οτι μας περιμένουν 10 δύσκολα χρόνια, αυτό πρακτικά σημαίνει οτι τα δύσκολα είναι μπροστά μας, η κατάσταση δε θα μείνει στάσιμη αλλά λογικά θα επιδεινωθεί αισθητά και όμως κανείς δεν μας το λέει ξεκάθαρα, αφήνουν να εννοηθεί οτι δεν τελειώσαμε ακόμη με τα οριζόντια μέτρα, οτι θα χρειαστούν και άλλες θυσίες, αλλά όλοι το αφήνουν στο φλου, σαν να είναι μία συζήτηση άκαιρη που δεν είναι και τόσο σημαντική.

Όσοι αναφέρονται σε συστράτευση, κοινή εθνική προσπάθεια και έχουν επίγνωση της κατάστασης, οφείλουν να μην κρύβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί ποντάροντας στο οτι η πλειοψηφία θα πειστεί από διαβεβαιώσεις του τύπου "εάν πετύχουμε δεν έχει νέα μέτρα" και να μας κάνουν σαφές ποιό είναι το plan A, το plan B και το plan C, πώς έχουν οι συνθήκες, τι κινήσεις θα γίνουν εάν αποτύχουμε σε έναν τομέα, ποιά μέτρα βρίσκονται στην κατάψυξη και ποιά στον φούρνο.

Όταν κάποιοι ζητούσαν τεχνοκράτες στην κυβέρνηση φαντάζομαι οτι το έκαναν επειδή πιστεύουν οτι έχουν μία πιο δομημένη αλγοριθμική σκέψη. Όταν φτιάχνεις ένα πρόγραμμα, έναν αλγόριθμο, απαγορεύεται να έχεις αφήσει ανοιχτό έστω και ένα ενδεχόμενο. Όταν σχεδιάζεις ένα ευσταθές σύστημα, είναι εγκληματικό να έχεις αφήσει έστω και ένα παραθυράκι αστάθειας.

Αυτό είναι που δεν μπορούν να κατανοήσουν παραδοσιακοί θεωρητικά σκεπτόμενοι πολιτικοί, δεν υπάρχει το 50% γλιτώνουμε, 50% χρεοκοπούμε αλλά σε καμία από τις δυο περιπτώσεις δεν ξέρουμε τι θα κάνουμε. Δυστυχώς αυτά τα δυο χρόνια που το πενταβρώμικο χαλί σηκώθηκε για να πάει για πλύσιμο, αποκαλύφθηκε σε όλο του το μεγαλείο ο μπακαλίστικος τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων που προέκυπταν. Δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο στα θρίλερ Ευρωπαϊκών διαστάσεων για την εξασφάλιση δόσεων, καθώς πέφταμε έξω σε μεγάλο μέρος των στόχων.

Στις όποιες μεταρρυθμίσεις έγιναν, άρχισαν τα "προβλήματα της πρώτης εφαρμογής", εγκύκλιοι πέρα δώθε, προβλήματα, καταστάσεις που δεν είχαν προβλεφθεί στον αρχικό σχεδιασμό, όλα αυτά δείγμα μία τσαπατσουλίστικης μπακαλολογικής, που συνδυάζεται αρμονικά με το σκεπτικό "Κι εάν γίνει αυτό; Ε τότε βλέπουμε".

Εάν σε μία μεταρρύθμιση υπάρχει περιθώριο αποτυχίας στην εφαρμογή, για θέματα που είναι άμεσα συνδεδεμένα με το μέλλον της χώρας, με τη ... δημοκρατική ομαλότητα, το "ε τότε βλέπουμε" είναι μία εγκληματική λογική και απορώ πώς υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που θέλουν να λέγονται υπεύθυνοι και λογικοί που επιτρέπουν παραθυράκια, ασάφειες, παρεκκλίσεις και αοριστίες.

Όχι στον κανιβαλισμό Παπανδρέου/Όχι στην αγιοποίηση Παπανδρέου

2011-12-07T14:51:00.003+02:00

Παρατηρώ τις τελευταίες ημέρες με αφορμή τη συζήτηση που γίνεται για τα εσωκομματικά του Πασοκ, οτι έχουν αναπτυχθεί δυο κυρίαρχες ακραίες τάσεις, ενώ όσοι έχουν μία πιο ψύχραιμη στάση, υπάρχει η βιασύνη να ταυτιστούν από κάποιους με ένα από τα άκρα.

Υπάρχει η μία τάση που λέει οτι ο Παπανδρέου είναι άχρηστος, δεν έκανε τίποτα, απέτυχε, τόλμησε να μιλήσει για το καταστροφικό δημοψήφισμα που λειτούργησε με τη λογική του φαινομένου της πεταλούδας για τον παγκόσμιο καπιταλισμό (μόνο αυτό δεν έχουμε ακούσει ακόμη).
Υπάρχει και η άλλη τάση που λέει οτι ο Παπανδρέου είναι ο Μεσσίας που στο μέλλον όλοι θα πίνουμε νερό στο όνομά του, που πέτυχε στα πάντα, που τον έφαγαν τα συμφέροντα, ενώ αυτός τα είχε όλα καλώς καμωμένα, που τον πρόδωσαν οι δικοί του άνθρωποι.

Διατηρούν φαντάζομαι όλοι το δικαίωμα να μη ταυτιστούν με καμία από τις δυο αυτές ακραίες φωνές, χωρίς παράλληλα κανένας να λέει: αφού δεν είσαι μαζί μας, είσαι εναντίον μας.

Ο κανιβαλισμός στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου ο οποίος όσο και να κωλοχτυπιούνται κάποιοι, έχει καταφέρει να κρατήσει την Ελλάδα μέσα στην Ευρωζώνη με τις συμφωνίες που πέτυχε, είναι απαράδεκτος και δυστυχώς πλέον δεν είναι αποκλειστικότητα των ΜΜΕ. Το αποτυχημένος Πρωθυπουργός- επιτυχημένοι Υπουργοί δεν υπάρχει πουθενά στο χάρτη.

Αλλά απαράδεκτο είναι και το να απαξιώνονται συλλήβδην όλοι οι Υπουργοί, που όσο και να κωλοχτυπιούνται κάποιοι, έχουν καταφέρει σημαντικά πράγματα στα Υπουργεία τους. Το πετυχημένος Πρωθυπουργός- αποτυχημένοι Υπουργοί, δεν υπάρχει πουθενά στο χάρτη.

Κι εάν είναι να μιλήσουμε με ονόματα, ας μιλήσουμε.
Πότε και με ποιό τρόπο οι Διαμαντοπούλου, Λοβέρδος, Ραγκούσης και Μόσιαλος, υπονόμευσαν τον Γιώργο Παπανδρέου; Πότε και με ποιό τρόπο μίλησαν εναντίον του;
Δεν έχουν να παρουσιάσουν μεταρρυθμιστικό έργο;

Εάν γενικά η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου δεν έχει να παρουσιάσει μεταρρυθμιστικό έργο, πώς κάποιοι που τον υποστηρίζουν φανατικά, προσπαθούν να πείσουν άλλους οτι πέτυχε;
Εάν γενικά η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου απέτυχε, πώς κάποιοι έχουν το θράσος να βγαίνουν μπροστά για να διεκδικήσουν την αρχηγία κάνοντας κριτική, ενώ οι ίδιοι ήταν Υπουργοί;

Δεν ξέρω κατά πόσον όσοι σκοπεύουν να διεκδικήσουν την αρχηγία του Πασοκ, έχουν προβληματιστεί πάνω στο τι οδήγησε στην επικράτηση Παπανδρέου το 2007. Απ' οτι καταλαβαίνω, έχουν δώσει πολύ εύκολες απαντήσεις που βολεύουν τους ίδιους για να αποφύγουν την όποια αυτοκριτική. Ο Παπανδρέου στηρίχτηκε τότε σε δυο πόδια. Φυσικά στο παλαιοκομματικό που ακούει Παπανδρέου και κλαίει από συγκίνηση, αλλά και σε ένα άλλο. Σε αυτό το κομμάτι των πολιτών που τους άρεσαν τα ανοίγματα που έκανε σε άλλους χώρους, που τους άρεσαν τα στελέχη που έφερνε στην πολιτική ζωή (μία ματιά μόνο στα 3 ψηφοδέλτια Επικρατείας που έχει παρουσιάσει, αν εξαιρέσουμε ορισμένες παραφωνίες, λέει πολλά 2004 2007 2009), που γούσταρε τους νεωτερισμούς του, τους οποίους όλοι τώρα υιοθετούν χωρίς καν να το καταλαβαίνουν.

Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ένας μετριοπαθής πολιτικός στο δικό μου το μυαλό. Ελπίζω όλους αυτούς που του εισηγούνται να τα κάνει όλα λαμπόγυαλο, να μη τους ακούσει.

Οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές και ο καθένας πρέπει να προσέχει τι κριτική κάνει, τι λέει και πώς το λέει. Κανείς δεν θέλει να δει το απόλυτο ξεκατίνιασμα σε live μετάδοση, ενώ η χώρα αιωρείται πάνω από τον γκρεμό. Οφείλουν όλοι να δείξουν σεβασμό και να πολιτεύονται με ήθος. Κερδισμένος θα βγει αυτός που θα κρατήσει τους τόνους χαμηλά.

"Να ανοίξει τώρα τα χαρτιά του ο Γιώργος Παπανδρέου"

2011-12-05T18:13:00.007+02:00

"Είναι η τελευταία φορά που ψηφίζω μέτρα τέτοιου τύπου"

"Πρωτοβουλίες από Δευτέρα"

"Θα δώσω ψήφο εμπιστοσύνης εάν παραιτηθεί"

...και τώρα νέο τελεσίγραφο "να ανοίξει τα χαρτιά του ο Γιώργος Παπανδρέου".
Απόλυτα λογική μία τέτοια απαίτηση, αρκεί όσοι απαιτούν, να κινούνται στα πλαίσια της κοσμιότητας και να μη μιλάνε υπό την επήρεια τσιμπήματος μύγας τσε-τσε.
Έχω πει από τη στιγμή που παραιτήθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου από Πρωθυπουργός, οτι ίσως και να μην είναι η καλύτερη ιδέα να είναι υποψήφιος στις επόμενες εσωκομματικές, καθώς περίμενα και περιμένω οτι ο κανιβαλισμός στο πρόσωπό του, θα αγγίξει νέα πρωτοφανή επίπεδα, κάτι που δεν θα διασφάλιζε την ενότητα του κόμματος. Κάτι τέτοιο φάνηκε από τις δηλώσεις του "πολύ" και εξαιρετικά large Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τέως υποστηρικτή του δημοψηφίσματος, που είναι τόσο προοδευτικός ώστε στο παρελθόν είχε χαρακτηρίσει νεοφιλελεύθερη βλακεία, το one stop shop της ... παλαιοκομματικής κατά τα άλλα Λούκας Κατσέλη.

Το θέμα που με απασχολεί είναι κατά πόσον όλα αυτά είναι ... ηθικά.
Οι συνθήκες αυτή τη στιγμή μόνο ως περίεργες και οριακά δημοκρατικές μπορούν να περιγραφούν. Δεν έχει υπάρξει κάποια εκλογική ήττα για να αλλάξει ηγεσία, έχει υπάρξει απλά μία καθαίρεση (πείτε το και παραίτηση) εκλεγμένου Πρωθυπουργού, τον οποίο παρακινούν με κομψό τρόπο να φύγει και από πρόεδρος του κόμματός του.
Είναι κοινό μυστικό οτι αυτή τη στιγμή όλοι στο Πασοκ ασχολούνται με τα εσωκομματικά και σιγοβράζουν περιμένοντας τι έχει να πει ο Γιώργος Παπανδρέου. Αυτοί που σιγοβράζουν είναι που είχαν βάλει συγκεκριμένες προτεραιότητες (6η δόση, προϋπολογισμός, psi) και υποτίθεται το δικό τους μέλλον ήταν σε δεύτερη μοίρα. Και όμως αν παρακολουθήσει κανείς τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό είναι σαν συζήτηση για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης.

Το 2009 που είχαν μεσολαβήσει 6 χρόνια διακυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας, τόσα σκάνδαλα, δεν διανοήθηκε κανείς να πει στον Καραμανλή: παραιτήσου πριν τις εκλογές. Δεν τον πετροβόλησαν οι ίδιοι του οι Υπουργοί, πέρα από ελαχίστους που μίλαγαν για λάθος πολιτικές, καθυστερήσεις και σκάνδαλα. Στο Πασοκ υπάρχει μία ροπή στην ανθρωποφαγία, η οποία όμως πολώνει και μπορεί να οδηγήσει σε αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που κάποιοι επιδιώκουν.

Δεν πρέπει κανείς να ξεχνάει οτι οι πολίτες βλέπουν και κρίνουν. Δεν είναι δυνατόν να μας λένε δυο χρόνια τώρα οτι οι πολιτικές αυτές ήταν μονόδρομος, να υπερασπίζονται τις επιλογές της κυβέρνησης και τώρα να προσπαθούν να μας πείσουν οτι ήταν μόνο επιλογές του Παπανδρέου και ίσως του Παπακωνσταντίνου. Τώρα που αρχίζει η μάχη για τη διαδοχή, να λένε "εμείς διαφωνούσαμε, λάθος μείγμα, να συζητήσουμε για το μέλλον της κεντροαριστεράς, να μας κάνει τη χάρη και να φύγει" και λοιπές ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις που ακούμε τον τελευταίο καιρό. Γιατί δεν έριχναν λοιπόν τον Γιώργο Παπανδρέου και συμβιβάστηκαν με ανασχηματισμούς;
Είναι να απορεί κανείς ειδικά με ορισμένους που δεν μπαίνουν καν στον κόπο να περιγράψουν τι παρέλαβαν και τι οδήγησε σε αυτές τις πολιτικές. Δεν εξυπηρετεί ίσως την αφήγησή τους, γιατί θα έπρεπε να συμπεριλάβουν και αυτοκριτικά στοιχεία για το πώς η αναποτελεσματικότητά τους και οι καθυστερήσεις οδήγησαν σε ακόμα σκληρότερα μέτρα και σε θρίλερ Ευρωπαϊκών διαστάσεων.

Σιχαίνομαι τις θεωρίες συνωμοσίας, αποφεύγω να τις υιοθετώ, αλλά όταν κάποιοι πολώνουν το κλίμα, είναι προφανές οτι θα αρχίσουν να αρθρώνονται και τέτοιες φωνές. Είναι το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή. Μία συζήτηση για το πώς έπεσε ο Γιώργος Παπανδρέου, για το τι ακριβώς έγινε τον Ιούνιο με τον ανασχηματισμό, είναι μία συζήτηση που πρέπει να γίνει στο μέλλον και όχι τώρα. Το λέω αυτό γιατί όσο θα συνεχίζουν κάποιοι να απαξιώνουν και να κανιβαλίζουν, φαντάζομαι οτι θα δοθούν και τέτοιου τύπου απαντήσεις και τότε, ποιά κυβέρνηση, ποιά σταθερότητα;

Οι πολίτες έχουν κουραστεί και με το Πασοκ και με τα τσαλιμάκια των στελεχών του. Είπαμε κλείνουμε τα μάτια στην νέα κυβέρνηση που δε συγκροτήθηκε με τον πιο δημοκρατικό τρόπο, είπαμε να ανεχθούμε τα ακροδεξιά entries, αλλά με την προϋπόθεση να υιοθετήσουν όλοι το "δουλειά, δουλειά, δουλειά" μπας και καταφέρουμε να γλιτώσουμε με το λιγότερο δυνατό αντίτιμο. Αλλά κανείς δεν είναι διατεθειμένος να ανεχθεί αυτό που πάει να γίνει. Υπουργοί οι οποίοι δεν διανοούνταν καν οτι θα μετακινηθούν με τον σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου, να αρχίζουν να ασχολούνται και με τα εσωκομματικά ζητήματα και να έχουν ως "όπλο" τους το Υπουργείο που έχουν, να απαιτούν δε να ανοίξουν εδώ και τώρα οι διαδικασίες, ενώ το πιο λογικό θα ήταν να απαιτήσουν να ανοίξουν οι διαδικασίες μόλις κλείσουν οι 3 βασικές προτεραιότητες που είχαν τεθεί.

Τόση υπευθυνότητα από όλες τις μεριές, πώς θα την αντέξουμε;

Δελφίνοι και υπευθυνότητα

2011-12-01T19:05:00.009+02:00

Μόλις προχθές, τελείωσε το θρίλερ με την 6η δόση καθώς το Eurogroup ανακοίνωσε οτι τελικά και μετά από πολλές καθυστερήσεις και παλινωδίες, θα εκταμιευθεί. Έχουν περάσει ήδη 48 ώρες και κανένα νέο δράμα δεν έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον των τηλεπολιτών.
Τις τελευταίες ημέρες όμως ομάδα πολιτών στους οποίους έχει δοθεί ο χαρακτηρισμός "δελφίνοι" ζουν το δικό τους προσωπικό θρίλερ/δράμα/ανάσταση, το οποίο θεωρούν οτι ενδιαφέρει άμεσα τον χειμαζόμενο Έλληνα πολίτη, από τον οποίον απ' οτι φαίνεται έχει αφαιρεθεί και το δικαίωμα στην ηρεμία.

Οι άνθρωποι που έχουν χαρακτηριστεί "δελφίνοι", τυχαίνει αυτή τη στιγμή να κατέχουν Υπουργικές θέσεις σε κυβέρνηση Εθνικής σωτηρίας, υπο τον Λουκά Παπαδήμο, όπως υπουργική θέση κατείχαν και στην προηγούμενη κυβέρνηση. Πολλοί εξ' αυτών μάλιστα συνέβαλαν με τη στάση τους στη συγκρότηση της κυβέρνησης αυτής, αλλά και στην άκρως δημοκρατική αντικατάσταση εκλεγμένου Πρωθυπουργού από τον νυν Πρωθυπουργό.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς, τώρα που τα "ανεύθυνα σταγονίδια" παραμέρισαν και ανέλαβε ένας ικανός τεχνοκράτης στο όνομα του οποίου όλοι πίνουν νερό, οι δελφίνοι, μερικοί εκ των οποίων ένιωσαν το ταλέντο τους να παγιδεύεται από έναν "ανεπαρκή" Πρωθυπουργό, να τα δώσουν όλα μέχρι τις προσεχείς εκλογές. Αντ' αυτού παρατηρείται και απ' οτι φαίνεται το παρατηρεί και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, ο οποίος είμαι βέβαιη πως δεν έχει σημαντικότερα προβλήματα να ασχοληθεί, οτι έχουν αρχίσει να γίνονται κινήσεις στην εσωκομματική σκακιέρα οι οποίες μας ανησυχούν όλους, γιατί σχετίζονται άμεσα με την κυβερνητική ηρεμία.

Τη δεδομένη χρονική στιγμή κανέναν δεν αφορά το μέλλον του Πασοκ, το μέλλον των δελφίνων ή η πρόταση που αναμένεται να κατατεθεί για τον δρόμο προς την 4η Ελληνική Δημοκρατία, μετά τη νέα κηδεία που αναμένεται να γίνει στην χιλιοκηδευμένη Μεταπολίτευση. Μας αφορούν πιο πεζά πράγματα, όπως η σταθερότητα στη χώρα, η ηρεμία, η στήριξη στην παρούσα κυβέρνηση έτσι ώστε να μπορέσει να αποδώσει τα μέγιστα και να ολοκληρώσει το έργο για το οποίο συγκροτήθηκε.

Είναι κοινή πεποίθηση οτι η κυβέρνηση αυτή θα έπρεπε να αποτελείται από Υπουργούς μουτζαχεντίν, όπως και η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, παρ' όλα αυτά απ' οτι φαίνεται έχουμε αποδεχθεί οτι η ηρεμία, η σταθερότητα και η αποδοτικότητα (;) μίας κυβέρνησης στη χώρα μας περνούν μέσα από "δελφινικές ισορροπίες".

Ο Παπαδήμος πάντως είναι Πρωθυπουργός, άρα όποτε το θελήσει, εάν θεωρήσει οτι υπάρχουν προβλήματα στην άσκηση κυβερνητικού έργου λόγω των εσωκομματικών εξελίξεων στο Πασοκ, φαντάζομαι οτι θα ζητήσει παραιτήσεις, έτσι ώστε οι δελφίνοι να μπορέσουν να ασχοληθούν χωρίς προσκόμματα με την επόμενη μέρα στο Πασοκ.
Θα μου άρεσε πάντως σαν κίνηση να δω από κάποιον μελλοντικό διεκδικητή της αρχηγίας του Πασοκ να παραιτείται λόγω ασυμβιβάστου μεταξύ υποψηφίου αρχηγού σε κομματικό σχηματισμό και Υπουργού σε κυβέρνηση "εθνικής σωτηρίας".

Το μόνο σίγουρο είναι οτι οι πολίτες δεν θα θυμώσουν, όσοι ήταν να εξοργιστούν και να καταγγείλουν την όποια "χουντάρα" το έχουν κάνει. Το μόνο που προσωπικά επιζητώ πλέον, είναι έστω και την τελευταία στιγμή, πολιτικοί που δεν είναι έξω από το κάδρο των ευθυνών να δείξουν υπευθυνότητα.

Το μέλλον ενός κομματικού σχηματισμού, πόσο μάλλον το πολιτικό μέλλον και οι φιλοδοξίες μεμονωμένων ατόμων, ενδιαφέρουν μόνο τους ίδιους και το περιβάλλον τους.

Όλα αυτά βέβαια είναι θεωρητικά, καθώς η συζήτηση για την επόμενη μέρα στο Πασοκ δεν έχει ανοίξει επισήμως.

Γιατί όχι Ενιαία Προοδευτικά ψηφοδέλτια;

2011-11-20T13:36:00.010+02:00

Στην κοινωνία υφίσταται πλέον πολύ έντονος προβληματισμός, με αφορμή και την πρώτη απόπειρα συγκυβέρνησης (μετά από χρόνια) για το μέλλον των κυβερνήσεων συνεργασίας.
Όλοι συνομολογούν οτι η εποχή των αυτοδύναμων κυβερνήσεων έχει παρέλθει, άρα από εδώ και πέρα θα έχουμε κυβερνήσεις συνεργασίας. Το θέμα είναι αν αυτές οι συνεργασίες μεταξύ κομμάτων θα επιβάλλονται μετεκλογικά ή θα γίνονται οικειοθελώς προεκλογικά με συμφωνίες πάνω σε ένα minimum στόχων, έτσι ώστε να μην περιμένουν οι κομματικοί σχηματισμοί, την επομένη των εκλογών να συμφωνήσουν πάνω σε 5-6 βασικά πράγματα, με αμφίβολο αποτέλεσμα.
Δεν μιλάμε πλέον για προγραμματικές συμφωνίες μιάς και οι εποχές όπου τα κόμματα κατήρτιζαν ουτοπικά προεκλογικά προγράμματα γεμάτα υποσχέσεις έχουν παρέλθει. Έχουμε συγκεκριμένο στόχο σαν χώρα και συγκεκριμένο οδικό χάρτη.

Οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ αριστεράς και δεξιάς έχουν αρχίσει να ξεφτίζουν ενώ κυρίαρχος διαχωρισμός είναι πλέον αυτός μεταξύ προοδευτικών και συντηρητικών δυνάμεων.
Σαν πολίτης αυτό που θα ήθελα να δω στις επόμενες εκλογές είναι μια προεκλογική συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων που βρίσκονται στα πέριξ του κέντρου η οποία θα μπορούσε να αποτυπωθεί και με ενιαία προοδευτικά ψηφοδέλτια, υπό έναν επικεφαλής που θα επιλέξουν οι πολίτες. Γιατί να πρέπει να απαντήσει κανείς σε ένα "πενταλημμα" ή "εξάλημμα" (προοδευτικό ΠΑΣΟΚ, ΔΗΣΥ, ΔΗΜΑΡ, Κοινωνικός Σύνδεσμος, Φιλελεύθερη Συμμαχία, Δράση) και να μην του δοθεί η δυνατότητα μέσα από ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο να στηρίξει τους σχηματισμούς αυτούς ή ακόμα και ανένταχτους πολίτες που θα θέλουν να συμμετέχουν στο εγχείρημα;

Γιατί θα πρέπει να περιμένουμε και να περιμένουν όσες δυνάμεις ανήκουν στο προοδευτικό τόξο, την επαύριο των εκλογών για να δουν να ξυπνά το εφιαλτικό σενάριο της συγκυβέρνησης ΝΔ και ΛΑΟΣ;
Οι προοδευτικές δυνάμεις θα έπρεπε να έχουν μεγαλύτερη ευκολία στην επίτευξη συνεργασίας μιάς και οι στόχοι είναι πολύ συγκεκριμένοι: Εφαρμογή των δεσμεύσεων, παραμονή στο ευρώ, προστασία των κοινωνικών στρωμάτων που θίγονται περισσότερο από την κρίση, μεταρρυθμίσεις, αποκρατικοποιήσεις αλλά όχι άκριτα.
Μία σύνθεση που θα στεγάζει το κεντρώο προοδευτικό δίπολο (κεντροδεξιά- κεντροαριστερά) που εκπροσωπείται πλέον από περισσότερα των δυο κομμάτων, θα αρχίσει να γίνεται επιτακτική ανάγκη. Δε μιλάω φυσικά για συστέγαση κάτω από έναν φορέα, αλλά για συμφωνία πάνω σε ένα minimum πραγμάτων. Είναι οι διαφορές τόσες πολλές; Τότε γιατί οι πολίτες προβληματίζονται πάνω στο τι θα επιλέξουν;
Νομίζω οτι μία ειλικρινής συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων που θα ξεκινήσει προεκλογικά, είναι η μόνη απάντηση στον προβληματισμό: "Καλά τα λέει η Ντόρα, μου αρέσει η Δημοκρατική Αριστερά, το προοδευτικό Πασόκ του Παπανδρέου και πολλών ικανών στελεχών έκανε πράγματα, η ΝΔ έχει ακόμη 5-6 σοβαρά στελέχη, περιμένω να δω τι θα κάνει ο Κοινωνικός Σύνδεσμος, ο Στέφανος Μάνος δικαιώθηκε".

Ένα Ενιαίο Προοδευτικό Ψηφοδέλτιο είναι η ελάχιστη αποζημίωση για τα αίσχη των τελευταίων δεκαετιών που θα περίμενα από το πολιτικό μας σύστημα. Ενιαία Ψηφοδέλτια τα οποία δεν θα περιλαμβάνουν παλαιοκομματικές συντηρητικές φωνές, ή τέλος πάντων θα περιλαμβάνουν τυπικά, αλλά το πιθανότερο θα είναι οι πολίτες να μη τις επιλέξουν.
Η μάχη που θα δοθεί ανάμεσα σε προοδευτικές και συντηρητικές δυνάμεις θα είναι πολύ έντονη το επόμενο διάστημα, νομίζω οτι η συνεργασία μεταξύ των προοδευτικών σχηματισμών που ανέφερα είναι πολλή πιο εύκολη απ' οτι μία συνεργασία μεταξύ συντηρητικών δυνάμεων και είναι αυτό που περιμένει εναγωνίως μία μεγάλη μερίδα κόσμου.

Συζητήσεις τέτοιου τύπου δεν είναι άκαιρες και θα πρέπει να ανοίξουν από τώρα μίας και οι εκλογές που θα γίνουν φαντάζομαι μέχρι το καλοκαίρι, θεωρώ οτι θα πρέπει να βρουν τους προοδευτικούς πολίτες συσπειρωμένους. Μάλλον είναι πολύ ακριβό το δώρο που περιμένω από το πολιτικό σύστημα...

Διαβάστε επίσης: Αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν θα ήταν πατίνι
Πολυκομματικές κυβερνήσεις για περισσότερη Δημοκρατία

Το στοίχημα του ισχυρού διπόλου στο κέντρο

2011-11-19T15:33:00.004+02:00

Όποτε κάποιος μου λέει οτι η λύση στο πρόβλημα του πολιτικού συστήματος είναι η διάλυση των δυο μεγάλων κομμάτων και η δημιουργία νέων φορέων, εκφράζω τις επιφυλάξεις μου, κυρίως για την χρονική ακολουθία των γεγονότων. Πρώτα διάλυση, μετά δημιουργία; Πρώτα δημιουργία και μετά απαξίωση του παλιού; Ή αλλαγή εκ των έσω;
Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε οποιαδήποτε χώρα πάντα θα υπάρχουν τουλάχιστον ένα αριστερό, ένα κομμουνιστικό, ένα κεντροαριστερό, ένα κεντροδεξιό και ένα δεξιό κόμμα. Το μεγάλο στοίχημα είναι οι δυνάμεις να παραμένουν συσπειρωμένες στα πέριξ του κέντρου και να μην έχουμε διάχυση προς τα άκρα.

Νέα Δημοκρατία και Πασόκ αποτελούν αυτή τη στιγμή το δίπολο του κέντρου. Πριν ο οποιοσδήποτε ευχηθεί την διάλυσή τους, θα πρέπει πρώτα να σκεφτεί ποιές θα είναι οι εναλλακτικές του πολιτικού συστήματος.
Η μάχη του κέντρου δίνεται σε δυο μέτωπα. Είναι μάχη συντήρησης δυνάμεων κυρίως για τα δυο μεγάλα κόμματα αλλά και μάχη με τις ακραίες φωνές μέσα σε αυτά, που "τραβάνε" το μεν Πασοκ προς τα αριστερά, τη δε Νέα Δημοκρατία προς τα δεξιά, αφήνοντας ορφανό το κέντρο.
Όσοι εύχονται τη διάλυση των δυο μεγάλων κομμάτων, δεν μας έχουν διευκρινίσει εάν έχουν υπόψιν τους κάποιες εναλλακτικές εξουσίας. Ωραία δεν υπάρχει σχεδόν κανένας Έλληνας που να έχει πλέον σε εκτίμηση τους δυο πολιτικούς φορείς, ενώ όλοι αναγνωρίζουμε πως έστρωσαν τον δρόμο προς τη σημερινή κατάσταση. Ανέκαθεν υπήρχαν δυο σχολές: Η μία σχολή- η ριζοσπαστική- που επιθυμεί τη διάλυση των δομών και το χτίσιμο πάνω σε συντρίμμια και η άλλη που επιθυμεί την εκ των έσω αλλαγή και την διαρκή προσαρμογή.
Υπάρχει μία παρεξήγηση, πως όσοι άνθρωποι είναι υπέρ ενός ισχυρού διπόλου στο κέντρο, στηρίζουν τον σάπιο δικομματισμό. Για την ακρίβεια αυτό που στηρίζουν είναι ο "διπολισμός".

Η τωρινή κρίση του πολιτικού συστήματος είναι μία μεγάλη ευκαιρία να ανοίξει ο διάλογος και στα δυο μεγάλα κόμματα για τον προσανατολισμό τους. Κάτι τέτοιο θα ήταν το ιδανικό, αλλά πολύ φοβάμαι οτι δεν υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος. Τη στιγμή που διαλύεται η χώρα δεν μπορείς να αναλύεις τον 5ο δρόμο προς τον σοσιαλισμό. Μπορείς όμως να αποφασίσεις και με ειλικρίνεια να εκφράσεις το όραμά σου για το πώς πρέπει να κινηθεί η χώρα και κατ' επέκταση ένα κόμμα και τι αλλαγές πρέπει να γίνουν.

Τα λέω αυτά με αφορμή τον διάλογο που ανοίγει στο εσωτερικό του Πασοκ για την επόμενη ημέρα. Ο Παπανδρέου πράγματι κόμισε μία διαφορετική νοοτροπία τα προηγούμενα χρόνια η οποία στο προοδευτικό κατά τα άλλα κόμμα που ακούει στο όνομα "Πασοκ" έτυχε "θερμής" υποδοχής. Σαν να ακούω τώρα λόγια μπετολάγνων: "Πράσινη ανάπτυξη και πράσσειν άλογα (κατά τους περισσοτέρους πράσινα άλογα), opengov και μαλακίες, ποιά Διαύγεια, οι κηπουροί μας κατέστρεψαν, κάνει ποδήλατο αντί να φάει κάνα κοψίδι" κλπ.

Η συζήτηση για την επόμενη ημέρα στο Πασοκ πράγματι πρέπει να ανοίξει και προσωπικά δεν ξέρω αν θα ήθελα να ξαναείναι υποψήφιος ο Παπανδρέου. Νομίζω πάντως πως δεν θα ήταν μία καλή ιδέα.
Ενώ το 2007 ήταν μία επιλογή ενότητας, θεωρώ οτι στην παρούσα φάση, εάν επιλέξει να είναι υποψήφιος θα είναι μία διαλυτική επιλογή. Έχει συγκεντρώσει πολλή φθορά, αλλά παράλληλα συνεχίζει να έχει αρκετό κόσμο με το μέρος του. Εάν κάτι πρέπει να εγγυηθεί με τη στάση του, αυτό είναι η ενότητα και η ομαλή μετάβαση σε άλλη ηγεσία.

Μία ενδεχόμενη διάλυση του Πασοκ με παράλληλη μετατόπιση της Νέας Δημοκρατίας προς τα δεξιά και ενίσχυση των ποσοστών των άκρων, μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται σε κάποιους υγιής εξέλιξη, αλλά η αλήθεια είναι οτι κρύβει πολλές παγίδες. Όταν το κέντρο μένει ορφανό και γύρω του συσπειρώνονται ελάχιστες δυνάμεις, τότε αρχίζουν πολύ σοβαρά προβλήματα. Τα προηγούμενα χρόνια πολιτική σταθερότητα είχαμε διότι οι δυνάμεις του κέντρου παρέμεναν συσπειρωμένες κάτω από την στέγη των δυο μεγάλων κομμάτων. Δεν νομίζω οτι αυτό που χρειάζεται αυτή τη στιγμή η κοινωνία είναι να αρχίσουν οι διασπάσεις και στα κόμματα του κέντρου, μία εξέλιξη που αρχίζει να μοιάζει αναπόφευκτη.

ΥΓ: Η κατανομή είναι λίγο μπακαλίστικη, παρακαλώ δείξτε επιείκεια!

Τι έγινε ρε παιδιά;

2011-11-12T12:39:00.005+02:00

Έστω συμπολίτης μας, που λείπει από την 25η Οκτωβρίου από τη χώρα και δεν έχει ενημερωθεί για το τι έχει συμβεί, πώς του περιγράφεις τι έγινε αυτές τις μέρες; Αρκεί η φράση "απόλυτος παραλογισμός";

(Ακολουθεί υποθετικός διάλογος με στόχο την καταγραφή των γεγονότων.... Πάντα υποκειμενικά.)

- Κάτσε αναπαυτικά και άκου. Επετεύχθη μία συμφωνία για 50% κούρεμα του χρέους μας.
- Αυτό είναι καλό ή κακό τελικά;
- Μη βιάζεσαι. Την επόμενη ημέρα φαινόταν πολύ κακό. Μιλούσαν όλοι για εθνοπροδοτική σύμβαση, για χρεοκοπία, απίστευτες κραυγές... Κάπως έτσι φτάνουμε στην 28η Οκτωβρίου. Πάει ο Κάρολος Παπούλιας στην παρέλαση στη Θεσσαλονίκη και αρχίζουν διαμαρτυρίες, τον λένε προδότη, αποχωρεί και η παρέλαση γίνεται με έναν περίεργο τρόπο. Σε όλη την Ελλάδα οι βουλευτές του Πασοκ αποδοκιμάζονται.
- Ωραία για τη συμφωνία σε ρώτησα εγώ.
- Περίμενε. Φτάνουμε Δευτέρα λοιπόν, βρισκόμαστε σε μία κατάσταση που κάποιοι μιλούν ανοιχτά για παραίτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας, άρα εκλογές. Από την προηγούμενη εβδομάδα είχαν απαιτήσει βουλευτές, πολιτικές πρωτοβουλίες από τον Παπανδρέου και ανακοινώνει δυο. Δημοψήφισμα και ψήφο εμπιστοσύνης. Και αρχίζει η σφαγή. Ουρλιαχτά για το δημοψήφισμα, επικίνδυνος ανεύθυνος καιροσκόπος ο Παπανδρέου, γαντζωμένος στην καρέκλα. Η Ευρώπη δεν είναι ενήμερη. Τον καλούν λοιπόν στο G20. Εν τω μεταξύ ανεξαρτητοποιείται και η Μιλένα.
- Αυτός ο πολιτικός ογκόλιθος;
- Περίμενε, ανεξαρτητοποιείται η Μιλένα, αρχίζουν να απειλούν οτι δεν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης η Καϊλή, ο Λιντζέρης, βγαίνουν και άλλοι μπροστά, ο Βενιζέλος που τη Δευτέρα εμφανίστηκε υπέρ του δημοψηφίσματος το μαζεύει, τα ΜΜΕ στριγγλάνε, εγκαλούν τον Παπανδρέου. Πάει λοιπόν στις Κάννες και Μέρκελ Σαρκοζύ φανερά εκνευρισμένοι πατάνε πόδι. Δημοψήφισμα ευρώ ή δραχμή.
- Μα καλά πάει καλά ο άλλος και το δέχτηκε;
- Δεν το δέχτηκε, περίμενε έχει πολύ ακόμη. Γυρνάει ο Γιώργος, όλοι μιλάνε για εξευτελισμό, η αμφισβήτηση στο πρόσωπό του είναι στο φουλ και Πέμπτη πρωί βγαίνει ο Σαμαράς και χαρακτηρίζει τη σύμβαση... "αναπόφευκτη". Η σύμβαση την οποία διαπραγματεύτηκε ο Παπανδρέου και το οικονομικό του επιτελείο, αρέσει πλέον και στον Καρατζαφέρη. Εν τω μεταξύ τα ΜΜΕ αλυχτούσαν με τον καιροσκόπο τον ανεύθυνο, που έθεσε σε κίνδυνο την συμφωνία που ο ίδιος πέτυχε, την οποία πριν την εξαγγελία δημοψηφίσματος οι ίδιοι χαρακτήριζαν επαίσχυντη.
- Η απόλυτη υποκρισία δηλαδή...
- Ακριβώς, συνεχίζουμε, είμαστε Πέμπτη πρωί και κάποιοι διαρρέουν οτι ο Παπανδρέου είπε στο Υπουργικό πως είχε ως μόνο σκοπό να εκβιάσει με το δημοψήφισμα, ποιός ό άνθρωπος του "εκλογή από τη βάση" και του opengov, φυσικά μόλις δόθηκε στη δημοσιότητα η ομιλία του στο Υπουργικό, δεν ανασκεύασαν. Δεσμεύεται λοιπόν στο Υπουργικό οτι θα πάρει πρωτοβουλίες για συγκρότηση κυβέρνησης Εθνικής συνεννόησης αμέσως μετά την ψήφο εμπιστοσύνης. Πάει σε ψήφο εμπιστοσύνης κι εκεί που θα τον έριχναν, παίρνει 153.
-153;
- Ναι και η Κατσέλη. Διευκρινίζει λοιπόν οτι συζητάει για κυβέρνηση με άλλον επικεφαλής. Παρ' όλα αυτά δεν έγινε κατανοητό από όλους, ο Σαμαράς ένιωσε προδομένος και ζήτησε εκλογές, έχοντας στο πλάι του Αβραμόπουλο και Δήμα, δεν άκουσε λέει τη λέξη "παραίτηση". Υπό την πίεση όμως της κοινής γνώμης και των ηπίων φωνών, τα πράγματα φιάχνουν, οι πολίτες περιμένουν και ξεκινάει η συζήτηση. Αρχίζει λοιπόν να παίζει το όνομα του Παπαδήμου.
- Που έπαιζε και το καλοκαίρι για το Υπ. Οικονομικών;
- Ναι. Αρχίζει η συζήτηση και την Κυριακή συναντώνται τα οικονομικά επιτελεία των δυο κομμάτων στα οποία συμμετείχαν εκτός των άλλων, Χρύσανθος Λαζαρίδης και Βενιζέλος και ανακοινώνεται οτι εκλογές θα γίνουν 19Φεβρουαρίου.
- Καλά με ποιό δικαίωμα;
- Σταμάτα μωρέ και άκου. Αρχίζουν λοιπόν Παπανδρέου και Σαμαράς να ψάχνουν για Πρωθυπουργό. Παίζουν δυνατά Παπαδήμος και Διαμαντούρος, ενώ κάπου στο βάθος ακούγεται και Βενιζέλος.
- Βενιζέλος; Έλεος!
- Δεν τα βρίσκουν τη Δευτέρα γιατί έγινε προφανές οτι έψαχναν για αχυράνθρωπο. Περιορισμένες αρμοδιότητες, συγκεκριμένη ημερομηνία εκλογών, α και ξέχασα να σου πω η ΝΔ δεν ήθελε να συμμετάσχει με πολιτικά στελέχη.
- Και τι ήθελε δηλαδή, να έχει λόγο στον ανασχηματισμό της κυβέρνησης Πασοκ και στον νέο Πρωθυπουργό;
- Ε κάπως έτσι, εν τω μεταξύ ο Καρατζαφέρης έδωσε ρέστα όλες τις μέρες τη μία έλεγε Σημίτη, την άλλη Καραμανλή και γενικά επέμενε σε πολιτικά πρόσωπα. Ούτε την Τρίτη βρίσκεται λύση και φτάνουμε Τετάρτη να παίζουν έντονα Απόστολος Κακλαμάνης και Φίλιππος Πετσάλνικος.
-Τι εννοείς Φίλιππος Πετσάλνικος;
- Περίμενε, τέλος πάντων φαίνεται οτι ο κύβος ερρίφθη και ο Παπανδρέου βγάζει διάγγελμα και μιλάει για θεσμική λύση στο θέμα του Πρωθυπουργού, άρα Πετσάλνικος. Και αρχίζει ο πανικός ο ίδιος, επανάσταση σε ΝΔ και Πασοκ, ο Καρατζαφέρης πήγε στη συζήτηση των πολιτικών αρχηγών έκατσε 3 λεπτά και μετά φώναζε "δεν θέλω Πετσάλνικο, θέλω Παπαδήμο", όλοι εμείς έξω φρενών. Ναυάγιο λοιπόν. Εν τω μεταξύ ο Πετσάλνικος άκουσε όσα δεν έχει ακούσει μία ζωή... Αρχίζει λοιπόν και παίζει και πάλι έντονα ο Παπαδήμος.
- Να φανταστώ το διαπλεκομενοκάναλο, έχωνε άσχημα ε;
- Δεν μπορείς να φανταστείς. Έβριζαν νυχθημερόν για το δημοψήφισμα, μόλις ακούστηκε το όνομα Πετσάλνικος άρχισαν να χλευάζουν τον εμπνευστή του δημοψηφίσματος, δεν μπορείς να φανταστείς τι λεζάντες πέρασαν.
- Καλά γιατί τέτοια λύσσα;
- Έλα ντε άμα μάθεις πες μου κι εμένα! Και σήμερα να βάλεις να δεις, πάλι για το δημοψήφισμα θα λένε, έτσι ξεκινάει συνεχώς το δελτίο, διασύρουν όσους το εμπνεύστηκαν και απαιτούν από τον Παπανδρέου να ζητήσει συγγνώμη γι' αυτή του την πρωτοβουλία. Τέλος πάντων και φτάνουμε Πέμπτη, ο Παπαδήμος πάει στο Προεδρικό Μέγαρο και είναι ο νέος μας Πρωθυπουργός.
- Κάτσε εννοείς οτι αλλάξαμε Πρωθυπουργό, χωρίς να ψηφίσουμε;
- Oh yes, λοιπόν άκου και το καλύτερο. Βορίδης είναι πλέον Υπουργός και Ροντούλης, Άδωνις υφυπουργοί.
- Μία ερώτηση έχω να κάνω: Ο Πάγκαλος τι είπε για όλα αυτά; Πες μου την ατάκα που περιμένω να ακούσω!
- Δεν θα το πιστέψεις αλλά είναι ο μόνος που δεν έχει μιλήσει, ήταν στην Κίνα!

Κάπως έτσι απλά και συνοπτικά θα μπορούσε να εξηγήσει κανείς παραθέτοντας γεγονότα τι συνέβη στη χώρα τις προηγούμενες δυο εβδομάδες. Πλέον έχουμε νέα κυβέρνηση με entries από το ΛΑΟΣ και τη ΝΔ, με νέο Πρωθυπουργό ο οποίος φαίνεται ιδιαίτερα αξιόλογος και θέλουμε όλοι να πετύχει.

Κάπως έτσι ορισμένοι ξεμπέρδεψαν από τον βραχνά που ακούει στο όνομα Γιώργος Παπανδρέου. Έναν άνθρωπο που κατηγορούσαν οτι είναι κολλημένος στην καρέκλα λες και δεν ήταν εκλεγμένος Πρωθυπουργός για 4 χρόνια, έναν άνθρωπο που παραιτήθηκε και κάποιοι το θεωρούν επιτυχία. Ο Σαμαράς το θεωρεί δική του επιτυχία, άλλοι θεωρούν οτι τον έριξε ο κυρίαρχος λαός, ενώ η πραγματικότητα είναι οτι είδαμε σε απευθείας μετάδοση ποιοί τον έριξαν, ή ορθότερο, ποιοί τον οδήγησαν σε παραίτηση.

Ένας άνθρωπος ηπίων τόνων που λοιδωρήθηκε όσοι λίγοι, για τα πάντα. Για τα Ελληνικά του, για το οτι έπεσε μία φορά από ποδήλατο, για το οτι κάνει κανό, για το οτι είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, για την πράσινη ανάπτυξη, για το γεγονός οτι μας έβαλε σε μηχανισμό στήριξης, για τις διαπραγματεύσεις που έκανε, για όσα δεν έκανε, για τις επιλογές σε υπουργούς και συνεργάτες, για τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες που προσπάθησε να εισάγει στην άσκηση πολιτικής (εκλογή από τη βάση, opengov, διαύγεια, δημοψήφισμα). Και αυτή ήταν η πιο light κριτική.
Ποιά πράσινη ανάπτυξη Γιώργο στη χώρα του "οικοδομή, αγάπη μου";
Ποιό δημοψήφισμα στη χώρα που όλα τα λύνουν οι πρόωρες εκλογές;

Θα μπορούσε να είχε ένα πολύ άσχημο πολιτικό τέλος, παρ' όλα αυτά οι haters του, του χάρισαν χωρίς οι ίδιοι να το καταλαβαίνουν μία αξιοπρεπή παύση.

Κάποιοι πολέμιοι του νεποτισμού χαίρονται, ας έχουν στο μυαλό τους οτι τα "ισχυρά" επίθετα, δημιουργούν τις λιγότερες υποχρεώσεις σε χορηγούς. Ας έχουν επίσης στο μυαλό τους οτι μιλάμε για έναν ακόμη Πρωθυπουργό τον οποίο οι αποκαλούμενοι νταβατζήδες, περιποιήθηκαν δεόντως με την ανοχή μας.

Στο δικό μου το μυαλό ο Παπανδρέου ήταν πάντα ένας προοδευτικός πολιτικός, υπέρμαχος των μεταρρυθμίσεων. Αυτό το θολό τοπίο όμως που δημιουργούσαν οι διάφοροι συμβιβασμοί, δεν άφησε ποτέ κανέναν μας να καταλάβει σε ποιά "σχολή" ακριβώς ανήκε. Στα δύσκολα πίσω στους Παπανδρεϊκούς φρουρούς. Προσωπικά, προτιμώ τους "κηπουρούς", όπως αποκαλούν τα στελέχη που έχουν επιλεγεί από τον ίδιο διάφοροι απαράδεκτοι πεφωτισμένοι. Ήμουν και είμαι υπέρ του δημοψηφίσματος, αλλά δεν μπορώ να παραβλέψω ποιοί το εισηγήθηκαν, με τι σκεπτικό (το ανέλυσε ο Καστανίδης) και ποιοί έμειναν στην απ' έξω.

Στήριξα τον Γιώργο Παπανδρέου, αναγνωρίζω οτι η κυβέρνησή του έκανε πολλά, οτι δεν του επέτρεψαν οι συνθήκες να εφαρμόσει το πρόγραμμά του, οτι έχει φάει πολλή λάσπη χωρίς να την αξίζει, δεν ξέρω αν πρέπει να αποσυρθεί, αλλά σίγουρα πρέπει να ξεκουραστεί για ένα χρονικό διάστημα.

Δημοψήφισμα και μέσος Έλληνας πολίτης

2011-11-06T10:20:00.004+02:00

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολουθώ εδώ και λίγες ημέρες τον κουρνιαχτό που έχει ξεσπάσει στην Ελληνική κοινωνία με αφορμή το δημοψήφισμα τη διενέργεια του οποίου προανήγγειλε και υπό το βάρος των αντιδράσεων πήρε πίσω ο Πρωθυπουργός. Μόλις τόλμησε ο Παπανδρέου να μιλήσει για δημοψήφισμα, είχαμε μία εντυπωσιακή αντίδραση που σε πολλές περιπτώσεις ξέφυγε από τα όρια, από μεγάλο μέρος πολιτικών και δημοσιογράφων, που αμέλησαν να ρωτήσουν απλούς πολίτες την άποψή τους για το θέμα. Τίθεται εν αμφιβόλω η Ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, τυχοδιωκτικά παιχνίδια και άλλες ενοχλητικές για τον απλό πολίτη τσιρίδες, άρχισαν να μονοπωλούν την επικαιρότητα.

Μιλάω αποκλειστικά και μόνο από τη θέση του απλού μέσου πολίτη. Πώς θα έπρεπε να αισθάνομαι εγώ και ο οποιοσδήποτε άλλος με αυτή την ευθεία αμφισβήτηση της κρίσης μας; Πώς νομίζετε οτι έχει ερμηνεύσει ο μέσος πολίτης όλο αυτό που συμβαίνει αυτές τις ημέρες; Νιώθω οτι θίγομαι σαν άνθρωπος όταν βλέπω πολιτικούς και δημοσιογράφους απευθυνόμενους σε εμένα να μου λένε λίγο πολύ, οτι θα μπορούσα να κάνω μία λανθασμένη επιλογή γιατί δεν έχω την ικανότητα να κατανοήσω βασικά πράγματα και γιατί είμαι θολωμένη, ενώ οι ίδιοι ας πούμε έχουν την ικανότητα να τα κατανοήσουν. Πώς πρέπει να νιώθω όταν αντιλαμβάνομαι οτι η μόνη απάντηση που θέλουν να ακούν από εμένα είναι κάτι ανάμεσα σε: ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΚΚΕ/ΛΑΟΣ/ΣΥΡΙΖΑ/ΔΗΣΥ/ΔΗΜΑΡ κάθε όποτε τους καπνίσει να κάνουν εκλογές; Πώς πρέπει να νιώθω που η κυβέρνηση πήγε να πέσει όχι επειδή αποπειράθηκε να περάσει ένα σκληρό νομοσχέδιο, αλλά επειδή κάποιοι θεωρούν τους πολίτες ανίκανους να σκεφτούν λογικά;

Αλήθεια τι είναι πιο δύσκολο, να αξιολογήσει ο πολίτης τα βασικά σημεία μίας σύμβασης, ή να διαβάσει, να αξιολογήσει και να συγκρίνει προεκλογικά προγράμματα κομμάτων επι παντός επιστητού; Γιατί αυτό ουσιαστικά θα έπρεπε να κάνει ο οποιοσδήποτε πολίτης πριν αποφασίσει τι θα ψηφίσει, να αξιολογεί προγράμματα. Αναρωτιέμαι όλοι όσοι ζητούν μετ’ επιτάσεως εκλογές, έχουν κάποιο προεκλογικό πρόγραμμα να μας παρουσιάσουν, ή απλά θεωρούν οτι η κυβέρνηση έχει χάσει τη λαϊκή νομιμοποίηση οπότε απλά πρέπει να αλλάξει;

Ο τρόπος που παρακάμπτονται οι πολίτες είναι ενδεικτικός για το πώς ΜΜΕ και πολιτικοί μας αντιμετωπίζουν. Κανονικά θα έπρεπε σαν πολίτες να έχουμε απαιτήσει να διεξαχθεί το δημοψήφισμα αυτό. Διότι εάν η πλειοψηφία δεν θέλει Ευρώ, Ευρωπαϊκή Ένωση και δανειακή σύμβαση, τότε προφανώς η επιλογή αυτή της πλειοψηφίας των πολιτών πρέπει να καταγραφεί και να γίνει σεβαστή, καθώς το πολίτευμα συνεχίζει να είναι Δημοκρατικό. Με το ζόρι δεν γίνεται. Δεν έχουν το μυαλό, την κρίση οι πολίτες να αποφασίσουν σωστά; Δεν ξέρουν ποιό είναι το συμφέρον τους; Αλήθεια, γιατί δεν ξέρουν ποιό είναι το συμφέρον τους; Πώς έχουν καταφέρει να μπερδευτούν; Φταίνε μόνο τα μέτρα ή και η ανεύθυνη ρητορική των τελευταίων δυο ετών;

Η χώρα δεν περίμενε την εξαγγελία ενός δημοψηφίσματος για να γίνει διεθνώς ρεζίλι. Ρεζίλι διεθνώς γίνεται όταν αποτυγχάνει σε όλα και οι άλλοι πετυχαίνουν, όταν βλέπουν οτι τα πολιτικά κόμματα τσακώνονται σαν τα κοκόρια και αδυνατούν μέχρι και την ύστατη στιγμή να συμφωνήσουν, όταν θέλει να έρθει ένας τουρίστας και υπάρχουν απεργίες, όταν καταλαμβάνουν κάποιοι τις μπουκαπόρτες πλοίων, όταν ξεχειλίζουν στους δρόμους τα σκουπίδια, όταν πάνε όλοι να δουλέψουν και να εκμεταλλευτούν κουτόφραγκους για να τους φάνε τα λεφτά, όταν ψηφίζονται νόμοι που μένουν στα χαρτιά. Η χώρα δεν εξευτελίζεται με το να διενεργήσει ένα δημοψήφισμα για μία κομβική επιλογή, το οποίο ούτως ή άλλως κανείς δεν μας απαγόρευσε, ίσα ίσα, άλλοι εξευτελίζονται με το να θεωρούν αυτή την επιλογή άστοχη ή και υπερβολικά δημοκρατική. Τι πιο δημοκρατικό και τι πιο δίκαιο, από το να δοθεί ο λόγος στον πολίτη για ένα συγκεκριμένο ζήτημα, εφόσον οι ηγεσίες όλων των κομμάτων αλλά και οι πολιτικοί, αδυνατούν να κοιτάξουν έξω από τον μικρόκοσμο των ποσοστών τους.

Λέει ο ένας, εάν συναινέσω θα χάσω τις ψήφους των αντιμνημονιακών, λέει ο άλλος, ας το παίξω σκούντα με κι εγώ δε θέλω, ας τα ρίξω στους κακούς Ευρωπαίους, ας πω οτι μου επιβάλλουν αυτό κι εκείνο, μπας και τη βγάλω καθαρή και λένε και οι Ευρωπαίοι: δεν μπορώ να σας δώσω τίποτα εάν δε διασφαλίσετε οτι και οι επόμενοι θα τηρήσουν τις δεσμεύσεις της χώρας.

Ο λαός πρέπει να μιλήσει και η σωστή διέξοδος δεν είναι οι εκλογές σε πρώτη φάση. Πλέον στη χώρα υπάρχουν δυο μέτωπα, αυτών που συνεχίζουν να πιστεύουν στην Ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και αυτών που θέλουν δραχμή, μνα, φοίνικα. Όσο κι αν κάποιοι χτυπιούνται, δεν ξέρουμε ποιά είναι η πλειοψηφία την οποία συνεχώς επικαλούνται. Το δημοψήφισμα ήταν ο μόνος τρόπος να υπάρχει καταγεγραμμένο το τι πραγματικά θέλει ο κόσμος, τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ήταν ο μόνος τρόπος, η απάντηση που είμαι βέβαιη οτι θα ήταν "Ναι στην ΕΕ" (αλλά και πάλι ποιά είμαι εγώ για να είμαι σίγουρη) να δεσμεύσει και τους αντιδρώντες οι οποίοι θα όφειλαν να σεβαστούν την απόφαση της πλειοψηφίας που θα είχε ληφθεί μέσα από μία αμεσοδημοκρατική διαδικασία.

Λοιδόρησαν το δημοψήφισμα και λοιδόρησαν όλους τους πολίτες που υποτίθεται θολωμένοι θα απαντάγαμε «όχι», που όμως πολύ πιθανόν δεν θα ήταν ένα όχι στο Ευρώ, αλλά στο Πασοκ. Λες και οι πολίτες είναι τόσο ηλίθιοι που δεν αντιλαμβάνονται το διακύβευμα. Είμαι πραγματικά εξοργισμένη που κάποιοι προσπαθούν να μας βγάλουν όλους τρελούς παρουσιάζοντας το δημοψήφισμα ως μία ατυχή κίνηση, που ήταν και η απαρχή των εξελίξεων ενώ η πραγματικότητα είναι άλλη. Η πραγματικότητα είναι οτι οι εξελίξεις πυροδοτήθηκαν από τα τελεσίγραφα βουλευτών του Πασοκ και από την αδιαλλαξία των υπολοίπων κομμάτων στα οποία ξαφνικά αρέσει η κατάπτυστη και εθνοπροδοτική δανειακή σύμβαση.

Λυπάμαι για όσους νομίζουν οτι κατέχουν το αλάθητο και οτι είναι ένα σκαλάκι πιο πάνω από τον απλό πολίτη.
Υπάρχει μία διαφορά αντίληψης, κάποιοι θεωρούν οτι η χώρα χρειάζεται έναν πεφωτισμένο ηγέτη να την παίρνει από το χέρι και να αποφασίζει ο ίδιος γι' αυτή. Υπάρχουν και άλλοι που πιστεύουν οτι η κοινωνία έχει ανάγκη από σωστά ενημερωμένος, πεπαιδευμένους πολίτες που θα συνδιαμορφώνουν και θα συμμετέχουν ενεργά.

Εάν κάτι είναι χειρότερο από τον λαϊκισμό και το πληρώνει εξίσου η κοινωνία μας, αυτό είναι ο ελιτισμός. Ας μη γελιούνται ορισμένοι που μιλούν δήθεν αποστασιοποιημένα ως υψηλοί κριτές των πάντων για το λαό, ο μέσος Έλληνας πολίτης είναι ο μέσος όρος όλων μας. Αυτός ο μέσος όρος είναι που πρέπει να βελτιωθεί. Το πώς βελτιώνεται ένας μέσος όρος 11.000.000 ανθρώπων είναι προφανές, με συνολική οικειοθελή βελτίωση όλων μας. Ελληναράδες δεν θα πάψουν να υπάρχουν με τον βούρδουλα, το να τεθεί ο κάθε πολίτης προ των ευθυνών του θα ήταν μία καλή αρχή. Αναβάλλεται.

ΥΓ: Εναλλακτικός τίτλος: Γιατί το δημοψήφισμα έπρεπε να γίνει.

Πώς τα κατάφεραν;

2011-11-05T13:17:00.006+02:00

Από τη χθεσινή τοποθέτηση του Πρωθυπουργού:

"Ο ένας τρόπος ήταν το δημοψήφισμα, η βούληση του Ελληνικού λαού, που βεβαίως θα είχε το δικαίωμα και να απορρίψει αυτό το πρόγραμμα, αυτή τη διαδρομή, με τις όποιες γνωστές συνέπειες, αλλά θα ήταν μια γνήσια δημοκρατική λαϊκή επιλογή – «ναι» ή «όχι».
Προσωπικά, θεωρώ ότι ήταν σίγουρο το «ναι». Γιατί; Γιατί πιστεύω βαθιά, ότι είναι προς το συμφέρον του Ελληνικού λαού αυτό το πακέτο αποφάσεων. Και γιατί πιστεύω βαθιά, ότι ο Ελληνικός λαός ξέρει να κρίνει αυτό που είναι καλύτερο για τον ίδιο. Θα ήταν λυτρωτικό και για τον ίδιο να αποφασίσει εκείνος, όχι εμείς, ούτε οι εταίροι μας.
Ένα σχόλιο. Είναι περίεργο που όλα τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, παρά τις πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις, ήταν απέναντι. Μιλούσαν για «τυχοδιωκτισμό». Η προσφυγή στην άμεση Δημοκρατία, λοιπόν, μια συνταγματική πρόβλεψη της Δημοκρατίας μας, θεωρείται από κάποιους τυχοδιωκτισμός.
Τι φοβόντουσαν; Αν φοβόντουσαν ότι θα απέρριπτε ο λαός τη συμφωνία, τότε θα έπρεπε οι ίδιοι να θέλουν να την ψηφίσουν στη Βουλή. Κάτι που δεν δήλωναν, όμως, τουλάχιστον μέχρι χθες. Αν αυτή ήταν η θέση τους, δηλαδή θετική, τότε γιατί να μην στηρίξουμε ακόμα και από κοινού το «ναι», σε μια μεγαλειώδη για την Ελλάδα και την Ευρώπη απόφαση Δημοκρατίας.
Από την άλλη, αν φοβόντουσαν κάποιοι ότι θα υπερψηφιζόταν η συμφωνία από το λαό, τότε φοβόντουσαν, απλά επειδή δεν θα μπορούσαν να εκπροσωπούν τις λαϊκές δυνάμεις, ενάντια σ’ αυτή την «κατοχική συμφωνία» – όπως την χαρακτηρίζουν – γιατί πολύ απλά θα είχε εκφραστεί ο Ελληνικός λαός κυρίαρχα, δημοκρατικά, ελεύθερα.
Τι φοβόντουσαν, λοιπόν; Ότι θα έχαναν τη διαμεσολάβησή τους, το προνόμιο να λένε ότι εκφράζουν οι ίδιοι την πραγματική βούληση του Ελληνικού λαού.
Και ενώ μας κατηγορούσαν, ότι εμείς ακούμε τα κελεύσματα των ξένων, μόλις πήραμε αυτή τη δημοκρατική απόφαση, που συντάραξε την Ευρώπη και τις αγορές, μια απόφαση που έλεγε ευθέως στις αγορές, «ακούστε, υπάρχει και ο Ελληνικός λαός, που τελικά πρέπει να αποφασίσει», πολλοί από τη Δεξιά και από την Αριστερά, μας κατακεραύνωναν, ότι ενοχλήσαμε τους εταίρους μας και έπεσαν και τα Χρηματιστήρια!
Περισσεύει, λοιπόν, η υποκρισία, κύριοι συνάδελφοι.
Πρέπει επίσης να πούμε, επιτέλους, και πρέπει και το G-20 να πει επιτέλους, «ναι, υπάρχουν οι αγορές, αλλά πρώτα απ’ όλα υπάρχουν οι λαοί.
Αυτό είναι ένα μήνυμα, το οποίο εμείς πρέπει να περάσουμε."

Και κάπως έτσι ο Παπανδρέου εξέθεσε εχθές, όσους είχαν βγει στα κανάλια και τσίριζαν για την πρωτοβουλία του να προχωρήσει σε δημοψήφισμα. Που φυσικά ήταν κυρίως μέσα από το ίδιο του το κόμμα. Για εμένα πολιτικοί που φώναζαν υστερικά και απειλούσαν Θεούς και δαίμονες, είναι ελιτιστές που δεν εμπιστεύονται την κρίση των πολιτών (κρίμα γιατί εκτιμώ κάποιους από αυτούς). Δεν ανέχομαι και κανείς δεν πρέπει να ανέχεται αυτή την απαξίωση προς κάθε πολίτη ξεχωριστά. Δεν είμαστε ικανοί να αποφασίσουμε με γνώμονα το συμφέρον μας, δεν είμαστε ικανοί να επιλέξουμε, δεν έχουμε ευθυκρισία. Προφανώς ευθυκρισία δεν έχουν όσοι έστειλαν μέσα στη Βουλή άτομα τα οποία θεωρούν τον κόσμο ανώριμο και ανίκανο να πάρει μία σωστή απόφαση. Βέβαια είναι λογικό έναν πολίτη που έχει στείλει τέτοιους πολιτικούς στη Βουλή, να μην μπορείς να τον εμπιστευτείς και πολύ.
Σε αυτό το σημείο ας σημειώσει όποιος θέλει οτι αυτοί που υπερασπίστηκαν το δημοψήφισμα ως θεσμό, ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου, ορισμένοι βουλευτές του Πασοκ και ο Σύριζα.
Μα είναι δυνατόν να ρωτάμε "Ναι ή Όχι στο ευρώ", λένε κάποιοι.
Αλήθεια τι διακυβευόταν σε όλες τις κρίσιμες ψηφοφορίες που γινόντουσαν αυτά τα δυο χρόνια; Εάν το Μνημόνιο δεν είχε περάσει, τι νόμισμα θα είχαμε σήμερα και πού θα βρισκόμασταν;

Η Νέα Δημοκρατία, το γνωστό κανάλι, αλλά και ο Ανδρέας Λοβέρδος, αυτές τις μέρες υπέπεσαν σε τραγικά λάθη και κατάφεραν το ακατόρθωτο, να αναστήσουν τον Γιώργο Παπανδρέου. Βιάστηκαν όλοι και έχουν βιαστεί πάρα πολύ να τον τελειώσουν. Όταν ο αντίπαλός σου είναι τακτικιστής, δεν είναι δυνατόν να ανοίγεις από την πρώτη στιγμή τα φύλλα σου.
Προσωπικά αδυνατώ να κατανοήσω τον αυτοκτονικό τρόπο σκέψης της Νέας Δημοκρατίας. Δεν συναινούσε στο λάθος, δε της άρεσε η σύμβαση, αλλά τώρα θέλει τα λεφτά και όχι τα μέτρα. Βγήκε ο Σαμαράς το δήλωσε και λίγοι έμειναν στην κωλοτούμπα, οι περισσότεροι το δεχτήκαμε με ανακούφιση. Η κίνηση του Παπανδρέου να προτείνει το δημοψήφισμα, τρόμαξε όσους είχαν δηλητηριάσει τόσο καιρό τον λαό με την εύκολη ρητορεία του τύπου "εμείς έχουμε το σωστό μείγμα", "μπορούμε να επαναδιαπραγματευτούμε", "προδοτική συμφωνία". Καμία αυτοκριτική δεν έχει γίνει προς το παρόν για τις υπερβολές που ακούστηκαν, όπως δεν έχει γίνει καμία αυτοκριτική από όσους υπουργούς ή βουλευτές της συμπολίτευσης παρουσίαζαν τους Ευρωπαίους ως αιμοδιψείς βασανιστές.
Καλωσορίσαμε παρ' όλα αυτά όλοι, την αλλαγή στάσης της Νέας Δημοκρατίας.

Την επομένη ο Ανδρέας Λοβέρδος συνέχισε να τοποθετείται με μεγάλη ένταση ποντάροντας σε μία λανθασμένη τακτική. Παράλληλα ορισμένοι βουλευτές επέλεγαν συνειδητά να τοποθετούνται όχι στη Βουλή, αλλά στα κανάλια επιβεβαιώνοντας πλήρως πόσο σέβονται το πολίτευμα της μηντιακής Δημοκρατίας και τους πολίτες που είχαν τα μάτια τους στραμμένα στη Βουλή.

Ο εκλεγμένος Πρωθυπουργός εχθές το βράδυ, δήλωσε πρόθυμος να παραιτηθεί. Τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης αυτό δεν τον κάλυψε και άκουσον άκουσον, θέλει εκλογές τώρα. Τι υπευθυνότητα! Φυσικά αυτό το δήλωσε στα κανάλια και όχι από το βήμα της Βουλής.
Ο Παπανδρέου εκείνη τη στιγμή έπαιρνε ψήφο εμπιστοσύνης από 153 βουλευτές.

Εάν δεν επιτευχθεί συναίνεση, υπεύθυνη θα είναι η Νέα Δημοκρατία. Η μπάλα είναι στο τερέν της κι ο Σαμαράς εχθές βιάστηκε κι έκανε ακόμα ένα τραγικό λάθος, που διορθώνεται μόνο με μία ακόμη κωλοτούμπα. Κινδυνεύει να μείνει "στην απ' εξω" ενώ υπάρχει πιθανότητα να συμβούν τα εξής δυο: Ο Παπανδρέου εάν δεν επιτευχθεί συναίνεση να συνεχίσει να είναι Πρωθυπουργός για πολύ ακόμη μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που πήρε χθές και αυτός που θα πέσει τελικά, ενδέχεται να είναι ο Σαμαράς από τη φιλελεύθερη πτέρυγα της ΝΔ.

Κι ενώ εμείς ασχολούμαστε με τα μουτράκια που κάνουν πολιτικοί, με τις ηγετικές φιλοδοξίες άλλων που θέλουν να γίνουν βρέξει χιονίσει Πρωθυπουργοί, υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος, κάποιοι να σταματήσουν να ασχολούνται με την ιδιότροπη Ελλάδα και να μας δείξουν απλά την πόρτα εξόδου από το Ευρώ. Όποιοι κάνουν σαν κακομαθημένα, καλό θα ήταν για μία φορά να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Το ζητάμε όλοι. Συνεννόηση τώρα. Ελπίζω εάν όχι η επίσημη Νέα Δημοκρατία, τότε κάποιοι βουλευτές της να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Συμπέρασμα: Κατάφεραν να αναστήσουν τον Γιώργο Παπανδρέου και με τον κανιβαλισμό των καναλιών παίρνει επιπλέον πόντους. Κανένας και καμία εντεταλμένη δημοσιογράφος δεν έχει το δικαίωμα να διατάζει έναν εκλεγμένο Πρωθυπουργό, αυτές τις μέρες ας προσέχουμε τι βλέπουμε και ας φιλτράρουμε όσα ακούμε.
Κάποιοι έχουν ορκίσει νέο Πρωθυπουργό ήδη, βιάζονται πάλι. Είπαμε από τα λάθη μας πρέπει να μαθαίνουμε.

Πώς τα κατάφεραν;

ΥΓ: Η εικόνα από το flickr του Πρωθυπουργού.

Το τέζα το εισπνέουμε όλοι

2011-11-02T13:35:00.012+02:00

Με αφορμή την πρωτοβουλία του Γιώργου Παπανδρέου να εξαγγείλει δημοψήφισμα παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες ένα θέατρο του παραλόγου. Ενώ η Ευρώπη και η διεθνής κοινότητα βρίσκονται σε σοκ με την απόφαση του Πρωθυπουργού, εντός των συνόρων βλέπουμε τη μία κωλοτούμπα μετά την άλλη. Θα μπορούσε να είναι πολύ ενδιαφέρον, εάν δεν ήταν εξόχως επικίνδυνο.

Οι άνθρωποι που έχουν δηλητηριάσει την κοινωνία, ΜΜΕ και πολιτικοί ένθεν κακείθεν, βλέπουν οτι ένα δημοψήφισμα που σε άλλες εποχές η απάντησή του θα ήταν προφανής, είναι πλέον μεγάλο ρίσκο.

Για πολλά μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Παπανδρέου. Προσωπικά εάν κάτι δεν συγχωρώ σε αυτή την κυβέρνηση είναι που μας έχει βυθίσει όλους στην αβεβαιότητα και στην ανασφάλεια με την αναβλητικότητα και την ανικανότητά της. Πλέον οι εξελίξεις είναι τόσο γρήγορες που τα πράγματα αλλάζουν κάθε 3-4 ώρες. Δεν μπορεί κανείς να ηρεμήσει πια, δεν μπορεί να συγκεντρωθεί στις δουλειές του γιατί δεν ξέρει τι του ξημερώνει. Η ανασφάλεια που όταν ξυπνάς ανοίγεις το pc με το φόβο οτι η χώρα έχει καταρρεύσει, οτι οι Ευρωπαίοι θα μας σουτάρουν κακήν κακώς από την ΕΕ, είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να συγχωρήσει σε όλους όσους έχουν διαχειριστεί και διαχειρίζονται την εξουσία.

Ο Παπανδρέου βγαίνει αυτές τις μέρες και μιλάει εναντίον τραπεζών και ΜΜΕ, εναντίον συμφερόντων. Δεν τολμάει να πει ποιούς ελέγχουν αυτά τα συμφέροντα, ούτε να ονοματίσει. 7 χρόνια τώρα στην ηγεσία του Πασοκ τα έχει ανεχθεί, έχει ανεχθεί να έχει στο πλευρό του άτομα διαπλεκόμενα.

Μου θυμίζει λίγο αυτό που συμβαίνει με τις κατσαρίδες σε ένα σπίτι. Περιμένεις να φύγουν μόνες τους; Δε θα φύγουν. Ψεκάζεις στις γωνίες; Δεν είναι εκεί η φωλιά. Και κάποια στιγμή αποφασίζεις να ρίξεις κατσαριδοκτόνο κάτω από τον νεροχύτη. Ε δε το κάνεις με παιδιά και άλλους μέσα στο σπίτι. Ρίχνεις το κατσαριδοκτόνο, οι κατσαρίδες πετάγονται και τρέχουν με τρομακτική ταχύτητα από εδώ και από εκεί, πριν καταλήξουν. Το τέζα το εισπνέουν όμως και όλοι όσους φρόντισες να κλειδώσεις μέσα στο σπίτι όταν αποφάσισες οτι ήρθε η ώρα να πάρεις δραστικά μέτρα. Ξεχνάς επίσης οτι οι κατσαρίδες έχουν αναπτύξει και ανοσία σε κάποια κατσαριδοκτόνα, ενώ είναι πολύ πιθανό να έχουν γεννήσει.

Δεν θα μπω στον κόπο να σχολιάσω τη στάση κανενός άλλου πλην της Χαράς Κεφαλίδου, την οποία κάποιοι βάζουν δίπλα σε άλλα γνωστά και μη εξαιρετέα άτομα. Το οτι κάποιοι έχουν πάθει σοκ με την απόφαση Παπανδρέου, δεν δικαιολογεί να τους βάζουν ορισμένοι δίπλα σε άλλους γνωστούς-αγνώστους, για να γράψουν το +1. Διαφορετικές οι αφετηρίες, διαφορετική η κριτική και διαφορετική η στάση που κρατούσαν τόσο καιρό.
Γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας σε αυτή τη χώρα και η υποκρισία πρέπει να σταματήσει πάραυτα.
Γνωρίζουμε επίσης πολύ καλά οτι αρκετοί από αυτούς που τώρα ζητάνε υποκριτικά κυβέρνηση Εθνικής σωτηρίας, ήταν οι ίδιοι που όταν το καλοκαίρι ο Παπανδρέου προσπάθησε ανεπιτυχώς να συνεννοηθεί με τον Σαμαρά, απειλούσαν με παραιτήσεις και εκβίαζαν ανασχηματισμούς.

ΥΓ: Η θέση μου για τα δημοψηφίσματα είναι ξεκάθαρη, έχω τοποθετηθεί στο παρελθόν (εδώ κι εδώ). Ακόμα μία ενδιαφέρουσα άποψη για το δημοψήφισμα από τον khlysty.

Ο ψηφοφόρος και ο πολίτης

2011-10-30T00:21:00.003+03:00

Υπάρχει μία συνήθεια στην Ελληνική κοινωνία, να κολλάει ο ένας ταμπέλες στον άλλον βάσει των επιλογών που κάνει κατά καιρούς. Αυτές οι ταμπέλες δεν αφορούν μόνο σε μόνιμες επιλογές, αλλά και σε παροδικές επιλογές που είναι πολύ πιθανόν να αλλάζουν ανάλογα με τις συνθήκες. Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει κάτι διαφορετικό με τις κομματικές και τις ιδεολογικές επιλογές. Το εάν κάποιος θα είναι αριστερός, δεξιός, σοσιαλιστής, φιλελεύθερος κλπ είναι μία επιλογή ζωής, όμως το τι κόμμα θα επιλέξει να ψηφίσει είναι μία παροδική επιλογή.
Παρ' όλα αυτά ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας δηλώνει "μία ζωή Πασόκ", "μόνο ΝΔ", "ΚΚΕ και δεν είμαι καλά"κλπ δηλαδή επιλέγει να προβάλει την κομματική του επιλογή παρά την ιδεολογία του που είναι κάτι πιο μόνιμο. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο οι ταμπέλες δεν είναι ο "αριστερός", ο "δεξιός", αλλά ο "πασόκος", ο "Νεοδημοκράτης".

Το γεγονός οτι επιλέγει κανείς να κρίνει πολιτικά όποιον έχει απέναντί του με βάση το κόμμα και όχι την ιδεολογία του καταδεικνύει και κάτι άλλο. Δεν μας αντιμετωπίζουν μόνο οι πολιτικοί ως ψηφοφόρους, αλλά και οι υπόλοιποι συμπολίτες μας. Όπου "ψηφοφόρο" προσωπικά χαρακτηρίζω τον άνθρωπο που θυμάται οτι είναι "πολίτης" κάθε 4 χρόνια. Κατ' εμέ είναι άλλο να είσαι ψηφοφόρος ενός κόμματος (ψηφίζω το τάδε κόμμα) και άλλο να έχεις επιλέξει να ψηφίσεις ένα κόμμα (στις προηγούμενες εκλογές ψήφισα το τάδε). Ο διαχωρισμός είναι σαφής. Η μία επιλογή είναι στατική και η άλλη διαμορφώνεται και εξελίσσεται δυναμικά.

Ο ρόλος του συνειδητοποιημένου πολίτη λοιπόν, δεν είναι να ψηφίζει κάθε 4 ή και λιγότερα χρόνια το ίδιο κόμμα και μετά να κάθεται αραχτός και να περιμένει τις επόμενες εκλογές, που αφού θα έχει εκτονωθεί 4 χρόνια να βρίζει το κόμμα που επέλεξε για το τι δεν έκανε, θα πάει και θα το ξαναψηφίσει.
Ο ρόλος του συνειδητοποιημένου πολίτη είναι να ψάχνει τρόπους μέσα στα χρόνια που μεσολαβούν ανάμεσα σε εκλογικές αναμετρήσεις, να μετέχει των εξελίξεων, να προτείνει, να ενδιαφέρεται, να ψάχνει και πέρα από την τροφή που του δίνουν μασημένη, να μπορεί με βάση τις γνώσεις του να προβλέπει εξελίξεις, να προειδοποιεί και όχι να χαλαρώνει περιμένοντας την επόμενη εκλογική αναμέτρηση να κάνει το καθήκον του.
Ο ρόλος του συνειδητοποιημένου πολίτη είναι να επιλέγει να στείλει στο Κοινοβούλιο άτομα που θα μπορέσουν να προσφέρουν κάτι στην κοινωνία και πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, καθήκον του είναι να μπορέσει να τα πείσει να μετάσχουν, πράγμα που καθίσταται όλο και δυσκολότερο.
Ένας συνειδητοποιημένος πολίτης έχει ... συνειδητοποιήσει, οτι η ψήφος του οφείλει να μην είναι ποτέ χαλαρή κυρίως στην επιλογή προσώπων. Έχει συνειδητοποιήσει οτι οι άνθρωποι που σταυρώνει, είναι ουσιαστικά αυτοί στους οποίους εκχωρεί το δικαίωμα να αποφασίζουν για τον ίδιο και για όλους τους τομείς της καθημερινότητάς του, για ένα διάστημα τεσσάρων ετών, γι' αυτό και οφείλει να τους ασκεί έλεγχο, να είναι σε επικοινωνία μαζί τους και μέσω αυτών να διεκδικεί καλύτερες συνθήκες ή να προτείνει. Αυτή οφείλει να είναι η επαφή βουλευτή- πολίτη και όχι το "knock- knock" στην πόρτα βουλευτικού ή υπουργικού γραφείου για να ζητήσει ο ψηφοφόρος τα ρουσφετάκια του.

Δυστυχώς πολύς κόσμος αποδέχεται τον ρόλο του ψηφοφόρου- κομπάρσου, που κάθε 4 χρόνια μεταμορφώνεται σε κυρίαρχο λαό, αλλά στο μεσοδιάστημα έχει το στόμα του κλειστό και απλά παρακολουθεί τις εξελίξεις, ενώ στο τέλος με την ψήφο του απαντά σε διλήμματα.
Αυτός ο ρόλος και ο συσχετισμός ανάμεσα σε συνειδητοποιημένους πολίτες και ψηφοφόρους πρέπει να αλλάξει, εάν θέλουμε σε βάθος χρόνου να δούμε αλλαγή νοοτροπίας στην κοινωνία.

Κάτι που πρέπει να προβληματίσει όλους μας, είναι τα κριτήρια με τα οποία επιλέγαμε στο παρελθόν να σταυρώνουμε πολιτικούς.
Είναι λογικό να μην έχει διαβάσει κανείς τα προγράμματα όλων των κομμάτων που συμμετέχουν σε εκλογικές αναμετρήσεις, αλλά επιτρέπεται να μην έχει μία γενική ιδέα, να μην έχει "ξεσκονίσει" τους υποψηφίους των κομμάτων ανάμεσα στα οποία θα επιλέξει στην εκλογική του περιφέρεια; Επιτρέπεται να μην επιλέξει τους αρίστους; Επιτρέπεται να επηρεάζεται από τηλεοπτικές εμφανίσεις και μόνον;

Εάν οι πολίτες αυτής της χώρας δεν πάψουν να είναι απλώς "ψηφοφόροι" τότε δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα. Φυσικά τα πράγματα δεν θα αλλάξουν με κάποιο μαγικό ξόρκι αλλά μόνο με συνειδητοποίηση του πώς φτάσαμε μέχρις εδώ και κυρίως με αυτοκριτική.

Η πλειοψηφία πρέπει να εκφραστεί

2011-10-28T19:25:00.008+03:00

Με τα όσα έγιναν σήμερα σε πολλές πόλεις της χώρας, σας το λέω αλήθεια, έχω τρομάξει. Κι έχω τρομάξει κυρίως γιατί έπεσα έξω στις εκτιμήσεις μου. Πίστευα πραγματικά οτι τον σαματά τον προκάλεσαν μόνο ακροδεξιά στοιχεία και όμως το κόμμα το οποίο κινείται στη λεπτή γραμμή μεταξύ δεξιάς και άκρας δεξιάς, είναι αυτό που διαμαρτύρεται γιατί δεν επενέβη η αστυνομία και ζητά παραιτήσεις.

Τρομάζω που κάποιοι σκέφτηκαν οτι θα έπρεπε η αστυνομία να επέμβει μέχρι και σε αυτό. Παιδάκια πάνε στις παρελάσεις, παιδάκια με γονείς και παππούδες για να δουν τα άρματα μάχης, τα αδέρφια, τα ξαδέρφια τους. Από πού και ως πού να επέμβει η αστυνομία και να δημιουργηθεί ένταση με παιδάκια παρατηρητές;

Τον τελευταίο καιρό η αστυνομία κρατάει μία αμυντική στάση και πραγματικά καλά κάνει. Ξέρουμε πολύ καλά τι θα συμβεί εάν η αστυνομία γίνει πιο επιθετική.

Η κατάσταση πλέον είναι τόσο ρευστή που κανείς με σιγουριά δεν μπορεί να ξέρει τι θέλει η πλειοψηφία. Αυτό το τι θέλει δεν αναφέρεται στο ποιός θέλει η πλειοψηφία να την κυβερνά, αλλά στο τι Ελλάδα θέλει. Δεν έχουμε καταλήξει ούτε σε αυτό.

Απάντηση δεν μπορώ να δώσω εξ' ονόματος κανενός άλλου πλην του εαυτού μου. Δεν τρέφω ψευδαισθήσεις οτι η άποψή μου είναι η πλειοψηφούσα, ούτε οτι συμφωνεί ο οποιοσδήποτε μαζί μου. Το ίδιο θεωρώ οτι θα έπρεπε να σκέφτονται και όσοι μιλάνε εξ' ονόματος του Ελληνικού λαού και της πλειοψηφίας. Δεν θα μπω στον κόπο να περιγράψω τι Ελλάδα θέλω, το έχω κάνει σε παλαιότερες αναρτήσεις μου. Αλλά έχω πραγματικά την ανάγκη να ξέρω ποιό είναι το όραμα της πλειοψηφίας. Τι σκέφτεται; Γιατί παραμένει σιωπηλή; Παρέχει σιωπηλή έγκριση σε όσους μιλάνε εξ' ονόματός της; Πώς μπορεί να εκφραστεί πραγματικά η πλειοψηφία που δεν συμμετέχει σε διαδηλώσεις;

Το εάν πρέπει ή όχι να καταργηθούν οι παρελάσεις είναι κάτι που λίγο θα έπρεπε να μας απασχολεί σήμερα. Θα έπρεπε περισσότερο να μας απασχολεί οτι κάποιοι βγαίνουν και μιλάνε θρασύτατα εξ' ονόματος μία σιωπηλής πλειοψηφίας και όχι μόνο αυτό, κάνουν και διάφορες αμφιβόλου αποδοχής ενέργειες εξ' ονόματος όχι της πλειοψηφίας, αλλά όλων των Ελλήνων. Εμένα οι κινήσεις αυτές δεν με εκφράζουν.

Τι με εκφράζει; Η υγιής πολιτική αντιπαράθεση. Μόνο. Ούτε γιούχες, ούτε βρισίδια, ούτε τραμπουκισμοί.

Η πλειοψηφία πρέπει να εκφραστεί, άμεσα, για να μην έχουμε χειρότερες εξελίξεις. Δεν ξέρω με ποιό τρόπο όμως.

Δεν είμαι υπέρ των πρόωρων εκλογών, αλλά βλέπω οτι οδηγούμαστε σε αδιέξοδο και το ρίσκο που παίρνει η κυβέρνηση με το να μην κάνει εκλογές, τείνει να γίνει μεγαλύτερο από το ρίσκο που θα έπαιρνε με το να τις έκανε.
Το σίγουρο είναι πάντως οτι εκλογές χωρίς παράλληλη αλλαγή νοοτροπίας από τα ίδια τα κόμματα και νέους συσχετισμούς δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα. Είναι σχεδόν βέβαιο οτι η όποια κυβέρνηση προκύψει, θα αμφισβητηθεί από μία μειοψηφία που θα ερμηνεύσει το αποτέλεσμα κατά το δοκούν.

Μία κυβέρνηση Εθνικής σωτηρίας, χωρίς να έχουν προηγηθεί εκλογές είναι πλέον αργά να συγκροτηθεί, το χάσαμε και αυτό το τρένο. Μόνο με εκλογές θα μπορέσει η όποια κυβέρνηση να συνεχίσει. Δεν μπορεί πια κανένας να εθελοτυφλεί. Τα πάντα παραλύουν, μία κυβέρνηση απούσα και αδύναμη, μία αντιπολίτευση να ρίχνει λάδι στη φωτιά, ΜΜΕ να πολώνουν, να παραπληροφορούν και να πωρώνουν τον κόσμο, σκουπίδια μαζεύονται πάλι στους δρόμους, απεργίες, καταλήψεις, μία 17η Νοέμβρη να πλησιάζει...

Οι εκλογές δεν πρέπει να αργήσουν. Είναι ο μόνος τρόπος να δούμε τι θέλει η πλειοψηφία και πρέπει να διεξαχθούν σε καθεστώς απόλυτης ειλικρίνειας και ελάχιστης δυνατής πολώσεως.

Σήμερα ανησύχησα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, αυτός ο εναγκαλισμός των άκρων είναι επικίνδυνος και δεν ξέρουμε πού μπορεί να μας οδηγήσει. Δεν μπορεί πλέον η κυβέρνηση και οι ηγεσίες υπεύθυνων πολιτικών κομμάτων να εθελοτυφλούν, δεν μπορεί να οδηγούμαστε σε επικίνδυνες ατραπούς επειδή ορισμένοι αρνούνται να χαμηλώσουν τους τόνους και να ρίξουν τους εγωισμούς τους.

Update: Για όποιον ενδιαφέρεται, έχω παραθέσει εδώ, ένα απόσπασμα από βιβλίο του Ν.Θέμελη που έχει να κάνει με το πώς ο ήρωας του βιβλίου ήταν το '67 σίγουρος, οτι δικτατορίες στην τότε Ελλάδα δεν θα μπορούσαν να επιβληθούν.

Υπάρχουν σημεία στα οποία συμφωνούμε;

2011-10-25T19:13:00.013+03:00

Παρατηρώ με μεγάλη ανησυχία οτι τελευταία έχουν αρχίσει όλοι να τρώγονται με όλους, κάτι το οποίο συμβαίνει γιατί κυριαρχεί ο συναισθηματισμός και ο παραλογισμός στις αντιπαραθέσεις.
Αντί να κοιτάξουμε μεταξύ μας να συμφωνήσουμε σε ένα minimum θέσεων που είναι ανεξάρτητες από ιδεολογίες καταφεύγουμε σε ακρότητες. Λέει ο ένας: να απολυθούν 100.000 δημόσιοι υπάλληλοι, ο άλλος: την κρίση να πληρώσουν οι κεφαλαιοκράτες, ο παράλλος: φταίει ο ΓΑΠ που είχε σχέδιο να μας βάλει στο ΔΝΤ, ο 4ος: φταίει η παλαβή αριστερά και ο τελευταίος: φταίει ο Σαμαράς που δε συναινεί.
Όσο μένουμε κολλημένοι σε τέτοιες απόλυτες θέσεις, όχι μόνο δε θα συμφωνήσουμε ποτέ μεταξύ μας, όχι μόνο θα τσακωνόμαστε σαν τα κοκόρια, αλλά ποτέ και κανένας δεν πρόκειται να μας πάρει ως πολίτες στα σοβαρά.

Έχω εντοπίσει πολλά σημεία συμφωνίας και δεν ξέρω πώς τα έχουμε καταφέρει ακόμη και δεν ακούγονται αυτές οι θέσεις, πνίγονται μέσα σε καβγάδες ιδεολογικούς και κομματικούς, ή ακόμα χειρότερα εκλαμβάνονται ως γενικότητες και όνειρα θερινής νυχτός, με τα οποία εννοείται οτι συμφωνούμε, άρα κατά την άποψη μερικών είναι περιττό να αναφερθούν:

Συμφωνούμε όλοι οτι υπάρχουν παράλογα επιδόματα στο δημόσιο που πρέπει να περικοπούν;
Συμφωνούμε στο οτι ένα μεγάλο μέρος των δημοσίων υπαλλήλων έχουν πληρώσει αρκετά, ενώ άλλοι πιο προνομιούχοι, οι ιερές αγελάδες του δημοσίου, προστατεύονται με προκλητικό τρόπο;
Συμφωνούμε οτι πρώτος και κύριος στόχος της πολιτείας θα πρέπει να είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής;
Συμφωνούμε οτι πρέπει να δημιουργηθούν και να στηριχθούν αποτελεσματικοί μηχανισμοί ελέγχου;
Συμφωνούμε όλοι οτι ένας αποτελεσματικός τρόπος πάταξης της φοροδιαφυγής είναι το πόθεν έσχες για όλους;
Συμφωνούμε οτι ο κάθε Υπουργός, διοικητής ή οποιοσδήποτε άλλος σβήνει πρόστιμα, είναι υπόλογος στην κοινωνία;
Συμφωνούμε οτι η αξιολόγηση πρέπει να υπεισέλθει σε κάθε πτυχή του δημοσίου βίου;
Συμφωνούμε οτι στηρίζουμε όποια κοινωνική ομάδα πραγματικά αδικείται, αλλά παράλληλα κάθε κοινωνική ομάδα πρέπει να σέβεται το δικαίωμά μας να έχουμε καθαρή πόλη, διαθέσιμα ΜΜΜ για τη μετακίνησή μας, εν ολίγοις συμφωνούμε οτι οι αντιδρώντες δεν πρέπει να διαταράσσουν την κοινωνική ομαλότητα;
Συμφωνούμε οτι εκτός από δικαίωμα στην απεργία, υπάρχει και το δικαίωμα στη μη-απεργία και όποιος θέλει να δουλέψει δεν πρέπει να προπηλακίζεται και να στιγματίζεται ως απεργοσπάστης;
Συμφωνούμε οτι όπως συμβαίνει στα νοσοκομεία έτσι και σε όλες τις υπηρεσίες του δημοσίου θα έπρεπε τις ημέρες απεργίας να υπάρχει προσωπικό ασφαλείας;
Συμφωνούμε οτι πρέπει να υπάρχει ελευθερία έκφρασης των βουλευτών και όχι να οχυρώνονται πίσω από κομματικές γραμμές;
Συμφωνούμε οτι ο λαός πρέπει να είναι ενήμερος για το τι διαπραγματεύεται η εκάστοτε κυβέρνηση;
Συμφωνούμε οτι κάθε Υπουργείο θα πρέπει να ενημερώνει επαρκώς τους πολίτες για το πού πέτυχε, τι άλλαξε και τι προτεραιότητες έχει σε μηνιαία βάση (ενδεικτικά);
Συμφωνούμε όλοι στο οτι πρέπει να υπάρξει δραστική μείωση της γραφειοκρατίας, η οποία σκοπίμως δεν περιορίζεται;
Συμφωνούμε οτι ο λαϊκισμός δημοσιογράφων και πολιτικών δεν βοηθάει την κατάσταση, δημιουργεί πόλωση και δεν επιτρέπει στους πολίτες να σκεφτούν λογικά;
Συμφωνούμε οτι για το χάλι μας φταίνε όλες οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης, η κάθε μία σε διαφορετικό βαθμό; (Χωρίς να εξετάζουμε πόσο φταίει η κάθε μία πράγμα διχαστικό)
Συμφωνούμε οτι έχει και ο λαός τις δικές του ευθύνες, διότι εάν δεν συμμετείχε, εντούτοις ανέχτηκε όλο αυτό το πανηγυράκι;
Συμφωνούμε οτι πρέπει να υπάρχει εγγυημένο κατώτατο επίπεδο διαβίωσης (τροφή, κατοικία θέρμανση, στέγη, παιδεία, υγεία) και να μην υπάρχουν εξαθλιωμένοι συμπολίτες μας που στερούνται τα βασικά;
Συμφωνούμε οτι θέλουμε οι φόροι μας να πιάνουν τόπο και οτι αυτό θέλουμε να σταματήσει να είναι μία απλή προεκλογική εξαγγελία και να γίνει πράξη;
Συμφωνούμε οτι θέλουμε να μάθουμε πού πήγαν τα λεφτά, χωρίς να ιεραρχούμε σκάνδαλα ανάλογα με το επι ποίου έγιναν, μας ενδιαφέρει να διαλευκανθούν όλα;
Συμφωνούμε οτι κανείς δεν πρέπει να εκμεταλλεύεται τη βουλευτική ασυλία για προσωπικές του υποθέσεις που δεν έχουν να κάνουν με τη θητεία του στο Κοινοβούλιο;
Συμφωνούμε οτι όλοι έχουμε το δικαίωμα να έχουμε συγκεκριμένα πιστεύω, χωρίς να είμαστε υπόλογοι για αυτά είτε είμαστε: νεοφιλελεύθεροι, φιλελεύθεροι, δεξιοί, κεντρώοι, σοσιαλιστές, ευρωπαϊστές, κομμουνιστές, σοσιαλδημοκράτες, αναρχικοί κλπ;
Συμφωνούμε οτι όλοι θέλουμε να σταματήσει το κράτος να παράγει ελλείμματα και οτι θέλουμε να πάμε σε πλεονάσματα;
Συμφωνούμε οτι δεν μπορεί να είναι η οικοδομή, η ατμομηχανή της Οικονομίας μας και πρέπει επιτέλους να βρούμε νέες ατμομηχανές;
Συμφωνούμε οτι περαιώσεις, νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων κλπ πρέπει να σταματήσουν πάραυτα, διότι επιβραβεύουν την παρανομία;
Τέλος συμφωνούμε οτι για να αρχίσουν να μας παίρνουν στα σοβαρά, πρέπει επιτέλους να συμφωνήσουμε σε ένα minimum πραγμάτων;

______________

(Updates)

Συμφωνούμε ότι το σημερινό σύστημα απονομής δικαιοσύνης απέτυχε. Χρειάζεται αναμόρφωση, συστολή της δικαστικής και δικηγορικής ύλης, χρήση νέων μέσων και τεχνολογίας πχ κατάθεση δικογράφου ηλεκτρονικά για διευκόλυνση και συντόμευση διαδικασιών, δεδομένου οτι εάν σήμερα για παράδειγμα καταθέσεις μία αγωγή θα τελεσιδικήσει σε 5-6 χρόνια;
Συμφωνούμε οτι σαν πολίτες δεν κάναμε το καθήκον μας ζητώντας από τον εκάστοτε βουλευτή που στείλαμε στη Βουλή να απολογηθεί για το γεγονός οτι (δύσκολες) προεκλογικές δεσμεύσεις, έμειναν στα χαρτιά;
Συμφωνούμε οτι αγανάκτηση, ισοπέδωση και κριτική εκ του ασφαλούς χωρίς να συνοδεύονται από προτάσεις, δε βοηθούν σε τίποτα, απλά διαιωνίζουν τη στασιμότητα;
Συμφωνούμε οτι το να μένουμε στάσιμοι όταν όλα κινούνται σχετικά σε σχέση με εμάς, είναι εγκληματικό;
Συμφωνούμε οτι η βασική και δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα πρέπει να παρέχονται ουσιαστικά και δωρέαν στους φυσικούς τους χώρους και από τους τακτικά αξιολογούμενος λειτουργούς τους και όχι κατά βάση είτε στις αίθουσες εμπορικών επιχειρήσεων, είτε στα σπίτια από καθηγητές που σε πολλές περιπτώσεις φοροδιαφεύγουν με την ανοχή των γονεών και της κοινωνίας που δέχονται τον ευτελισμό αυτο;
Συμφωνούμε πως η Τριτοβάθμια εκπαίδευση θα πρέπει να λειτουργεί αποτελεσματικά, με εξωστρέφεια, με σύστημα και προσωπικό αξιολογούμενο, σε περιβάλλον πολιτισμένο με επιβράβευση της γνώσης;
Συμφωνούμε πως όποιος καταστρέφει δημόσια περιουσία χωρίς ουσιαστική αιτία θα πρέπει να αναλαμβάνει να καλύπτει το κόστος;
Συμφωνούμε πως η επιχειρηματικότητα θα πρέπει να είναι σε σταθερό φορολογικό περιβάλλον, χωρίς εμπόδια και κρατικές χάρες και εξαιρέσεις ή προνόμια σε ομάδες ή λίγους, και χωρίς ένα δαίδαλο γραφειοκρατίας;
Συμφωνούμε οτι τη σύσταση των μπαχαλάκηδων δε μπορούμε να τη γνωρίζουμε με σιγουριά, μας ενδιαφέρει να συλληφθούν όλοι και να αποκαλυφθεί η ταυτότητά τους, ενώ δεν θα πρέπει να τύχουν καμίας υποστήριξης από τον χώρο από τον οποίο προέρχονται;
Συμφωνούμε πως δεν πρέπει να δικαιολογούμε την παρανομία (εφόσον το κράτος δεν είναι εντάξει απέναντί μου, δεν θα είμαι κι εγώ εντάξει με τις υποχρεώσεις μου);

Η αίσθηση οτι δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε σε τίποτα είναι απελπιστική. Επιτέλους ας μιλήσουμε ως σκεπτόμενοι πολίτες χωρίς να βάλλουμε ο ένας εναντίον της ιδεολογίας ή των κομματικών προτιμήσεων του άλλου. Μπορούμε να το κάνουμε, είμαι σίγουρη και αυτό χρειαζόμαστε, όλα τα άλλα είναι διχαστικά και πραγματικά δεν ξέρω σε τι μας βοηθούν. Υπάρχουν πράγματα στα οποία συμφωνούμε και πίσω από αυτά πρέπει να "οχυρωθούμε".

Για να γραφτεί το post ζήτησα τη βοήθεια χρηστών του twitter και του facebook. Ευχαριστώ λοιπόν ιδιαίτερα τους @arkoudos @sm0ky53 @paslanid @shide_shore Stef Stefanos , τους σχολιαστές Greek Aviator και Θεόδωρο Αθηναίο, αλλά και όσους επέμειναν οτι δεν υπάρχει κανένα σημείο συμφωνίας. Όλοι όσοι μπήκαν στον κόπο να πουν την άποψή τους γνωρίζουν οτι όλο αυτό είναι γενικό, είναι όμως πολύ χρήσιμο. Αρκετά έχουμε φαγωθεί μεταξύ μας.

ΥΓ: Η ανάρτηση θα διαμορφώνεται δυναμικά, όποιος θέλει ας καταθέσει την άποψή του και για άλλα σημεία συμφωνίας πχ. γύρω από την απόδοση δικαιοσύνης, από το πώς θέλουμε να λειτουργούν θεσμοί, αστυνομία κλπ

Διεγράφη από την Κ.Ο. του Πασοκ η Λούκα Κατσέλη

2011-10-20T22:40:00.010+03:00

Ολοκληρώθηκε πριν από λίγο στη Βουλή η ψηφοφορία επι των άρθρων του πολυνομοσχεδίου. Όλα τα άρθρα πέρασαν με 154 "Ναι", εκτός από το άρθρο 37 το οποίο καταψήφισε η Λούκα Κατσέλη, που αποτελεί πλέον παρελθόν για την Κ.Ο. του Πασόκ.
Να σημειώσουμε εδώ οτι η Λούκα Κατσέλη ψήφισε επι της αρχής το πολυνομοσχέδιο και δεν ψήφισε ένα μόνο άρθρο.

Η Κατσέλη διαφώνησε απόλυτα τεκμηριωμένα με το άρθρο 37 και πρότεινε στο τέλος της ομιλίας της, να αναβάλει η κυβέρνηση την ψήφιση των ρυθμίσεων του εν λόγω άρθρου για ένα χρονικό διάστημα και να καλέσει τους κοινωνικούς εταίρους σε διαβούλευση, ενώ τις προηγούμενες ημέρες είχε καταβάλει προσπάθεια να γίνουν αλλαγές οι οποίες δεν έγιναν αποδεκτές.

Ας δούμε λοιπόν πώς δικαιολόγησε την καταψήφιση του άρθρου 37

Ας δούμε τώρα τι είχε δηλώσει ο επικεφαλής της τρόικας Ματίας Μορς σε συνέντευξή του στην Καθημερινή

"Δημιουργήθηκε μεγάλος θόρυβος σε σχέση με αυτό και λυπάμαι γιατί δημιουργήθηκε πιθανόν εξαιτίας παραπληροφόρησης. Δεν είναι αλήθεια ότι ζητήσαμε ποτέ την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Κάποιες φορές, δηλώσεις που αποδίδονται στην τρόικα από κάποια μέσα ενημέρωσης είναι καθαρά εφευρήματα και μας παρουσιάζουν ως τέρατα. Αυτό που ζητήσαμε είναι ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να ξεκινήσει συζητήσεις με τους κοινωνικούς εταίρους για να δουν τι πρέπει να γίνει, προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Ο κατώτατος μισθός είναι μια από τις παραμέτρους. Αλλά η ευρύτερη εικόνα είναι η εξής: η Ελλάδα έχει εξωτερικό έλλειμμα 9% του ΑΕΠ. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί και οι κοινωνικοί εταίροι πρέπει να συζητήσουν τι πρέπει να γίνει για να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα. Προσωπικά, ανησυχώ για την ανεργία των ατόμων με μειωμένα προσόντα. Αυτοί οι άνθρωποι δυσκολεύονται να βρουν δουλειά. Η μείωση του δημόσιου τομέα θα οδηγήσει πολλά άτομα με μειωμένα προσόντα εκτός αγοράς εργασίας. Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι ο κατώτατος μισθός, οι φόροι και οι επιβαρύνσεις δεν θα αποτελέσουν εμπόδιο στο να βρουν αυτοί οι άνθρωποι δουλειά. Νομίζουμε ότι καλό θα ήταν οι κοινωνικοί εταίροι να τα συζητήσουν όλα αυτά."

Προσωπικά διαβάζοντας αυτή τη συνέντευξη απόρησα και σκέφτηκα: "πώς είναι δυνατόν κάποιοι να μας λένε οτι εάν δεν ψηφιστεί το άρθρο 37 δε θα υπάρχει αύριο και θα δημιουργηθεί πρόβλημα στις διαπραγματεύσεις"; Αυτό που καταλαβαίνω από αυτό το απόσπασμα είναι οτι η ψήφιση του άρθρου 37, δεν ήταν απαραίτητη.

Πραγματικά είμαι απογοητευμένη από τη διαγραφή Κατσέλη, είμαι απογοητευμένη από το μάντρωμα των βουλευτών και τον περιορισμό στην ελευθερία έκφρασης που υποτίθεται οτι είναι απεριόριστη.

Δεν υπάρχει κανένας σεβασμός προς τους ψηφοφόρους. Κατανοώ οτι ένας βουλευτής που διαφωνεί συνολικά με την ασκούμενη πολιτική είναι λογικό να διαγράφεται από μία Κοινοβουλευτική ομάδα, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, δε μιλάμε γι' αυτό, δεν μιλάμε καν για στείρα διαφωνία χωρίς αντιπροτάσεις.

Τι να πει κανείς, αυτή η κυβέρνηση ξεκίνησε με Υπουργούς σε Οικονομικά Υπουργεία την Κατσέλη και τον Παπακωνσταντίνου και κατέληξε με Χρυσοχοΐδη, Βενιζέλο και την Κατσέλη διαγραμμένη.

Βέβαια σε κάποιους αυτό μπορεί να αρέσει, μιάς και η Λούκα είχε ταυτιστεί για κάποιον λόγο με το "παλαιοκομματικό".

Εν πάσει περιπτώσει η μη ψήφιση του άρθρου 37 θα την ηρωοποιήσει στα μάτια κάποιων, ενώ κάποιοι άλλοι κατά το σύνηθές τους hobby θα την απαξιώσουν...

Το αποτέλεσμα είναι οτι το Πασοκ έχασε ένα σημαντικό στέλεχος, έμεινε με 153 βουλευτές και το πιθανότερο είναι οτι ανάλογο νομοσχέδιο δεν θα καταφέρει να ξαναπεράσει, ενώ και η εφαρμογή των διαφόρων πολιτικών δυσκολεύει επικίνδυνα. Ένα βήμα πιο κοντά σε εκλογές λοιπόν.

Update: Για όσους νομίζουν οτι η Κατσέλη ξύπνησε ξαφνικά και "τώρα το θυμήθηκε που δεν είχε καρέκλα" και λοιπά κλασσικά και εικονογραφημένα που ακούγονται, παραθέτω δυο παλαιότερές μου αναρτήσεις που είχαν να κάνουν με το σάλο που είχε ξεσπάσει μετά από άρθρο της που είχε δημοσιεύτει στο Βήμα, στο οποίο αναφερόταν εκτός των άλλων και στις επιχειρησιακές συμβάσεις (εδώ κι εδώ).
Η απαξίωση και ο ισοπεδωτισμός, παραμένουν σταθερά οι πιο εύκολες μέθοδοι αποφυγής αυτοκριτικής, διευκολύνουν δε την εξαγωγή εύκολων συμπερασμάτων χωρίς να μπει κανείς στον κόπο να προβληματιστεί.

Φταίει (και) η ελλιπής ενημέρωση;

2011-10-18T11:50:00.017+03:00

Πριν λίγες ημέρες, ειπώθηκε σε μία διάλεξη Πανεπιστημιακού, οτι είχε πάει πρόσφατα σε ένα συνέδριο στις ΗΠΑ και επισκέφθηκε ένα από τα κορυφαία Πανεπιστήμια στον κόσμο. Εκεί συζήτησε με Έλληνες καθηγητές που έχουν εγκαταλείψει εδώ και χρόνια τη χώρα και η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από την κρίση. Οπότε ρώτησε ο εν λόγω καθηγητής, ποιά η άποψή τους για την κρίση στην Ελλάδα και το μόνο που του απάντησαν ήταν: το συζητάμε πολύ μεταξύ μας και έχουμε καταλήξει οτι για το σημείο στο οποίο έφτασε η χώρα, ευθύνεται (κυρίως) η ελλειπής ενημέρωσης των πολιτών.

Στην αρχή σκέφτηκα: Οκ πέταξαν κι αυτοί την εξυπνάδα τους, ορίστε, βρήκαμε τι φταίει, συμφώνησαν και χειροκρότησαν 2-3 άλλοι την άποψη αυτή, σίγουρα θα την αναπαράγουν προσθέτοντας τη φράση: άκου τι σοφό ειπώθηκε και πάει λέγοντας. Πήγα να απαξιώσω την ερμηνεία γιατί μου φάνηκε πολύ απλή και απέριττη.
Αμέσως μετά, το μυαλό μου ταξίδεψε σε μία φράση που είχε βιβλίο της Έκθεσης στο Λύκειο (την οποία δε θυμάμαι ακριβώς) και ήταν κάπως έτσι: δε θέλω χρήματα, δε θέλω τίποτε άλλο εκτός από πληροφορίες, άμα έχω πληροφορίες βρίσκω τα πάντα.

Καθημερινά συνειδητοποιώ πόσο ημιμαθής είμαι και πόσο ημιμαθείς είναι πολλοί γύρω μου. Δεν αρκεί παρά ένα μικρό πειραματάκι για να σιγουρευτείτε κι εσείς οτι ο "χ" γνωστός σας, ο οποίος με πομπώδη λόγια και μεγάλη σιγουριά σας περιγράφει το τι πραγματικά έγινε με ύφος παντογνώστη, είναι απλά ένας ημιμαθής φωνακλάς. Αντικρούστε τον με κάτι της φαντασίας σας... Διάβασα εκεί από τον τάδε αυτό, με σχετικό πίνακα και στοιχεία και θα σου στείλω και link αν δε με πιστεύεις. Θα δείτε οτι θα αναδιπλωθεί. Γιατί; Διότι έχει μία γενική ιδέα, δεν κατέχει το θέμα και νόμιζε οτι έχει ανακαλύψει την απόλυτη αλήθεια. Προσωπικά φοβάμαι οτι τη στιγμή που θα πω: τώρα εξηγούνται όλα, θα είναι η στιγμή που θα πρέπει ένας καλός κυριούλης να μου φορέσει μία άσπρη ρόμπα και να με πάει σε ένα μέρος με πολλά δεντράκια που θα με περιποιούνται.

Για να επανέλθω, είμαστε τρομακτικά ημιμαθείς. Ξαφνικά έχουν ορισμένοι άποψη επι παντός επιστητού και πλέον η ξερολίαση δεν εντοπίζεται μόνο στους homo universalis δημοσιογράφους που ξεπερνούν σε σοφία κάθε Έλληνα.
Παρακολουθώντας πολιτικές συζητήσεις, διαπίστωσα οτι με τεράστια ευκολία εκστομίζονται τέρατα, απαξιώνονται προσπάθειες (στο τριπάκι έχω πέσει κι εγώ πολλές φορές- δε βγάζω την ουρά μου απ' έξω), προτείνονται λύσεις λες και όλοι είναι ειδικοί και έτοιμοι να κυβερνήσουν τη χώρα.
"Να γίνει αυτό και δε με νοιάζει" δεν ενδιαφέρει κανέναν εάν προσκρούει στο Σύνταγμα ή στην κοινοτική νομοθεσία. Αφού το σκέφτηκε, του φαίνεται και δίκαιο, ε πρέπει να γίνει, συμφωνούν και άλλοι δέκα οτι πρέπει να γίνει αυτό, δεν υπολογίζει κανείς τις συνέπειες και έχουμε μία πρόταση!

Οι αρμόδιοι να ενημερώσουν αντικειμενικά τους πολίτες και να ξεδιαλύνουν τη σύγχυση είναι οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι.
Οι πρώτοι έχουμε συνειδητοποιήσει οτι δεν έχουν την επάρκεια θέλετε, την όρεξη, την υπομονή, τον τρόπο, να μας ενημερώσουν αναλυτικά, αν και θα μπορούσαν.
Από την άλλη η δουλειά των δημοσιογράφων ποιά είναι εκτός από το να ενημερώνουν τον κόσμο και να σχολιάζουν με αντικειμενικότητα;

Οι ευθύνες των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ για την κρίση που ζούμε είναι τεράστιες. Είχαν υποχρέωση να μας ενημερώνουν αντικειμενικά και δεν το έκαναν. Κάλυπταν σκάνδαλα τα οποία εμφάνιζε όποιο μέσο ήταν δυσαρεστημένο με τον εκάστοτε Υπουργό ή ήθελε να δημιουργήσει πρόβλημα για τους δικούς του λόγους. Δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση εάν μάθαινα οτι υπάρχουν σε κανάλια και εφημερίδες στοιχεία για τουλάχιστον 100 σκάνδαλα που μπαινοβγαίνουν στα συρτάρια ανάλογα με το τι επιδιώκει ο εκάστοτε ιδιοκτήτης του μέσου.

Τι έχει αλλάξει όμως τα τελευταία χρόνια; Μπήκε το Internet στην καθημερινότητά μας. Πλέον έχουμε πολλούς τρόπους να ελέγξουμε εάν ένα γεγονός είναι πραγματικότητα, μπορούμε να συγκρίνουμε απόψεις και να αξιολογήσουμε την ενημέρωση που μας παρέχεται από συμβατικά μέσα. Μαθαίνουμε για πράγματα που ποτέ κανείς στο παρελθόν δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει. Έχουμε τη δυνατότητα μέσω της Διαύγειας να δούμε τι δαπάνες γίνονται ανά φορέα, να μάθουμε ανά πάσα στιγμή που βρίσκονται τα spread, να παρακολουθήσουμε συζητήσεις σε ξένα μέσα ενημέρωσης, να συμμετέχουμε σε συζητήσεις με άτομα τα οποία δε γνωρίζουμε και μέχρι πρότινος δεν είχαμε τρόπο επικοινωνίας, να παρακολουθήσουμε ξένη αρθρογραφία και τόσα άλλα που στο παρελθόν δεν τα είχαμε. Που εάν τα είχαμε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην είχαμε φτάσει μέχρι εδώ.

Εάν γνωρίζαμε που βρισκόταν η κατάσταση, εάν γνωρίζαμε το πάρτι που είχε στηθεί σε κάθε τομέα, εάν υπήρχε επαρκής πληροφόρηση και όχι πλήρης συσκότιση κι εάν κάποιος είχε φροντίσει να μας πληροφορήσει για το πού οδηγούμαστε χωρίς αυτόματα να περιθωριοποιηθεί ως Κασσάνδρα, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Μέχρι και σήμερα όμως η παραδοσιακή δημοσιογραφία αποσιωπεί πολλά πράγματα λόγω των διαφόρων "συμβολαίων". Ο καθένας πλέον μπορεί να καταλάβει πώς λειτουργεί το κάθε μέσο, ανάλογα με την ιδιοκτησία του. Ποιόν πολιτικό προβάλει, τι επιδιώκει, τι συμφέροντα εξυπηρετεί.
Το δράμα μας τα προηγούμενα χρόνια ήταν οτι η ενημέρωσή μας βρισκόταν στα χέρια του κάθε καναλαρχο- εκδότη που προσπαθούσε να μας περάσει τη δική του γραμμή και το δράμα τους είναι οτι πλέον η παραδοσιακή ενημέρωση παρακάμπτεται και κυριαρχεί ένα μέσο στο οποίο, σήμερα είσαι - αύριο δεν είσαι, ένα μέσο στο οποίο οι ισχυροί παίκτες είναι πολλοί. Βέβαια προσπαθούν και τα καταφέρνουν είναι η αλήθεια, αλλά πλέον η πίττα είναι μεγαλύτερη και όποιος ενδιαφέρεται βρίσκει όλες τις απόψεις.

Παρακολουθώ τις πολιτικές εκπομπές συστηματικά, πραγματικά θεωρώ οτι ελάχιστοι έχουν πιάσει το vibe της κοινωνίας, ασχολούνται μόνο με το πώς θα αυξήσουν την τηλεθέασή τους, καλούν φωνακλάδες πολιτικάντηδες με στόχο να ξεκατινιαστούν μεταξύ τους, να μη γίνει συζήτηση, τα νούμερα να ανέβουν και τίποτε άλλο δε τους ενδιαφέρει.
Αρκεί μόνο μία Δευτέρα να κάτσει κάποιος και να πάρει με τη σειρά τις πολιτικές εκπομπές για να δει το δράμα. Ξεκινάμε από Χατζηνικολάου, καμία έκπληξη δεν περιμένει τον τηλεθεατή. Οι ίδιοι και οι ίδιοι πολιτικοί τσακώνονται μεταξύ τους και συζητούν μόνο για το παρελθόν, σα να μη τους ενδιαφέρει το παρόν ή το μέλλον. Συζήτηση δε γίνεται, οι φωνές υπερτίθονται και καθίσταται αδύνατο να παρακολουθήσει κανείς τη συζήτηση. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην εκπομπή του Πρετεντέρη, μόνο που εκεί υπάρχουν λιγότεροι καλεσμένοι. Στη συνέχεια οι Φάκελοι είναι λίγο πιο κρύο concept αν και συνδυάζουν δημοσιογραφική έρευνα με συνεντεύξεις σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος από τις δυο προηγούμενες εκπομπές και τέλος το Netweek, που έχει διαφοροποιηθεί από άλλες εκπομπές, καλώντας και σοβαρό κόσμο ηπίων τόνων που προτιμά να συζητά και όχι να φωνάζει.

Γιατί ασχολούμαι θα μου πείτε; Γιατί πολύ απλά τίποτα δεν έχει αλλάξει σε αυτό τον κλάδο. Οι δυο μεγάλες πολιτικές εκπομπές το "Πρόσωπο με Πρόσωπο" και η "Ανατροπή", συνεχίζουν να προβάλουν τους ίδιους και τους ίδιους, να καλούν τις ίδιες καταθλιπτικές φυσιογνωμίες της Μεταπολίτευσης, δεν προβάλλουν κανένα καινούριο πρόσωπο και είμαι πεπεισμένη οτι η εμμονή τους αυτή, στοχεύει στην πλήρη απαξίωση του πολιτικού μας συστήματος.
Με το κιάλι ψάχνουμε να βρούμε αξιόλογο βουλευτή ψαρεύοντας άρθρα ή τοποθετήσεις, μιάς και τα κανάλια έχουν αποφασίσει οτι θα καλούν μόνο δικούς τους και βρίσκουμε. Καθίστε και μετρήστε εμφανίσεις στελεχών κομμάτων σε κανάλια. Οι ίδιες και οι ίδιες μούρες. Η μόνη περίπτωση να προβάλλουν κάποιο νέο πρόσωπο είναι να αποφασίσουν οτι θα τον προωθήσουν.

Υπάρχουν και άλλες φωνές, υπάρχουν και άλλοι πολιτικοί. Μπορεί κανείς να μας εξηγήσει με πειστικό τρόπο γιατί δεν προβάλλονται από τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια;

Παρακολουθώντας κανείς εκπομπές και δελτία ειδήσεων καταλαβαίνει οτι η διαπλοκή είναι γερά ριζωμένη στον τόπο, την ώρα που συνεχίζουμε να μη ξέρουμε τι πληρώνει ο κάθε καναλάρχης στο κράτος για τις συχνότητες που χρησιμοποιεί. Την ώρα που ακούγονται διάφορα για τις άδειες των τηλεοπτικών σταθμών και ιστορίες κυκλοφορούν ως urban legends.

Διαβάστε επίσης: Δύσκολοι καιροί για εκδότες

ΥΓ: Την εικόνα τη βρήκα στο blog Μάλλον Ακίνδυνος, οπου υπάρχει και πιο αναλυτικός χάρτης ιδιαίτερα χρήσιμος. Θα σας συνιστούσα να τον δείτε πολύ προσεκτικά, εδώ.

Η απλή κίνηση των τριών

2011-10-16T23:26:00.008+03:00

Πολύς θόρυβος ξέσπασε σήμερα με άρθρο που δόθηκε στη δημοσιότητα και φέρει την υπογραφή τριών κορυφαίων Υπουργών της κυβέρνησης, της Αννας Διαμαντοπούλου, του Γιάννη Ραγκούση και του Ανδρέα Λοβέρδου.
Παραθέτω μερικά μόνο αποσπάσματα:

Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν.Η αυτογνωσία και η αυτοκριτική είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για την αντιστροφή της πορείας. Πρέπει, λοιπόν, να δράσουμε αμέσως.
Σήμερα έχει καταστεί σαφές, πως ή θα βουλιάξουμε όλοι μαζί ή θα σωθούμε όλοι μαζί. Αυτοί που επιδίδονται σε άνομες συμπεριφορές, όποιο άλλοθι κι αν χρησιμοποιούν, στην πραγματικότητα διεκδικούν σωσίβια μόνο για τους εαυτούς τους και λένε σε όλους τους υπόλοιπους να πάνε να πνιγούν.
Κοινωνική ευαισθησία σήμερα, σημαίνει να πατήσουμε γκάζι και όχι φρένο, έτσι ώστε να βγούμε το συντομότερο από την κρίση και να επιστρέψουμε στην ευημερία. Οι αναστολές, οι δισταγμοί, οι καθυστερήσεις και οι παλινδρομήσεις τελικά στρέφονται εναντίον των πολιτών. Γιατί κρατούν την κοινωνία και την οικονομία καθηλωμένες στο τέλμα της κρίσης, της ύφεσης και της διευρυνόμενης φτώχειας. Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις.
Και βέβαια, πέραν από τις αναμφισβήτητες επιτυχίες σε διαρθρωτικές αλλαγές και στο δημοσιονομικό εξορθολογισμό υπήρξαν λάθη, παραλείψεις και κυρίως καθυστερήσεις. Οι καθυστερήσεις αυτές μας ταλαιπώρησαν και δεν υπάρχει πια καμία πολυτέλεια να τις ανεχτούμε. Ο συντεχνιασμός είναι ο αντίπαλος. Όπως αντίπαλοι είναι και όσοι αντιδρούν χλιαρά και για το «θεαθήναι».
Η διακοπή της λειτουργίας του κράτους, στις πιο ευαίσθητες πτυχές του, αποτελεί απόπειρα άμεσης επιδείνωσης των συνθηκών και υπονόμευση του αγώνα που διεξάγει η χώρα και οι πολίτες της. Αυτή την ακύρωση του κράτους και των προσπαθειών της χώρας, στις σημερινές τραγικές περιστάσεις, δεν πρέπει να την επιτρέψουμε.
Πρέπει να δώσουμε ενωμένοι τις δύσκολες μάχες τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία και με την ενότητά μας αυτή να εξοπλίσουμε τον πρωθυπουργό, που θα διαπραγματευτεί την τελική και οριστική λύση για τη χώρα μας στο πλαίσιο της Ε.Ε.

Κάποιοι βλέπουν στο κείμενο αυτό ένα μανιφέστο, μία πλατφόρμα ιδεών, κάποιοι άλλοι το ερμηνεύουν ως κίνηση εσωκομματικού τύπου που έχει να κάνει με την επόμενη μέρα.
Απορώ πώς μπορούν να δίνουν την τελευταία ερμηνεία σε ένα κείμενο που υπογράφουν τρεις άνθρωποι που κατά πάσα πιθανότητα σε μία εσωκομματική αναμέτρηση θα είναι αντίπαλοι.
Προφανώς οι Υπουργοί, έχουν συνειδητοποιήσει οτι για να υπάρξει εσωκομματική αναμέτρηση, πρέπει να υπάρχει κόμμα. Ο μόνος τρόπος να συνεχίσει να υπάρχει κόμμα, είναι έστω και την ύστατη στιγμή να αποφύγει η χώρα τη χρεοκοπία και να αρχίσει το κράτος να λειτουργεί, εν ολίγοις ο μόνος τρόπος να διεκδικήσουν την αρχηγία την επόμενη μέρα, είναι να πετύχουν σήμερα.

Προσωπικά βλέπω σε αυτό το κείμενο μία αγωνία, μία προσπάθεια να ταρακουνήσουν και να επανεκκινήσουν μία κυβέρνηση που βρίσκεται εν υπνώσει και μία κοινωνία που σιωπεί και αγανακτεί in private, βλέποντας τον κάθε Φωτόπουλο, Κουλουμπαρίτση, Λυμπερόπουλο, Μπαλασόπουλο και λοιπά συνδικαλιστικά μπουμπούκια να δημιουργούν προβλήματα στην καθημερινότητα. Μία κοινωνία που απέναντι στον τσαμπουκά, δεν έχει κανέναν τρόπο να αντιδράσει και περιμένει από το κράτος και ορθώς, να λύσει αποτελεσματικά και αυτό το πρόβλημα. Λέω ορθώς, διότι εάν η κοινωνία αποφασίσει να δράσει η ίδια απέναντι σε κοινωνικές ομάδες που δημιουργούν πρόβλημα με τον τρόπο κινητοποίησής τους, παρακάμπτωντας κράτος και νόμους, τότε θα βρεθούμε σε άσχημα μονοπάτια....
Μία κοινωνία που δεν είναι παράλογη, απλά βλέπει αδιέξοδα παντού.

Ο τρόπος με τον οποίο αναφέρονται σε καθυστερήσεις που έγιναν είναι θα έλεγε κανείς απολογητικός. Οι καθυστερήσεις αυτές μας ταλαιπωρούν χρόνια τώρα και κάθε μέρα που πέρναγε, θα μπορούσε να είναι η μέρα παρέμβασης των τριών Υπουργών. Και η παρέμβαση αυτή καθυστέρησε αρκετά. Τίποτα δεν έχει ουσιαστικά αλλάξει. Η κυβέρνηση δεν πάτησε ποτέ τα απαραίτητα γκάζια και τώρα που μας έχει πάρει η κατηφόρα, κάποιοι προσπαθούν να βάλουν "πρώτη".

Αυτό που καταλαβαίνω είναι οτι όντως έχουμε φτάσει μία ανάσα από τον γκρεμό. Υπάρχει δε τεράστια πιθανότητα να μην ψηφιστεί το πολυνομοσχέδιο, γι' αυτό και η κινητοποίηση των τριών υπουργών που εκφράζουν την απόλυτή τους στήριξη στον Πρωθυπουργό, ασκώντας την απαραίτητη κριτική και προσπαθώντας "να πάρουν" μαζί τους όσο μεγαλύτερο αριθμό βουλευτών γίνεται.

Η κίνηση αυτή είναι θετική αλλά ίσως έχουμε φτάσει στο σημείο που δεν θα έπρεπε να είναι απλά μία κίνηση τριών Υπουργών και θα έπρεπε να πυροδοτήσει εξελίξεις σε άλλα κόμματα και στην κοινωνία την ίδια. Δεν έχει κανείς την πολυτέλεια να παραμείνει βουβός.

Το μόνο σίγουρο είναι οτι όσοι είχαν φτάσει να θεωρούν τους εαυτούς τους γραφικούς υπερασπιζόμενοι ο καθένας στον δικό του κύκλο ανθρώπων, μεταρρυθμίσεις που ποτέ δεν έγιναν, όσοι προσπαθούσαν να βάλουν φρένο στη συνομωσιολογία που δίνει διάφορες, λογικές κατά κάποιους, ερμηνείες γι' αυτό που βιώνουμε, όσοι προσπαθούσαν να δώσουν μία απάντηση στο "αν όχι αυτοί, τότε ποιοί", σήμερα είδαν οτι δεν είναι μόνοι και η ανοχή τους προς την κυβέρνηση, τα μηνύματα που στέλνουν τόσο καιρό ίσως και να ακούγονται από κάποιους, ίσως και να πιάσουν τόπο. Το εάν είναι αργά και το εάν η κίνηση αυτή θα βοηθήσει, θα το δούμε πολύ σύντομα. Προς το παρόν μπορούμε να μιλάμε για ένα ιδιαίτερα χρήσιμο πυροτέχνημα που μπορεί να πυροδοτήσει εξελίξεις.

Για το τέλος σας κράτησα την αντίδραση- πικρόχολο αστεϊσμό "κύκλων Παπουτσή".

"Δεν μας έφτανε η τρόικα απ' έξω αποκτήσαμε τώρα και την εσωτερική τρόικα"

Δεν μπορεί κάτι σωστό θα είπανε.

Πάντως απέχουν πολύ από το να γίνουν η "τρόικα εσωτερικού", καθώς άλλο είναι η θεωρία και άλλο η πράξη και στην πράξη είναι που χωλαίνουμε. Τι να πω, ελπίζω ο Παπουτσής να έχει δίκιο.

Ενεργοποιείται ο κοινωνικός αυτοματισμός;

2011-10-05T19:07:00.009+03:00

Έκανα σήμερα την ακόλουθη ρητορική ερώτηση στο twitter:

"Ξέρει κανείς πού είχαν συγκέντρωση οι ιδιωτικοί υπάλληλοι";

Φυσικά κανείς δεν απάντησε σοβαρά, κάποιοι γέλασαν, πολύ απλά διότι ο ιδιωτικός υπάλληλος έχει καθημερινά ..."συγκέντρωση στο γραφείο του", αγωνίζεται για να είναι παραγωγικός και ανταγωνιστικός καθώς αξιολογείται καθημερινά και έχει από πάνω του τον πέλεκυ της απόλυσης.

Ποιός βρίσκεται λοιπόν στους δρόμους; Ο δημόσιος υπάλληλος, ο αυτοαπασχολούμενος, ο φοιτητής και ο άνεργος;

Ο άνεργος έχει κάθε δικαίωμα να βρίσκεται στους δρόμους όπως φυσικά και ο αυτοαπασχολούμενος που βλέπει την επιχείρησή του να μαραζώνει και δεν ξέρει πώς θα τα βγάλει πέρα (αν και νομίζω οτι αφοσιώνεται στην επιχείρησή του και δεν βάζει λουκέτο για να πάει στο Σύνταγμα). Ο φοιτητής, επίσης έχει κάθε δικαίωμα να αντιδρά εφόσον είναι ιδεολογικά αντίθετος με τα όσο προώθησε η κυβέρνηση στην Παιδεία και θεωρεί οτι σε λίγα χρόνια η δημόσια και δωρεάν Παιδεία θα είναι ένα ανέκδοτο.

Ο δημόσιος υπάλληλος όμως; Φυσικά και αυτός έχει το δικαίωμα να διαμαρτύρεται για τις περικοπές, για την εφεδρεία. Δεν θα έπρεπε όμως να διαμαρτύρεται για το τσουβάλιασμα; Να απαιτεί εφεδρεία ή και απολύσεις μετά από αξιολόγηση; Δεν θα έπρεπε να τα βάζει με όσους στιγματίζουν όλο τον δημόσιο τομέα με τη συμπεριφορά τους; Δεν θα έπρεπε να δείξει οτι κατανοεί την κρισιμότητα της κατάστασης;

Εν ολίγοις όλοι έχουν δικαίωμα να αντιδρούν, αρκεί με τον αγώνα τους να μην παραλύουν κάθε άλλη δραστηριότητα. Να μην καταλαμβάνουν υπηρεσίες, να μη δημιουργούν πρόβλημα στη μετακίνηση των συμπολιτών τους (ίσως θα έπρεπε να εξεταστεί η περίπτωση προσωπικού ασφαλείας όπως γίνεται στα νοσοκομεία), κάτι το οποίο οδηγεί σε αγανάκτηση εναντίον τους. Διότι ο κόσμος πλέον ασχολείται λιγότερο με τα αιτήματα και περισσότερο με τον αντίκτυπο που έχει η απεργία στην καθημερινότητά του. Σίγουρα ο αγώνας απαιτεί θυσίες, αλλά δεν είναι απαραίτητο οτι σύσσωμη η κοινωνία θέλει να κάνει τις θυσίες αυτές.

Οι περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι, λένε οτι δεν γίνεται να την πληρώνει συνέχεια ο εργαζόμενος του δημοσίου τομέα που άλλωστε δεν φοροδιαφεύγει και έχει υποστεί σειρά περικοπών. Έρχεται η απάντηση οτι στο δημόσιο δεν έχει απολυθεί ούτε ένας, αντιθέτως οι απολυμένοι του ιδιωτικού τομέα είναι εκατοντάδες χιλιάδες ενώ παράλληλα μικροεπιχειρήσεις κλείνουν και κάτι τέτοιο δεν είναι δίκαιο.

Πράγματι υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται στον δημόσιο τομέα που δεν φοροδιαφεύγουν, υπάρχουν όμως και άλλοι που έχουν ... παράλληλες δραστηριότητες. Στο μυαλό του πολίτη που βλέπει, αξιολογεί και κρίνει όμως, τους παίρνει όλους η μπάλα.

Μία φορά είχα απορήσει με το γεγονός οτι ένα ζευγάρι καθηγητών έμενε στα βόρεια προάστια και είχε κάτι αμαξάρες που ντρεπόσουν να δεις. Η απάντηση ήταν απλή. 4 ώρες τη μέρα 30 ευρώ την ώρα 6 μέρες την εβδομάδα= 2880 μαύρα το μήνα ο ένας και αυτό σε ουδέτερη περίοδο και όχι ένα μήνα πριν τις εξετάσεις που οι ώρες αυξάνονται. Αυτό το ζευγάρι, είναι αυτή τη στιγμή αγανακτισμένο με τους μεγαλοεπιχειρηματίες και με τους ελεύθερους επαγγελματίες που φοροδιαφεύγουν.

Δεν είναι φυσικά μόνο αυτοί.

Όλοι φαντάζομαι έχουμε παρόμοια παραδείγματα στο μυαλό μας που αφορούν σε γείτονες, φίλους, συγγενείς ή γνωστούς που ο καθένας με τον τρόπο του έχει συμβάλλει σε όλο αυτό. Τα προηγούμενα χρόνια σίγουρα δε μας ενοχλούσε ο τρόπος που είχαν βρει να κρύβουν εισοδήματα από το κράτος, τώρα όμως;

Παρατηρώ με μεγάλη ανησυχία οτι ενεργοποιείται σιγά σιγά ο κοινωνικός αυτοματισμός. Όχι όμως επειδή οι συνήθεις υπόπτοι, δυναμιτίζουν το κλίμα. Ενεργοποιείται μέσα από την προσωπική αγανάκτηση του καθενός που γνωρίζει τι γινόταν τόσα χρόνια και τώρα βλέπει τα αποτελέσματα.

Ενεργοποιείται στο μυαλό του εργαζομένου του ιδιωτικού τομέα που δουλεύει μακριά από το σπίτι του και έχει να έρθει αντιμέτωπος με τις απεργίες στα ΜΜΜ. Στο μυαλό εκείνου που βλέπει οτι ο δημόσιος υπάλληλος καταλαμβάνει για την πλάκα του την υπηρεσία στην οποία δουλεύει γιατί απλά έτσι έχει μάθει να διεκδικεί. Στο μυαλό εκείνου που εξοργίζεται βλέποντας συνδικαλιστές που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους να λένε ελαφρά τη καρδία: Ας χρεοκοπήσουμε, έξω η τρόικα και να συμπεριφέρονται με μία λογική "l'etat c' est nous". Στο μυαλό του ελεύθερου επαγγελματία που δεν φοροδιαφεύγει, φορολογείται με υψηλό συντελεστή και έχει φάει 2 έκτακτες εισφορές στο κεφάλι.

Τον τελευταίο καιρό έχω ακούσει τη φράση: "Ας μη πληρωθούν για ένα μήνα και θα σου πω εγώ, ας μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε και θα σου πω εγώ", ανησυχητικά πολλές φορές. Διολισθαίνουμε σε επικίνδυνα μόνοπάτια, όπου η λογική της τιμωρίας για παραδειγματισμό κερδίζει δυστυχώς έδαφος.

Ο κοινωνικός αυτοματισμός ενεργοποιείται σιγά σιγά στη χώρα μας και στρεφόμαστε όλοι εναντίον όλων, όχι επειδή κάποιος βάζει λόγια ή επειδή ο Πρετεντέρης ή ο ΣΚΑΙ έχουν βάλει στόχο να "θάψουν" κάθε κλάδο που αντιδρά, αλλά διότι ξέρουμε ο ένας τα άπλυτα του άλλου. Τόσα χρόνια απλά δε μας ένοιαζε. Τώρα ξαφνικά έχουμε βγάλει όλους τους κλάδους σκάρτους όχι επειδή κάποιος τους συκοφαντεί, αλλά διότι όλα αυτά τα χρόνια έχουμε μάθει πώς λειτουργεί το σαπάκι που ονομάζεται ελληνικό κράτος.

Δεν χρειάζεται κανένας να πιπιλίσει το μυαλό κανενός. Βλέπουμε σε τι οφείλεται η στασιμότητα. Καταλαβαίνουμε οτι η αχρηστία, ο καιροσκοπισμός και η απροθυμία των πολιτικών σε συνδυασμό με τις αντιδράσεις όσων θίγονται, μας οδηγούν στην καταστροφή.

ΥΓ: Νομίζω το ερωτηματικό στον τίτλο είναι πλεονασμός.

Νέα ομολογία αποτυχίας και παραλογισμός

2011-09-28T11:25:00.008+03:00

Από τη χθεσινή συνέντευξη τύπου του Ευάγγελου Βενιζέλου, απ' όπου μάθαμε τα μαντάτα για το νέο σύστημα αποδείξεων:
"Έχουμε πολλά προβλήματα με τον φορολογικό και φοροεισπρακτικό μας μηχανισμό, έχουμε εκτεταμένη παραοικονομία, εκτεταμένη φοροδιαφυγή. Έχουμε όμως ένα σχετικά πολύ υψηλό επίπεδο ζωής, η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι μία από τις 30 πλουσιότερες χώρες του κόσμου σε απόλυτους αριθμούς, παρά την κρίση και παρά τη μείωση του ΑΕΠ. [...]
Ακούω άλλες φωνές –στεντόρειες- υπέρ της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής και της μείωσης της παραοικονομίας. Ναι, αυτό είναι πρώτος ηθικός, πολιτικός και διοικητικός στόχος. Όμως τώρα εάν πει κανείς ότι «θα έχω έσοδα από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής», δεν γίνεται πιστευτός. Πρέπει να έχουμε ασφαλείς πηγές εσόδων, πρέπει να καταπολεμήσουμε μέχρι το μεδούλι τη φοροδιαφυγή και την παραοικονομία και να εισπράξουμε παραπάνω από όσα έχουμε υπολογίσει. Αυτά όμως τώρα δεν μπορούμε να τα υπολογίζουμε για να κλείσει ο Προϋπολογισμός του 2011 και του 2012."

Ομολογώ οτι το θέμα πλέον έχει πλάκα. Δεν μπορείς και να θέλεις να τους πάρεις στα σοβαρά. Θα εκλάβω λοιπόν τη νέα ομολογία αποτυχίας του Οικονομικού Επιτελείου της Κυβέρνησης ως αστειάκι. Θα περιμένω απλά κάποιος να βγει και να διαψεύσει τη νέα εξαγγελία Βενιζέλου για τις αποδείξεις και να πει "χαμογελάστε, είναι η Candid camera" σε όσους ακόμη και τώρα αρνούνται να παραδεχτούν οτι είναι τόσο άχρηστοί και τόσο παράλογοι.

Δηλαδή εάν η τρόικα ζήτησε μέτρα μονίμου χαρακτήρα και στο Υπ.Οικ σκέφτηκαν αυτό, να πάμε να πνιγούμε όλοι μαζί.

Δεν γίνεται να μη βλέπουν στο Υπουργείο οτι το 50% (ή 60%) πάει αθροιστικά με τον φορολογικό συντελεστή. Δεν γίνεται να μην έχει διορθωθεί ακόμη το προφανές λάθος. Δηλαδή να πει το Υπουργείο 50% επι του μη φορολογηθέντος εισοδήματος, που και πάλι υπάρχει πρόβλημα, αλλά κινείται στα πλαίσια της λογικής.
Υποτίθεται οτι το κράτος θέλει να πείσει τους μεγαλοεισοδηματίες να πάψουν να φοροδιαφεύγουν επειδή έχουμε πρόβλημα, αντ' αυτού οι φοροφυγάδες ξεφυσούν με ανακούφιση εφόσον βλέπουν οτι οι τίμιοι ηλίθιοι που δήλωναν μεγάλα εισοδήματα ως φυσικά πρόσωπα, φορολογούνται με 40%, τους κοπανάνε 2 έκτακτες εισφορές 4+4% (είμαστε στο 48%) και εν συνεχεία τους λένε να προσκομίσουν αποδείξεις 50%. Άρα μπορούν να αποταμιεύσουν ωραιότατα ένα διόλου ευκαταφρόνητο 2%!!!
Δηλαδή όποιος δεν φοροδιέφευγε ή όποιος έπαψε να φοροδιαφεύγει, αυτή τη στιγμή πρέπει να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο.

Αυτό το μέτρο ήταν το επόμενο που σκέφτηκαν στο Υπ Οικονομικών, μετά από μία σειρά μέτρων που έχουν εξαγγελθεί τις τελευταίες μέρες. Αυτό το μέτρο είναι το sequel του sequel του sequel της ομολογίας αδυναμίας πάταξης της φοροδιαφυγής.

Σε αυτές τις συνθήκες, κανένας δεν ξοδεύει. Είναι παράλογο λοιπόν να εκβιάζεις τον πολίτη να δαπανά τα χρήματά του όταν η αβεβαιότητα είναι στο κόκκινο. Ειδικά αυτό τον καιρό όλοι έχουμε μαζευτεί και κόβουμε από παντού. Ο Έλληνας πάντα είχε τη σοφή φιλοσοφία του "για μία ώρα ανάγκης" και τώρα του το κόβουμε κι αυτό με το έτσι θέλω;
Δε γουστάρω ρε φίλε να δαπανήσω, θα πληρώσω και πρόστιμο επειδή δεν είμαι καταναλωτικό ον; Δεν μπορεί δηλαδή κάποιος να κάνει αποταμίευση; Η αγορά πρέπει να λειτουργήσει εκβιαστικά;

Είναι προφανές οτι το νέο μέτρο που σκέφτηκαν έχει ως στόχο τη φορολόγηση της απόκλισης, γιατί ποιός εχέφρων θα ξοδέψει το 50% του φορολογημένου αγρίως εισοδήματός του τη σήμερον ημέρα;

Την Δευτέρα στην εκπομπή "Netweek" της Έλλης Στάη εμφανίστηκε ο Στέλιος Ράμφος και είπε κάτι πολύ απλό και πολύ σοφό:
"Όλα τα μέτρα είναι απερίσκεπτα, από πίσω είναι παρορμητισμοί φοβεροί, κρυμμένοι πίσω από ψυχρές αναλύσεις και προσεκτικές διατυπώσεις οι οποίες καταλήγουν να φεύγει η τρόικα να μην έρχεται ποτέ εδώ, στη Φινλανδία να ζητάει εγγυήσεις.
Πίσω από αυτά βρίσκονται σκοτεινοί παρορμητισμοί είτε εξουσίας είτε άλλων πραγμάτων, που οδηγούν με υψηλή λογικοφάνεια σε αυτό το παιχνίδι που βλέπουμε και στο αδιέξοδο που δημιουργείται."

Αυτό είναι ουσιαστικά το πρόβλημα, οτι τα μέτρα είναι μέσα στον παραλογισμό και ο παραλογισμός αυτός φαίνεται από το γεγονός οτι μέχρι και οι φιλελεύθερες δυνάμεις του τόπου οι οποίες είναι παραδοσιακά υπέρ της εξυγίανσης, της ενίσχυσης του ιδιωτικού τομέα, των περικοπών στο δημόσιο, μιλούν για πανικό και ανικανότητα της κυβέρνησης. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός οτι η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Στέφανος Μάνος ωρύονται οτι η κυβέρνηση κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο και διαρκώς προτείνουν άλλα μέτρα, μπας και....

Η στήριξη σε τέτοια μέτρα -εκτρώματα που επιβραβεύουν τη φοροδιαφυγή, δεν ονομάζεται υπευθυνότητα και ένας βουλευτής που δεν θα τα ψηφίσει, δεν σημαίνει οτι δεν στηρίζει την προσπάθεια. Νομίζω έχει έρθει η ώρα για την Κ.Ο. του Πασόκ και κυρίως για τις υπεύθυνες φωνές και όχι για τους μόνιμους αντιρρησίες, να αντιπροτείνουν άλλα μέτρα και επιτέλους να πάψουν να ανέχονται μέτρα τέτοιας φιλοσοφίας. Επίσης έχει έρθει η ώρα ο Παπανδρέου, εάν διαφωνεί με τους χειρισμούς του Βενιζέλου ή να πάρει ο ίδιος τα ηνία και να μαζέψει τον Υπουργό του ή να τον αποπέμψει.

Η κυβέρνηση είναι προφανές οτι βρίσκεται σε πανικό, αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Δεν περίμενα οτι θα το έλεγα αυτό τώρα κοντά, αλλά φτάνει, άμα δεν μπορείτε, παραιτηθείτε. Τέλος.

Εργασιακή εφεδρεία αλά Καρχιμάκη;

2011-09-24T15:16:00.002+03:00

Αντιγράφω από ρεπορτάζ της Ημερησίας:

"Οι διορισθέντες μετά το 2004 χωρίς διαδικασία ΑΣΕΠ συζητείται να τεθούν στην κορυφή της λίστας των υποψήφιων εφέδρων, όπως δήλωσε χτες ο γενικός γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, Μιχάλης Καρχιμάκης, σε συνάντηση που είχε με εκπροσώπους σωματείων εργαζομένων στον Τύπο."

Το γεγονός οτι το όνομα του Καρχιμάκη εμπλέκεται με οποιονδήποτε τρόπο με την εργασιακή εφεδρεία, σε συνδυασμό με την κομβική χρονολογία "2004", προσωπικά με τρομάζει.

Εφόσον οι υπάλληλοι δεν θα μπουν στην εφεδρεία μετά από αξιολόγηση (χρονοβόρα διαδικασία), τα κριτήρια τα οποία θα θεσπιστούν πρέπει να είναι απόλυτα αντικειμενικά και να μην υπάρχει καμία υπόνοια "κομματικής δίωξης".

Ίσως θα έπρεπε αρχικά να διευκρινιστεί εάν θα υπάρξουν άνθρωποι που θα εξαιρεθούν από την εφεδρεία και ποιοί θα είναι αυτοί. Για παράδειγμα θα μπουν στην εφεδρεία γιατροί, δάσκαλοι ή καθηγητές;
Σύμφωνα με το νέο δόγμα Παπανδρέου που αποτέλεσε βούτυρο στο ψωμί κάθε λαϊκιστή, πρέπει να υπάρχει "ένας εργαζόμενος ανα οικογένεια τουλάχιστον". Δεν θα έπρεπε λοιπόν να εξαιρεθούν από την εφεδρεία όσοι έχουν πάνω από το 50% (ενδεικτικά) των μελών της οικογένειάς τους ανέργους;
Δεν θα πρέπει άνθρωποι οι οποίοι αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης λόγω δανείων ή αυξημένων υποχρεώσεων να εξαιρεθούν;

Κριτήριο φυσικά δεν μπορεί να είναι το έτος ή ο τρόπος με τον οποίο διορίστηκαν (δεν έχει ακούσει κανείς τίποτα για φωτογραφικούς διαγωνισμούς;) και ελπίζω ο Καρχιμάκης να ήταν ο πρώτος και ο τελευταίος που τόλμησε να πει κάτι τέτοιο. Ωραία (τρόπος του λέγειν) διορίστηκαν εκτός ΑΣΕΠ... Θα τους σταυρώσουμε; Ποιός τους διόρισε; Αυτός που τους διόρισε γιατί δεν έχει τιμωρηθεί και πρέπει να τιμωρηθούν οι υπάλληλοι;

Δεν ξέρω αν θα σας φανεί αστείο αλλά πιστεύω οτι ο πιο δίκαιος και αδιάβλητος τρόπος για να εφαρμοστεί το μέτρο της εφεδρείας, θα είναι να εξαιρεθούν αιτιολογημένα και όχι φωτογραφικά, κοινωνικές ομάδες από την εφεδρεία και το ποιοί θα βγουν σε αυτή ανά υπηρεσία, να αποφασιστεί με ... κλήρωση μεταξύ των εναπομεινάντων. Η προσωπική κρίση ή η συγκρότηση λιστών από διευθυντές υπηρεσιών κλπ, δεν είναι ποτέ αξιόπιστη και σίγουρα είναι διαβλητή.
Θα είχε ενδιαφέρον να ακούσουμε ποια κριτήρια πιστεύουν οτι πρέπει να πληρεί κάποιος για να μπει στην εφεδρεία, όσοι εμπνεύστηκαν αυτό το μέτρο.

Οι πολιτικοί, εάν έχουν καταλάβει τι μας έφερε σε αυτό το σημείο και έχουν κάνει σε ελάχιστον βαθμό την αυτοκριτική τους, οφείλουν να διασφαλίσουν οτι η εργασιακή εφεδρεία δεν θα είναι το επόμενο, το τελευταίο μεγάλο κόλπο για να "κουμπώσει" μία minimum εκλογική πελατεία του όποιου κόμματος. Η εργασιακή εφεδρεία προσφέρεται για κομματικά παιχνίδια.

Χρειάζεται προσοχή από όλους, δεν είναι παίξε γέλασε η κατάσταση, εάν υπάρξει έστω και μία υπόνοια οτι "ο τάδε μπήκε στην εφεδρεία επειδή δεν ήταν Πασόκ", θα σηκωθούν και οι πέτρες.

Όσοι σκέφτονται να αξιοποιήσουν την εφεδρεία ως το τελευταίο colpo grosso, πόσο μάλλον όσοι κάνουν προτάσεις προς αυτή την κατεύθυνση, δεν έχουν θέση σε μία κυβέρνηση ή και ευρύτερα σε ένα πολιτικό σύστημα, που είναι υποχρεωμένο να καταβάλει την ύστατη προσπάθεια και παράλληλα προσπαθεί να εμπεδώσει με τον όποιο στρεβλό ή... διακοσμητικό τρόπο την αξιοκρατία και τη διαφάνεια.
Ο Πρωθυπουργός πρέπει να εγγυηθεί το αδιάβλητο των διαδικασιών και εάν υπάρξει οποιαδήποτε σκιά, πρέπει ο ίδιος να αναλάβει την ευθύνη.

Εάν πάντως αποφασίσει η κυβέρνηση να ακολουθήσει λογικές παρόμοιες με αυτή του Καρχιμάκη, τι πιο εύκολο από το να μπαίνουν στην εφεδρεία όσοι δημόσιοι υπάλληλοι δεν προσκομίζουν κάρτα μέλους του Πασόκ ή δεν υπογράφουν δηλώσεις πασοκοφροσύνης ή μεταμέλειας λόγω διαφορετικών επιλογών στο παρελθόν.

Ίσως να υπερβάλλω αλλά αυτό το "στην κορυφή της λίστας όσοι μπήκαν μετά το 2004 εκτός ΑΣΕΠ" το βρίσκω τουλάχιστον επικίνδυνο.

ΥΓ: Η Νέα Δημοκρατία δια του Ανδρέα Λυκουρέντζου μίλησε για Υπουργούς που καθοδηγούνται απροκάλυπτα από τον Καρχιμάκη (εδώ). Να μας εξηγήσουν ποιούς εννοούν και κυρίως, τι εννοούν.
ΥΓ2: Θα έχετε δίκιο πάντως άμα μου πείτε: Τι λες κι εσύ έρμη, εδώ αποκαλύφθηκαν προσλήψεις από το παράθυρο (εννοείται εκτός ΑΣΕΠ) στο Ινστιτούτο Νεολαίας και δεν ίδρωσε το αυτί κανενός κι εσύ περιμένεις αντικειμενικότητα;

Αναγκαία και ικανή συνθήκη για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες

2011-09-21T15:57:00.007+03:00

Όλο και περισσότερος κόσμος τον τελευταίο καιρό προκρίνει τις εκλογές ως λύση στο αδιέξοδο, ενώ η πλειοψηφία των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τις ζητά επιτακτικά.
Οι περισσότεροι αν και βλέπουν οτι θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν σε αδιέξοδο, καθώς κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου νεκρώνουν τα πάντα και κατά πάσα πιθανότητα αυτοδύναμη κυβέρνηση δεν θα έχουμε, συνειδητοποιούν οτι και η παρούσα κατάσταση σε αδιέξοδο μας οδηγεί... Άρα-surprise- αδιέξοδο!

Οι εκλογές θα ήταν η πιο τίμια και δημοκρατική λύση σε αυτή τη φάση οπού τα πάντα έχουν παραλύσει, δεδομένου οτι δεν υπάρχει καμία προοπτική για συναίνεση, ειδικά ύστερα από την εκτός τόπου και χρόνου παρουσία του Αντώνη Σαμαρά στη ΔΕΘ.
Αλλά δεν μπορούμε (ή μάλλον δεν πρέπει) να πάμε σε εκλογές με τα κόμματα ως έχουν. Αν την επόμενη Κυριακή στηνόντουσαν κάλπες πολύς κόσμος δεν θα ήξερε τι να ψηφίσει. Τα περισσότερα κόμματα είναι ένα κράμα λαϊκισμού και υπευθυνότητας (με την λαϊκίστικη πτέρυγα να κάνει την περισσότερη φασαρία).

Αδιέξοδο λοιπόν και στο τι ψηφίζουμε. Ψηφίζουμε μικρά κόμματα ή κάνουμε επιλογή εξουσίας ανάμεσα σε Πασόκ και ΝΔ;
Στη ΝΔ δεν νομίζω οτι χρειάζεται να αναφερθώ καν, πιστεύω οτι όσοι λοξοκοίταγαν προς τη μεριά της με τη λογική "ας δοκιμάσουμε και τη φρεσκαδούρα, δε μου λέει κάτι το όνομα "Κώστας Καραμανλής"", μετά την παρουσία Σαμαρά στη ΔΕΘ, ούτε που το σκέφτονται.

Πάμε τώρα στο Πασοκ... Αλήθεια πώς μπορεί να ψηφίσει κανείς αυτό το κόμμα όταν έχει δει οτι στην πράξη δεν μπορεί να κάνει ούτε μία αλλαγή, καθώς ένα μεγάλο μέρος των βουλευτών του στέκεται εμπόδιο σε όλα και έχει μείνει κολλημένο σε εποχές Ανδρέα Παπανδρέου; Πώς μπορεί να ψηφίσει κανείς Πασοκ όταν βλέπει οτι οι συνδικαλιστές που το ίδιο εξέθρεψε, θεωρούν οτι το κράτος και οι επιχειρήσεις στις οποίες "εργάζονται" τους ανήκουν, ενώ παράλληλα Υπουργοί τους χαρακτηρίζουν "συνδικαλιστικά διαμάντια";
Να ψηφίσω και με τα δυο χέρια το κόμμα του Γ.Παπανδρέου, του Μόσιαλου, της Διαμαντοπούλου, του Ραγκούση, της Χαράς Κεφαλίδου αλλά το κόμμα της Τόνιας Αντωνίου, του Σαλαγιάννη, του Αθανασιάδη, της Καϊλή, ούτε με σφαίρες. Κοινός τόπος μεταξύ υπευθυνότητας και λαϊκισμού, δεν υπάρχει.

Το πολιτικό σύστημα δεν μας προσφέρει εναλλακτικές λύσεις για την εξουσία, ενώ αντίθετα έχουμε πληθώρα εναλλακτικών αντιπολιτευτικών επιλογών. Σε αυτή τη φάση όμως, θεωρώ οτι δεν μπορεί κανείς να ρισκάρει ακυβερνησία και συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις, θα ήταν ευχής έργο να υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Οπότε τι; Σε περίπτωση που ληφθεί η απόφαση για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, το πολιτικό σύστημα οφείλει να ωριμάσει μέσα σε μία μέρα και να μας προσφέρει τις εναλλακτικές που επιθυμούμε. Όποιο κόμμα έχει συναίσθηση της ιστορικής του ευθύνης και επιλέγει την υπευθυνότητα από τον λαϊκισμό, οφείλει να περιορίσει και γιατί όχι να αποβάλλει την λαϊκίστική του πτέρυγα και να επιδιώξει συνεργασία με άλλες φωνές που κατανοούν την κρισιμότητα της κατάστασης, έστω και αν χρειαστεί να κάνει ιδεολογικές εκπτώσεις.
Εάν όχι το πολιτικό σύστημα και οι υπάρχοντες πολιτικοί, τότε οι ίδιοι οι πολίτες πρέπει να διαμορφώσουν τις εναλλακτικές τους επιλογές. Έχω πραγματικά βαρεθεί την καρμιριά και τις τοποθετήσεις του τύπου: "όλοι είναι ανίκανοι, δεν ελπίζω σε τίποτα, δεν με αντιπροσωπεύει κανείς".

Το μόνο σίγουρο είναι οτι εάν δεν γίνουν αυτές οι αλλαγές, δεν μπορούμε να πάμε σε εκλογές, θα ήταν αυτοκτονία. Καλύτερα η κυβέρνηση να συνεχίσει, κάνοντας επιτέλους τις απαραίτητες αλλαγές, έστω και χωρίς συναίνεση, μέχρι να την ρίξουν, παρά να πάρουμε το τεράστιο ρίσκο των πρόωρων εκλογών χωρίς να έχει προηγηθεί... ξεσκαρτάρισμα.
Κατ' εμέ αυτή είναι η αναγκαία και ικανή συνθήκη για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.

Ακούγοντας το μακρινό χλιμίντρισμα...

2011-09-19T00:46:00.017+03:00

Παρακολούθησα το Σ/Κ την ομιλία Σαμαρά στη ΔΕΘ καθώς και τη συνέντευξή του και τρόμαξα. Όσο και να έχει αρχίσει ένας άνθρωπος να λοξοκοιτάει προς τη Ντόρα ή τον Κουβέλη, όσο εξοργισμένος να είναι με το Πασόκ, δεν μπορεί να ρισκάρει να έρθει αυτός ο άνθρωπος στην εξουσία. Εκτός βέβαια εάν έχει χτυπήσει tattoo του τύπου:" Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια", "Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών", "Έλληνας γεννιέσαι", "Η Μακεδονία είναι Ελληνική", τότε ναι, να το καταλάβω.
Ενδεικτικά παραθέτω ένα σημείο από την ομιλία του, με το οποίο πραγματικά τρόμαξα:

"Η Ιστορία διδάσκεται στα παιδιά μας, χωρίς να καλλιεργεί ούτε την υπερηφάνεια για την Πατρίδα τους, ούτε την κριτική σκέψη. Σαν να διδάσκεται, όχι σε Ελληνόπουλα, αλλά σε... «μαθητευόμενους διεθνιστές» άλλων καιρών και άλλων καθεστώτων! Ακόμα, εξαφανίστηκαν ή υποβαθμίστηκαν από τα σχολικά βιβλία Έλληνες στοχαστές: Όπως ο Παπαδιαμάντης, ο Κωστής Παλαμάς, ο Βιζυινός, ο Παπαντωνίου, ο Θεοτοκάς, ολόκληρη η γενιά του τριάντα...

Σαν ένα αόρατο χέρι να έσβησε κάθε αναφορά στην εθνική ίδιο-προσωπεία, στην εθνική παράδοση του τόπου αυτού. Σαν να μη θέλουμε τα παιδιά μας να νιώσουν την Ελληνικότητα και να γίνουν μέτοχοι της Πολιτιστικής μας παράδοσης. Τη στιγμή μάλιστα που όλοι οι άλλοι λαοί προχωρούν αντίστροφα: τη στιγμή που οι Βρετανοί ανακαλύπτουν τη «Βρετανικότητα» και οι Ισπανοί την «Ισπανικότητα»... Για να μη μιλήσουμε για Γερμανούς, Αυστριακούς, Δανούς, Σουηδούς και Ολλανδούς. Πάμε ανάποδα απ’ όλους τους άλλους...Αυτό θα το τελειώσω! Και το περιεχόμενο των διδακτικών βιβλίων – όλων των βιβλίων –θα αναθεωρηθεί από επιτροπές που θα λειτουργήσουν υπό την εποπτεία Ακαδημίας Αθηνών"

Όταν εγώ πήγαινα σχολείο μάθαινα για τον κακό Τούρκο, που σφάγιαζε τους Έλληνες, βίαζε τις Ελληνίδες, κανένας δεν μπήκε στον κόπο να γράψει οτι σε έναν πόλεμο γίνονται εχθροπραξίες και από τις δυο μεριές, κανένας δεν μας είπε πώς χτίστηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μεγαλώνουμε με την εντύπωση πως οι Έλληνες όποτε πολέμησαν χτύπαγαν τους αντιπάλους τους με μυγοσκοτώστρες και απλά αυτοί εξαϋλωνόντουσαν, ενώ αντίθετα οι όποιοι αντίπαλοί μας ήταν αιμοσταγή κτήνη. Δεν ξέρω αν αυτό έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια που έχω φύγει από τις σχολικές αίθουσες και ο Σαμαράς θέλει να επαναφέρει την τάξη... Με τρομάζει η αναφορά σε "μαθητευόμενους διεθνιστές άλλων καθεστώτων". Σε ποιά καθεστώτα υπάρχουν διεθνιστές, μήπως στα δημοκρατικά; Και σε ποιά καθεστώτα προσπαθούμε να τους κάνουμε όλους Εθνίκια;

Σε άλλο σημείο της ομιλίας ο Αντώνης Σαμαράς ανέφερε:

"Ο Μπίσμαρκ είχε πει ότι οι μεγάλοι πολιτικοί ακούν πριν από τους άλλους το μακρινό χλιμίντρισμα από τα άλογα της Ιστορίας. Αλλά σήμερα, δεν χρειάζεται να είναι κανείς μεγάλος πολιτικός, για να ακούσει τα άλογα τις Ιστορίας να χλιμιντρίζουν προειδοποιητικά προς την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης… Που απομακρύνθηκε από τις παρακαταθήκες των ιδρυτών της!"

Πράγματι το μακρινό χλιμίντρισμα το ακούμε όλοι και πρέπει να έρθουμε όλοι προ των ευθυνών μας.

Το Πασόκ οφείλει να μπορέσει να εφαρμόσει ό,τι έχει ψηφιστεί και έχει αποδείξει οτι δεν μπορεί. Χρειάζεται στήριξη από υπεύθυνες δυνάμεις για να μπορέσει να συγκρουστεί με τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν μπορώ να δεχτώ οτι ο κόσμος που ψήφιζε Νέα Δημοκρατία, οτι όλοι οι βουλευτές της ΝΔ συμφωνούν με όσα επικίνδυνα λέει ο Σαμαράς. Δεν μπορεί να επικροτούν την παροχολογία, τις εξαγγελίες για επαναδιαπραγμάτευση όταν οι Ευρωπαίοι είναι έξω φρενών μαζί μας, απλά για να έρθουν στην εξουσία. Δεν βλέπουν τι έρχεται, δεν ακούν το ... μακρινό χλιμίντρισμα;

Δεν βλέπουν οτι οι επόμενες εκλογές αν προκηρυχθούν θα σημάνουν βέβαιη καταστροφή; Για ένα μήνα θα παραλύσουν τα πάντα, το Πασόκ θα θυμηθεί τον παλιό κακό του εαυτό, για ένα μήνα μετά θα προσπαθεί η νέα κυβέρνηση να προσαρμοστεί, ΑΝ υπάρξει αυτοδυναμία, πράγμα απίθανο. Ο Σαμαράς δε, είπε ευθέως οτι θα επιδιώξει αυτοδυναμία, δηλαδή συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις, οι οποίες θα μας στείλουν με μαθηματική ακρίβεια στον γκρεμό. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που στην αρχή της ομιλίας του ανέφερε:

"Το 2009 ο κ. Παπανδρέου εκβίασε πρόωρες εκλογές για την ψήφιση Προέδρου της Δημοκρατίας. Την πιο δύσκολη στιγμή της παγκόσμιας κρίσης, θα είχαμε στην Ελλάδα παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Αυτό προκάλεσε τότε τις εκλογές: Ο εκβιασμός του ΠΑΣΟΚ!"

Ενώ τώρα ας πούμε που ο Σαμαράς δεν δίνει συναίνεση αλλά ζητάει εκλογές, η κρίση έχει περάσει. Βέβαια να μου πείτε το 2009 ήταν χειρότερα τα πράγματα, ενώ τώρα είμαστε ασφαλείς και άρα ο Σαμαράς είναι υπεύθυνος.

Και γιατί τα λέω όλα αυτά, γιατί αναφέρομαι σε βουλευτές της ΝΔ συγκεκριμένα... Το Πασόκ δεν μπορεί να τιθασεύει άλλο την Κ.Ο. του, και εκτιμώ οτι είναι θέμα χρόνου να χαθεί η πλειοψηφία. Οι έκτακτες καταστάσεις απαιτούν πολιτικό προσωπικό υψηλού επιπέδου και σε πείσμα πολλών, υπάρχει στα περισσότερα κόμματα.
Χρειαζόμαστε ειλικρίνεια, απόλυτη ειλικρίνεια και συνεργασία. Δεν μπορεί βουλευτές φιλελεύθεροι να ανέχονται τον Σαμαρά και τα όσα λέει. Δεν μπορεί αξιόλογα κόμματα όπως η Δημ. Αριστερά να βρίσκουν προσχήματα και να μη συναινούν.
Και συναίνεση κομμάτων να μην υπάρξει χρειάζεται συναίνεση προσωπικοτήτων, υπάρχουν και αυτόφωτες πολιτικές προσωπικότητες.
Ο Παπανδρέου δεν μπορεί μόνος του, είδαμε πού οδήγησε η προηγούμενη αποτυχημένη προσπάθεια για συναίνεση, ο Βενιζέλος είναι Υπ. Οικ. και φροντίζει όλοι να μάθουν οτι έχουμε αντιδράσεις στην Ελλάδα για το νέο χαράτσι και οτι η ΓΕΝΟΠ απειλεί, θεωρώντας οτι κάτι τέτοιο είναι διαπραγματευτικό χαρτί.

Εκλογές θα ήταν εγκληματικό να γίνουν, η πολιτική αστάθεια θα είναι το τέλος μας... Το τι θα επακολουθήσει δε μίας χρεοκοπίας σε αυτή τη φάση, το φαντάζεστε δε χρειάζεται να κινδυνολογήσω... Οπότε....

Ακούγεται οτι η κυβέρνηση θα πάρει νέα μέτρα (δηλαδή θα προσπαθήσει να εφαρμόσει τα ψηφισμένα) μιάς και η τρόικα δεν ικανοποιήθηκε από το μέτρο για τη φορολόγηση των ακινήτων και ενημερώθηκε οτι υπάρχουν αντιδράσεις....
Η τρόικα λέγεται οτι απαίτησε μέτρα μόνιμου χαρακτήρα (λογικό), ενώ η Κομισιόν μας συστήνει να ασχοληθούμε με αυτή τη ρημάδα τη ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ. Τι πιο αποτελεσματικό και κοινωνικά δίκαιο από το να αρχίσει ένα άγριο κυνηγητό σε φοροφυγάδες από αύριο κιόλας; Δεν ανέχεται κανένας την ομολογία αποτυχίας στην πάταξη της φοροδιαφυγής, δεν ανέχεται κανένας να ακούει: αδυνατούμε να την εντοπίσουμε και κυρίως δεν το πιστεύει κανένας. Κόψτε το κεφάλι σας, τέλος. Έχει και η ανοχή τα όριά της.
Το λένε όλοι πλέον, πιάστε τη φοροδιαφυγή. Λαμβάνουν μέτρα για να καλύψουν τρύπες 2δις ενώ η φοροδιαφυγή είναι πολύ μεγαλύτερη και κανένας δεν θα αντιδράσει αν δει οτι πράγματι την πληρώνουν όσοι έβαλαν το χεράκι τους έτσι ώστε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο.
Αυτό σε συνδυασμό με τις αποκρατικοποιήσεις και τις συγχωνεύσεις/καταργήσεις οργανισμών που πρέπει άμεσα να ξεκινήσουν, θα αλλάξουν το κλίμα δυσπιστίας που υπάρχει... Άλλο είναι να αποπειραθείς να επαναδιαπραγματευτείς ενώ έχεις να επιδείξεις κάποια πρόοδο και άλλο να μη κάνεις τίποτα και να λες, υπάρχει ένας Φωτόπουλος και ένας Λυμπερόπουλος και δεν μπορώ να κάνω τίποτα, λυπηθείτε με.

Όλα αυτά βέβαια απαιτούν συναίνεση και την ανοχή της κοινωνίας, είναι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγουμε από την απραξία και να γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, χωρίς να βουλιάξουμε.
Ανοίξτε τα αυτιά σας, ακούστε το χλιμίντρισμα και πάρτε τις αποφάσεις σας.

ΥΓ: Η εικόνα από τo epikairo.gr

Update: Η Ντόρα άκουσε το μακρινό χλιμίντρισμα, αντιγράφω από την εισήγησή της στη ΔΕΘ:
"Η αναμέτρηση νοοτροπιών και αντιλήψεων νομοτελειακά πλησιάζει, και εδώ που φτάσαμε είναι απολύτως απαραίτητη.Η σύγκρουση θα είναι μεταξύ εκείνων που θέλουν η χώρα να προχωρήσει μπροστά, αλλάζοντας τα πάντα και αυτών που αγωνίζονται για να μην θιγούν τα κατεστημένα και οι δυνάμεις αδράνειας της μεταπολίτευσης. Αυτή η σύγκρουση θα κλιμακωθεί. Και αυτό το δίλλημα έχει μπροστά της η ελληνική κοινωνία. Υπευθυνότητα ή λαϊκισμός. Και σ' αυτό πλέον δεν μπορούν να απαντήσουν μεσοβέζικες λύσεις, μικρών ή μεγάλων συμβιβασμών ανάγκης."

Η απόφαση των φοιτητών να χάσουν την εξεταστική, πρέπει να γίνει σεβαστή

2011-09-16T16:11:00.004+03:00

Λίγο πριν το καλοκαίρι σε όποιον με ρώταγε: "ποιά είναι η εκτίμησή σου, πάμε για καταλήψεις μέσα στην εξεταστική;",απαντούσα: αποκλείεται είναι αυτοκτονικό για τις παρατάξεις, δεν υπάρχει περίπτωση να μη σεβαστούν την εξεταστική, θα αρχίσουν λογικά αμέσως μετά για να έχουν στρατολογήσει και πρωτοετείς.

Διαψεύστηκα, όπως διαψεύστηκαν και οι προσδοκίες μου οτι θα συμμετείχε αρκετός κόσμος στις συνελεύσεις αν όχι την πρώτη, αν όχι τη δεύτερη, τότε σίγουρα την τρίτη εβδομάδα και οι σχολές θα άνοιγαν. Αντ' αυτού οι σχολες που ανοίγουν πέρα από κάποια ΤΕΙ που ανοίγουν μαζικά, είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Μα είναι πλειοψηφία αυτοί που θέλουν την κατάληψη; Όχι δεν μπορώ να το δεχτώ και δεν είναι αυτό που βλέπω, απλά οι υπόλοιποι κλασσικά αδιαφορούν και κατηγορούν από τον καναπέ τους όπως κάνουν και στις εκλογές. Έχουν μία πληθώρα επιλογών, είναι κάτι παραπάνω από εύκολο να κατεβάσουν δικό τους πλαίσιο ή να μπλοκάρουν την κατάληψη με τον τρόπο που επιτρέπει το καταστατικό κάθε σχολής (δεύτερος γύρος, 50% +1)... Και όμως αδιαφορούν περιορίζονται στο να σιχτιρίζουν από τηλεφώνου και να λένε: μα καλά εγώ θα κάνω τη διαφορά; Και όμως πολλά τμήματα κλείνουν για 5-10 ψήφους! Επειδή κάποιος προτίμησε να πάει για καφέ, παρά να διαθέσει 2-3 ώρες από τη ζωή του, επειδή μετά τις δυο εβδομάδες τα παράτησε και το έριξε στις διακοπές, επειδή επειδή.

Ένα νέο κύμα αγανακτισμένων αρχίζει και φουντώνει. Οι αγανακτισμένοι φοιτητές, που θέλουν ανοιχτές σχολές. Το "φουντώνει" βέβαια είναι σχετικό και ολίγον τι υπερβολικό, αφού το άνοιγμα μίας σχολής αποτελεί είδηση. Είναι πάντως μία ελπιδοφόρα κίνηση. Αγανάκτηση που δεν συνδέεται με γελοιότητες του τύπου: "Δεν χρωστάω, δεν πληρώνω, Όχι", αλλά με μία και μοναδική διεκδίκηση: "Να ανοίξουν τώρα οι σχολές". Μία διεκδίκηση που στρέφεται εν πολλοίς εναντίον των αγανακτισμένων των πλατειών. Δυστυχώς όμως, δεν υπάρχει ακόμη ούτε οργάνωση, ούτε το know- how για το πώς να μαζέψεις κόσμο και πώς να ανοίξει η σχολή, κάτι που οι επαγγελματίες καταληψίες γνωρίζουν πολύ καλά.

Η αγανάκτηση φουντώνει ακόμα περισσότερο, όταν ο φοιτητής που μέσα στις διακοπές του διάβαζε και συνεχίζει πεισματικά ελπίζοντας οτι η σχολή θα ανοίξει, βλέπει να χάνονται τα μαθήματά και συνειδητοποιεί τη μορφή του αγώνα... Μία πορεία και τις υπόλοιπες μέρες, "κατάληψη party", διάφορα τουρνουά, προβολές ταινιών, μπλόκο στα γραφεία των καθηγητών, εγγραφές πρωτοετών υπό το άγρυπνο βλέμμα των αγωνιστών κλπ...
Παράλληλα έχει ένα φοιτητικό ενοίκιο να τρέχει, περιορισμούς για το μέχρι πότε ισχύει ο βαθμός εργαστηρίου στο τάδε μάθημα, περιμένει να φύγει για μεταπτυχιακό ή για στρατό, ακούει οτι είναι πολύ πιθανό να χαθεί και η εξεταστική του χειμώνα, ξέρει οτι καταργήθηκε η εξεταστική για τους επι πτυχίω φοιτητές και παρ' όλα αυτά ακούει τους εκτός τόπου και χρόνου επαναστάτες να λένε: δεν θα χαθεί η εξεταστική, τους καθηγητές να είναι έξω φρενών, αλλά να τα λένε στα διάφορα forum ή απαντώντας σε mail φοιτητών και να συνειδητοποιεί το εξής σκληρό:

Ίσως τελικά πρέπει να χαθεί η εξεταστική για να συνειδητοποιήσουν μερικοί οτι ο τσαμπουκάς, μας τελείωσε, οτι πρέπει να πάψουμε να είμαστε ένα σκορποχώρι του οποίου οι κάτοικοι εφαρμόζουν επιλεκτικά νόμους, πρέπει επιτέλους όλοι να ενδιαφερθούμε και να συμμετέχουμε, οτι κάθε πράξη έχει και συνέπειες και με το να χτίσεις στο γραφείο του, τον Πρύτανη ή τον Πρόεδρο τίποτα δεν αλλάζει κι έρχεσαι αντιμέτωπος με τις συνέπειες των πράξεών σου.

Ακούω από διαφόρους, μα είπαν οτι θα δίνουμε Σαββατοκύριακα, θα γίνει διπλή τον Φεβρουάριο, δεν χάνεται η εξεταστική και σκέφτομαι: από πού και ως πού παραμυθιάζουν, ποιός τους έδωσε αυτές τις εγγυήσεις και αν και τώρα ενδώσει το Υπουργείο ή ο εκάστοτε Πρόεδρος τμήματος στους εκβιασμούς των διακοπάκηδων, πότε θα αλλάξει αυτή η χώρα;

Συνειδητοποιώ ότι μάλλον θα ζήσουμε τη μετάβαση στην υπευθυνότητα με τον σκληρό τρόπο. Ίσως με το χάσιμο της εξεταστικής να βάλουν μυαλό τα επαναστατικά τσικό των ΕΑΑΚ/ΑΡΕΝ/ΠΑΣΠ, το μόνο σίγουρο είναι οτι με την προκλητική τους στάση, εξασφάλισαν πολλούς haters, ενώ με τον μελλοντικό τους αγώνα για αποκατάσταση της εξεταστικής η οποία χάνεται εξαιτίας τους, όταν δεν θα έχουν πετύχει την απόσυρση του νέου νόμου, θα θέλουν να τους πούμε και "ευχαριστώ".

Είναι πολλοί (κι εγώ μέσα σε αυτούς) που βλέπουν οτι ο σχεδιασμός ζωής για τα επόμενα 2-3 χρόνια, πάει στράφι. Ο καθένας βρίσκει τους δικούς του υπαιτίους, προσωπικά τα βάζω με τους Πρυτάνεις και τους Προέδρους που δώσανε παράταση, με τους φοιτητές που κάνουν καταλήψεις και με τους συμφοιτητές που αδιαφορούν.
Και για να προλάβω σχόλια του τύπου:
Ναι αυτός σου φταίει Τσούγδω, το Μνημόνιο, ο ΓΑΠ, ο Βενιζέλος, το Ινστιτούτο Νεολαίας δε σου φταίνε.
Όχι στην παρούσα φάση και στον συγκεκριμένο ζήτημα, δεν μου φταίνε. Η μεταρρύθμιση σε ΑΕΙ/ΤΕΙ, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία, όποιος έχει περάσει έστω και απ' έξω από Ελληνικό Πανεπιστήμιο το ξέρει. Μιλάω για το συγκεκριμένο θέμα αποκλειστικά και μόνο. Όλα τα άλλα τα υφίσταμαι κι εγώ και η οικογένειά μου. Αλλά να δημιουργείται πρόβλημα στη ζωή μου και στον οικογενειακό προγραμματισμό από τους συμφοιτητές μου, πάει πολύ.

Δε με συμφέρει και δε συμφέρει πολλούς, αλλά παρακαλώ αν έχει μείνει λίγη τσίπα και αν υπάρχει επιθυμία για αλλαγή, να μην γίνει καμία κίνηση για αποκατάσταση της εξεταστικής. Πολύς κόσμος έχει παλέψει για να μείνουν ανοιχτές οι σχολές, δεν τα καταφέραμε, από εκεί και πέρα θα υποστούμε όλοι τις συνέπειες των επιλογών των διαφόρων ταγαριών. Μόνο έτσι θα αλλάξει κάτι. Ο νόμος πρέπει να εφαρμοστεί και να υπάρξουν οι απαραίτητες κυρώσεις. Αν είναι να θυσιάσουμε μία ακόμη εξεταστική τουλάχιστον ας θυσιαστεί για να αρχίσουν επιτέλους να εφαρμόζονται οι νόμοι σε αυτή τη χώρα. Η "επανάσταση του αυτονόητου" ας ξεκινήσει από τα Πανεπιστήμια.

Η απόφαση των φοιτητών να χάσουν την εξεταστική τους ελήφθη με δημοκρατικό τρόπο και πρέπει να γίνει σεβαστή.

Η Διαμαντοπούλου φαίνεται αποφασισμένη για κάτι τέτοιο, είπε εχθές στη Βουλή:
«Εάν οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, υπάρχουν επιπτώσεις. Γιατί αν δεν υπάρξουν επιπτώσεις, τότε οδηγούμαστε σε μία κοινωνία απόλυτης ανομίας, η οποία δεν μπορεί να οδηγήσει πουθενά. Δεν έχει δικαίωμα κανένας να επιλέγει αν θα εφαρμόσει ένα νόμο ή μια εγκύκλιο. Όταν κάποιος επιλέγει αντί να σεβαστεί το νόμο να ακολουθήσει την παρότρυνση της κοινωνικής οργάνωσης στην οποία ανήκει -όσο σημαντική και αν είναι αυτή- παίρνει και την ευθύνη»

Διαβάστε εδώ, πώς βλέπει το μέλλον ένας φοιτητής που είναι υπέρ των καταλήψεων...

ΥΓ: Μετά και την τελευταία χαμένη συνέλευση, δοκίμασα το ξύδι, δεν βοήθησε.

Παπανδρέου στη ΔΕΘ: Έμμεση ομολογία αποτυχίας, στροφή 360 μοιρών

2011-09-12T11:38:00.007+03:00

Ακολουθώντας πιστά την παράδοση, μεγάλο μέρος συμπολιτών μας περίμενε εχθές να ακούσει τη συνέντευξη του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ για να βγάλει τα συμπεράσματά του για το πού κινούμαστε, να σχηματίσει μία πιο καθαρή είκόνα και να δει την αγωνία του να μετουσιώνεται σε ερώτηση από δημοσιογράφους.

Με μία αμελητέα καθυστέρηση της τάξεως των 3μιση ωρών ξεκίνησε η συνέντευξη τύπου. Είχε προηγηθεί έκτακτο Υπουργικό Συμβούλιο για να αποφασιστεί ο τρόπος που θα καλύπτονταν η νέα μαύρη τρύπα που προέκυψε από μόνη της, πολύ πιθανόν με ευθύνη των ανάγλητων Γερμανών που δεν θέλουν την Ευραπαϊκή ολοκλήρωση και θα έρθουν να μας κλέψουν την ενέργεια. Ενώ η μισή Ελλάδα ήταν συντονισμένη στους δέκτες της και περίμενε να ακούσει για νέα μέτρα, δημοσιογράφοι μετέδιδαν πληροφορίες μέσα από το Υπουργικό: "ο τάδε είπε αυτό, προτάθηκε αυτό, προτάθηκε εκείνο, ο Πρωθυπουργός θα δεχτεί μόνο 10 ερωτήσεις".

Το γελοίο και επικίνδυνο της υπόθεσης δεν σχολιάστηκε επαρκώς. Ο Γ.Κρόγιας εχθές έθεσε υπόψιν μου μία φωτογραφία μέσα από το υπουργικό. Υπουργοί αγκαλιά με τα κινητά τους σε μία τόσο κρίσιμη συνεδρίαση, να δίνουν αναφορά στους δημοσιογράφους των ώρα που το νέο μέτρο δεν είχε κλείσει, οι δημοσιογράφοι να μεταδίδουν τις πληροφορίες και ο κόσμος να περιμένει με το υπογλώσσιο στο χέρι. Η ίδια γελοιότητα συνέβη και όταν ο Παπανδρέου είχε παραιτηθεί στον Σαμαρά και “ψηνόταν” η συναίνεση. Η ίδια γελοιότητα συμβαίνει σε κάθε ανασχηματισμό. Πριν καλά καλά κλείσουν οι θέσεις, οι Υπουργοί ενημερώνουν πρώτα τους δημοσιογράφους και μετά τους οικείους τους. Αυτά τα πράγματα είναι τραγικά και περίτρανη απόδειξη της υφιστάμενης διαπλοκής.

Λίγο πριν τη συνέντευξη Παπανδρέου λοιπόν, ο Βενιζέλος μας ενημέρωσε για τα χαρμόσυνα μαντάτα. Φόρος στα ακίνητα,κλιμακούμενος ανάλογα με την περιοχή στην οποία κατοικεί κάποιος.

Ουσιαστικά αυτό το νέο μέτρο είναι η ομολογία πλήρους αποτυχίας στα πάντα. Σίγουρα μόλις έπεσε η ιδέα για φορολόγηση ακινήτων στον τραπέζι, κάποιος είπε “και ποιός θα εγγυηθεί οτι θα πληρωθεί ο φόρος” και κάποιος άλλος σκέφτηκε.... ΔΕΗ!

Ο ίδιος ο Βενιζέλος στις δηλώσεις του είπε: “Θυμίζω οτι δεν έχει εισπραχθεί ούτε ο φόρος ακίνητης περιουσίας του 2009 ούτε το ΕΤΑΚ του 2010 λόγω αδυναμίας της φορολογικής διοίκησης. Άρα έχουμε έναν πρόσθετο λόγο να κινηθούμε προς την κατεύθυνση αυτή.”

Αυτή η φορολογική διοίκηση πόσες αδυναμίες έχει πια και γιατί θα πρέπει να πληρώνει τις αδυναμίες της ίδιας και της κυβέρνησης ο τίμιος φορολογούμενος;

Δηλαδή για ακόμα μία φορά ο ηλίθιος της υπόθεσης είναι ο ελεύθερος επαγγελματίας που δεν φοροδιαφεύγει, έχει πληρώσει 3 έκτακτες εισφορές, αποδίδει ΦΠΑ, πληρώνει και ασφαλίζει υπαλλήλους κι έχει κι ένα καλό σπίτι. Ο έταιρος ηλίθιος είναι ο δημόσιος υπάλληλος που τόσα χρόνια έκανε καλά τη δουλειά του, δεν φρόντισε να κάνει την καβάτζα του για μία "δύσκολη ώρα", βλέπει τώρα τις αποδοχές του να πετσοκόβονται και την υπόλοιπη κοινωνία να τον βρίζει.

Δεν μπορεί το κράτος να χτυπήσει τη φοροδιαφυγή, βάζει έκτακτες εισφορές και τα παίρνει από τους τιμίους, κάνει περαιώσεις και βγάζει λάδι τους φοροφυγάδες, ομολογεί οτι αυτό το καθεστώς δεν θα τελειώσει ποτέ, επιτρέπει σε μαύρες τρύπες να δημιουργηθούν και στη συνέχεια εφευρίσκει νέα μέτρα.

Όταν έχεις λοιπόν πανθομολογούμενο πρόβλημα με τη φορολογική διοίκηση και έχεις ως προτεραιότητά σου την αύξηση των εσόδων και όχι τη μείωση των δαπανών, τι κάνεις; Την αλλάζεις! Όταν ένα από τα βασικά σου προβλήματα είναι η φοροδιαφυγή, τι κάνεις; Επικεντρώνεσαι σε αυτή και τη χτυπάς με κάθε τρόπο. Η κυβέρνηση μάλλον έχει αποφασίσει να εφαρμόσει κάτι σαν ομοιοπαθητική σε συνδυασμό με την τακτική το ώριμου φρούτου, τη δε ωρίμανση, προσπαθεί να την επιταχύνει με επικλήσεις στον πατριωτισμό.

Έστω λοιπόν οτι αποφασίζει κάποιος που βγάζει 200.000 ας πούμε να σταματήσει να φοροδιαφεύγει και να δηλώνει 20.000. Αυτομάτως θα φορολογηθεί με 40%, θα φάει 2 περίπου έκτακτες εισφορές στο κεφάλι, άρα φτάσαμε το 48%. Γιατί να το κάνει;

Αντί να δοθούν κίνητρα να σταματήσει η φοροδιαφυγή ή να σκληρύνουν τόσο οι μηχανισμοί ελέγχου που το να φοροδιαφεύγεις να είναι κατόρθωμα, όλο και περισσότεροι σκέφτονται να αρχίσουν να αποκρύπτουν εισοδήματα και μετανιώνουν για την τιμιότητά τους. Τεράστιο επίτευγμα.

Είναι μόνο η φοροδιαφυγή όμως; Φυσικά και όχι. Έχουμε ψηφίσει το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο... Σε αυτά υπάρχουν κάποια μέτρα και δεν είναι προς διαμόρφωση όπως έχω ξαναγράψει (εδώ). Αν κάποιος σήμερα ρωτήσει “πώς πάει η εφαρμογή του Μεσοπροθέσμου” ο οποιοσδήποτε έχει μία ιδέα θα βάλει τα γέλια.

Ρώτησαν τον Παπανδρέου γιατί δεν ανακοινώνει το κλείσιμο μίας ΔΕΚΟ και δεν απάντησε. Σίγουρα μηδενιστικές λογικές του τύπου: Διώξε 100.000 δημοσίους υπαλλήλους (λες και δεν είναι άνθρωποι – γιατί οι ιδιωτικοί υπάλληλοι τι λιγότερο έχουν κλπ), κλείσε τώρα μία ΔΕΚΟ, δεν μπορεί να υιοθετηθούν από έναν Πρωθυπουργό, αλλά η απραξία, η αδυναμία διακυβέρνησης, η απροθυμία σύγκρουσης και η ανικανότητα αντιμετώπισης της κρίσης θα οδηγήσουν κάποια στιγμή σε πολύ χειρότερες καταστάσεις. Δηλαδή όταν στο βάθος υπάρχει χρεοκοπία, εσύ δεν μπορείς να συνεχίζεις να σφυρίζεις αδιάφορα και να κλείνεις τα μάτια σου στην πραγματικότητα.

Η κυβέρνηση απέφυγε να δεσμευτεί οτι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα. Το γεγονός οτι αυτό συνέβη στη ΔΕΘ, όπου όλα τα μάτια του κόσμου ήταν στραμμένα στο τι θα πουν ο Παπανδρέου και ο Βενιζέλος, σημαίνει πως είναι πολύ πιθανό να ληφθούν και άλλα μέτρα, άμεσης απόδοσης φυσικά. Αυτό βέβαια θα συμβεί εάν δεν εφαρμοστούν τα προγράμματα. Λέτε να άλλαξαν ξαφνικά και να δούμε κάποιες τελευταίες κινήσεις συμμόρφωσης;

Δεν ξέρω αν είναι εφικτό να ανοίξουν όλα τα μέτωπα τώρα. Ό,τι δεν έγινε μέσα σε 1μιση χρόνο είναι ιδιαίτερα δύσκολο να συμβεί μέσα στους επόμενους μήνες με τόσο βαρύ κλίμα.

Η ομολογία αποτυχίας της κυβέρνησης πιστεύω οτι έπρεπε να είναι πιο σαφής και ειλικρινής. Το οτι έχουν αποτύχει το βλέπουμε όλοι. Διεκδικήσεις και αντιδράσεις είναι φυσιολογικό να υπάρχουν, το θέμα είναι μία κυβέρνηση να μην εγκλωβίζεται και να προχωράει. Αυτή τη στιγμή ο Παπανδρέου δεν έχει την απαραίτητη συναίνεση ούτε ενδοπαραταξιακά. Και αν ο ίδιος είναι υπερήφανος μπροστά από τις κάμερες για την Κοινοβουλευτική του Ομάδα, πίσω από τις κάμερες δεν είμαι σίγουρη οτι συμβαίνει το ίδιο.

Μόνος του ο Παπανδρέου δεν μπορεί να προχωρήσει ούτε αποκρατικοποιήσεις, ούτε καταργήσεις οργανισμών, ούτε μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Η Κ.Ο. για την οποία είναι υπερήφανος είτε θα εκβιάσει για ακόμα μία φορά με αποτέλεσμα να μη γίνει και πάλι καμία ουσιαστική αλλαγή, ή θα τον ρίξει χωρίς πολλά πολλά.

Update: Ταχύρυθμα μαθήματα Μαθηματικών: Ένας κύκλος επαναλαμβάνεται κάθε 2π, οπότε όταν μιλάμε για 360 μοίρες εννοούμε πλήρη στασιμότητα. Τελικά έπρεπε να τον μασήσω τον τίτλο για να μη χρειάζεται να εξηγώ τα αυτονόητα.

Ελληνική Δημοκρατία 2011: "Ο νέος νόμος- πλαίσιο θα ανατραπεί"

2011-09-10T12:45:00.005+03:00

Έπεσα εχθές πάνω στην ανακοίνωση του "Συντονιστικού Γενικών Καταλήψεων και Συνελεύσεων Αθήνας" με ημερομηνία 1η Σεπτέμβρη. Εάν κάτι εντυπωσιάζει είναι το βαθιά δημοκρατικό φρόνημα των ανθρώπων που συνέταξαν το εν λόγω πόνημα. Χαρακτηριστικός ο τίτλος:

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΗΣ 24ΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ!

Πριν ακόμα ξεκινήσει κανείς να διαβάζει το δελτίο τύπου αντιλαμβάνεται τον παραλογισμό ορισμένων που μιλούν για πραξικοπηματική ψήφιση νόμου από τη μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού Κοινοβουλίου, ενώ στη συνέχεια απειλούν οτι δεν θα εφαρμοστεί ο νέος νόμος και θα ανατραπεί. Ανατροπές ψηφισμένων νόμων είναι αστείο να συμβαίνουν σε μία δημοκρατία, γιατί τότε πολύ απλά δεν είναι δημοκρατία. Όπως η εξουσία δεν μπορεί να παραβιάζει το Σύνταγμα, έτσι και τραγικές μειοψηφίες που επειδή κάποιοι τους φουσκώνουν τα μυαλά(ή αν θέλετε επειδή μαζεύτηκαν σε μία πλατεία 2000 ομοϊδεάτες ή σε ένα αμφιθέατρο 300), νομίζουν οτι είναι πλειοψηφίες, δεν έχουν το δικαίωμα να εφαρμόζουν επιλεκτικά νόμους, να απειλούν οτι θα τους ανατρέψουν και να τολμούν να μιλάνε για πραξικόπημα, όταν ένας νόμος έχει ψηφιστεί από 250+ βουλευτές, την ώρα μάλιστα που οι αποφάσεις που λαμβάνουν οι ίδιοι, είναι επικυρωμένες από μειοψηφίες.

Η συνθηματολογία -ορκ που χρησιμοποιείται χαρακτηριστική... Το περιεχόμενο των τοποθετήσεων είναι περίπου "ουυυυυ χούντα χούντα, πραξικόπημα, φέρτε πίσω τα κλεμμένα, ουυυ, κρεμάλες, ελικόπτερα έρχονται, προδότες, Γουδι, ουυυυυυυυυ, έξω η τρόικα, η Μέρκελ, το Μνημόνιο, ουυυυ όχι στον καπιταλισμό, έξω οι εταιρείες, ουυυυυ κάτω ο Τζέφρυ και η λέσχη Μπίλντερμπεργκ, ουυυυυ Siemens, Ίμια, Βατοπέδι, Ομόλογα ουυυυυυυ" συνοδεία μούτζας, γιαουρτιού και το βράδυ Μάλαμας.

Αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους έχουμε Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Στις επόμενες εκλογές τα δυο "κόμματα- ανάθεμα" θα πάρουν συνολικά πάνω από 3.000.000 ψήφους (αυτό στα πλαίσια της κατάρρευσης του δικομματισμού) εν ολίγοις το 33% περίπου της κοινωνίας θα συνεχίσει να στηρίζει τα δυο μεγάλα κόμματα και τα κόμματα διαμαρτυρίας θα συνεχίσουν να επιτελούν τον ρόλο τους. Ακατανόητο για κάποιους, ορθολογική επιλογή για κάποιους άλλους.
Αλλά μη σας κουράζω με βαρετές αναλύσεις, ας συνεχίσω την ανάγνωση της ανακοίνωσης όσων μπολιάστηκαν στην Άμεση Δημοκρατία των πλατειών....

"Δε μπορεί η λυκοσυμμαχία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ που έχει οδηγήσει το λαό στη χρεοκοπία, να ορίζει τον τρόπο που θα σπουδάζουμε και θα δουλεύουμε, δεν μπορούν οι καλοπληρωμένοι υπόδουλοι του σάπιου συστήματος να αποφασίζουν για το μέλλον μας".

Μαντέψτε! Και όμως η "λυκοσυμμαχία" θα αποφασίζει γιατί απαρτίζεται από εκλεγμένους εκπροσώπους του λαού, που εστάλησαν στο Κοινοβούλιο γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, για να αποφασίζουν για εμάς. Όποιος λοιπόν θέλει να επηρεάζει τις αποφάσεις, πάει στις εκλογές και ψηφίζει αυτόν που τον αντιπροσωπεύει, εάν δεν υπάρχει, τότε μπορεί ο ίδιος να δημιουργήσει ένα δικό του κόμμα, κανείς δεν τον εμποδίζει. Αν όντως είναι η πλειοψηφική φωνή, θα βρει υποστηρικτές και θα κληθεί να εφαρμόσει τις πολιτικές του. Η Δημοκρατία δίνει αυτή τη δυνατότητα, από εκεί και πέρα μπορούμε να εξετάσουμε τις επιλογές που δίνουν άλλα πολιτεύματα.

"Τώρα είναι ώρα για αγώνες, για συνελεύσεις και καταλήψεις διαρκείας μέχρι τη νίκη. Αυτή τη στιγμή η νεολαία αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον της, το φοιτητικό κίνημα που τόσα χρόνια δε γονάτισε ποτέ, θα έχει τον τελευταίο λόγο."

Αυτή τη στιγμή η νεολαία είναι τρομοκρατημένη από τη λυκοσυμμαχία ΕΑΑΚ/ΑΡΕΝ/ΠΑΣΠ/Αναρχικών κλπ, αυτή τη στιγμή η νεολαία που αδιαφορούσε, οργανώνεται απέναντι στα καρκινώματα που δεν έχουν συναίσθηση του γεγονότος οτι οι ίδιοι είναι τα καρκινώματα, αυτή τη στιγμή φοιτητές αρχίζουν να ενδιαφέρονται για τις εκλογές, για το τι θα ψηφίσουν προκειμένου να ανοίξει η σχολή, πατάνε σε συνελεύσεις, όχι για να αγωνιστούν για τη μη εφαρμογή του νόμου, αλλά για να διεκδικήσουν το αυτονόητο, να διεξαχθούν κανονικά οι εξεταστικές, να αρχίσουν κανονικά οι παραδόσεις, να μη χαθεί το εξάμηνο. Αυτή η πολιτικοποίηση υπάρχει και ας μη γελιούνται όσοι κλείνουν σχολές και καταδικάζουν συμφοιτητές τους, αυτή τους την επιλογή να σαμποτάρουν τους μελλοντικούς τους συναδέλφους θα τη βρουν μπροστά τους.
Γιατί μιλάω για σαμποτάζ θα αναρωτηθείτε... Ρωτήστε άτομα που έχουν διακόψει τις αναβολές τους δεδομένου οτι τους είχαν μείνει ένα δύο μαθήματα και δεν είχαν ρωτήσει πρώτα τους επαναστατημένους συναδέλφους τους, ρωτήστε άτομα που χρωστάνε ένα μάθημα και έχουν γίνει δεκτοί σε μεταπτυχιακά και θα σας πούνε αν νιώθουν οτι σαμποτάρονται ή υποστηρίζουν τον "δίκαιο αγώνα".

Όσο για το τι θα θεωρούσαν "νίκη" οι επαναστάτες, ρίξτε μία ματιά στο τι απαιτούν και τι διεκδικούν και θα καταλάβετε.

Απαιτούμε:

Ανατροπή του νόμου-εκτρώματος ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Καμία σκέψη για εφαρμογή του.
Ανατροπή του Μνημονίου, της κυβέρνησης. ΠΑΣΟΚ και κάθε άλλης που θα συνεχίζει τον πόλεμο ενάντια μας. Ανυπακοή στις κατευθύνσεις ΕΕ-ΔΝΤ σε εργασία, εκπαίδευση, δημοκρατία. Έξω η τρόικα

Διεκδικούμε:

Ένα ενιαίο και αδιάσπαστο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό. Όχι σε ειδικεύσεις, διασπάσεις, κατατμήσεις. (Συγκίνηση στην αγορά εργασίας, μετά αναρωτιούνται τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε)
Ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών (σσ. λέγε με 2ν και βάλε).Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και συγκοινωνίες για όλους. Αύξηση των δαπανών για όλες τις φοιτητικές παροχές.
Κατάργηση κάθε μορφής ελαστικής απασχόλησης σε δημόσιο, ιδιωτικό τομέα. Μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ.
Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.
Λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους. Μείωση του ορίου συνταξιοδότησης. Γενναία αύξηση των συντάξεων και των μισθών. Γενναία μείωση της εργατικής εισφοράς για την ασφάλιση.
Δεν πληρώνουμε το χρέος τους. Λεφτά για την Παιδεία, την Υγεία, τις κοινωνικές παροχές, όχι για τις τράπεζες και τους επιχειρηματίες.

Όσο κι αν παλεύουν κάποιοι όποιο προσωπείο κι αν βάλουν, τους προδίδει η συνθηματολογία. Τη μία "δεν πληρώνω", την άλλη σπάω τα ακυρωτικά μηχανήματα του μετρό, την άλλη πάω στις πλατείες και αλλοιώνω τον χαρακτήρα κινημάτων επιβάλλοντας τη δική μου ιδεολογία, ανεβαίνω σε μπουκαπόρτες πλοίων... Όποιο προσωπείο και να βάλουν παραμένουν μία μειοψηφία, που προβάλλεται θρασύτατα ως η πλειοψηφία, τραμπουκίζει, βάζει εμπόδια, εύχεται να αποτύχουν οι εφαρμοζόμενες πολιτικές, προκειμένου να αποδειχθεί η ορθότητα των δικών της απόψεων και να προσηλυτίσει κόσμο. Τα ίδια και τα ίδια σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής...

Είναι λυπηρό να βλέπει κανείς οτι με αυτές τις λογικές έχουν μπολιαστεί και νέοι άνθρωποι. Παιδιά 19 και 20 χρονών μιλάνε με μίσος για τον καπιταλισμό, για την εξουσία, αναπαράγουν πολυκαιρισμένα συνθήματα, επιδιώκουν τη στασιμότητα και αυτοχαρακτηρίζονται προοδευτικοί. Μιλάνε για ελικόπτερα, για νέο Γουδί, δεν κάνουν το ελάχιστο: να πληροφορηθούν πρώτα το περιεχόμενο κάθε πολιτικής, να προτείνουν εναλλακτικές, ενώ υιοθετούν το "ή μαζί μας ή εναντίον μας". Ένα στείρο όχι, αντίδραση, αγώνας και πάμε παραπέρα.

Απ' όπου και να πιάσει κανείς το πράγμα στην Ελληνική κοινωνία, θα απογοητευτεί. Όλες οι ιδεολογίες, όλοι οι χώροι έχουν αλλωθεί από τον Ελληναράδικο τρόπο σκέψης. Ο Ελληναράδικος κομμουνισμός/σοσιαλισμός/φιλελευθερισμός/εθνικισμός/συντηρητισμός/προοδευτισμός. Δυστυχώς (ή ευτυχώς, όπως το πάρει κανείς) δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες εξαιρέσεις.